Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2010

Το νησί των καταραμένων

Τίποτα σ’ αυτό το βιβλίο δεν σε προϊδεάζει για το τέλος του. Είναι τόσο απροσδόκητο, όσο και στην ταινία που γύρισε αργότερα ο Μάρτιν Σκορτσέζε με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο.
Είναι από τις λίγες φορές που έχοντας διαβάσει το βιβλίο με κράτησε σε ενδιαφέρον και η ταινία, η οποία κατορθώνει να κινηθεί τόσο στο αστυνομικό επίπεδο, όσο και στο μεταφυσικό. Είναι από τις λίγες φορές που μια ταινία τηρεί απόλυτα το ύφος του συγγραφέα του βιβλίου.
Να θυμίσω ότι ο συγγραφέας του μυθιστορήματος είναι αυτός που είχε γράψει και το «Σκοτεινό ποτάμι», τη μεγάλη αυτή επιτυχία του Κλιντ Ήστγουντ.
Η υπόθεση του βιβλίου: Το καλοκαίρι του 1954, ο μάρσαλ Τέντι Νάλσι μαζί με τον νέο συνεργάτη του Τσακ Άλι έρχονται στο νησί Σάτερ, όπου στεγάζεται το νοσοκομείο Άσκλιφ για ψυχοπαθείς εγκληματίες. Σκοπός τους είναι να ερευνήσουν μια μυστηριώδη εξαφάνιση. Η παρανοϊκή δολοφόνος Ρέιτσελ Σόλντο έχει καταφέρει να δραπετεύσει και κρύβεται κάπου στο ερημονήσι, μόλο που βρισκόταν υπό συνεχή παρακολούθηση σ’ ένα κλειδωμένο, φρουρούμενο κελί.
Ενώ ένας φονικός τυφώνας χτυπάει ανελέητα το νησί, αρχίζουν να διαφαίνονται ενδείξεις για ακραίες πειραματικές θεραπείες και μυστικές κυβερνητικές μηχανορραφίες, που δίνουν ακόμα πιο απειλητικές διαστάσεις σε μια ήδη σκοτεινή υπόθεση.
Τελικά, στο νοσοκομείο Άσκλιφ τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται.