Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

Φαντασία (1940 – Fantasia)

Γιατί στις 100: Γιατί μέχρι αυτή την ταινία, τα κινούμενα σχέδια ήταν απλά χάρτινα και κουνιόντουσαν σπασμωδικά κάτω από μια μουσική, που αν την άκουγες χωρίς αυτά, σου έξυνε τα αυτιά. Η Φαντασία, ζωντάνεψε τα κινούμενα σχέδια, τα έκανε ανθρώπινα, συνδυάζοντας ήχους κλασσικής μουσικής με τις γνωστές φιγούρες του Ντίσνεϋ. Διαθέτει εξαιρετικό χρώμα για την εποχή της και δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και μέχρι σήμερα, όλοι την περιλαμβάνουν στις καλύτερες ταινίες του 20ού αιώνα. Πήρε δε δύο Τιμητικά Όσκαρ: Ένα ο Λέοπολντ Στοκόφσκι για το συγχρονισμό μουσικής και εικόνας και ένα ο Γουόλτ Ντίσνεϋ για τη συμβολή του στην προώθηση της μουσικής και του ήχου γενικά στα κινούμενα σχέδια.
Υπόθεση: Δεν υπάρχει. Πρόκειται για οκτώ ανεξάρτητες ιστορίες εμπνευσμένες από τα κλασσικά κομμάτια «Τοκάτα και Φούγκα σε Ρε Ελάσσονα» του Μπαχ, «Ο Καρυοθραύστης» του Τσαϊκόφσκι, «Ο μαθητευόμενος μάγος» του Ντικά, «Η ιεροτελεστία της άνοιξης» του Στραβίνσκυ, «Η ποιμενική συμφωνία» του Μπετόβεν, «Ο χορός των ωρών» του Πονκιέλι και «Η νύχτα στο φαλακρό βουνό» του Μουσόργκσκυ (η οποία καταλήγει λυτρωτικά στο γνωστό «Άβε Μαρία»). Σε όλες πρωταγωνιστές είναι φιγούρες των Στούντιο Ντίσνεϋ.
Παραγωγή: Γουόλτ Ντίσνεϋ