Σάββατο, 19 Μαρτίου 2016

Το καρναβάλι δεν τελείωσε

«Πήγες στο καρναβάλι της Πάτρας;» με ρώτησε ένας φίλος. «Όχι. Το είχα δει την προηγουμένη στην τηλεόραση». «Πλάκα μου κάνεις;». «Το είδα την προηγουμένη σου λέω. Στις ειδήσεις. Όταν ένας υπουργός είπε ότι δεν θα μειωθούν οι συντάξεις μέχρι 1.300 ευρώ, μετά βγήκε άλλος και είπε ότι δεν θα τις πειράξουν μέχρι 1.500 και μετά ένας τρίτος εξήγησε ότι δεν θα τις πειράξουν μέχρι 1.300 ευρώ αθροιστικά, κύριες και επικουρικές μαζί».  
Τα είδα όλα σου λέω: Υπουργό να προσπαθεί να παρέμβει στο έργο της Δικαιοσύνης, πρωθυπουργό να προκαταλαμβάνει δικαστικούς στο πως θα αποφασίσουν και Βουλή να συνεδριάζει για το τι πρέπει να κάνει η Δικαιοσύνη.
Κι εγώ που είχα μάθει ότι οι εξουσίες είναι ανεξάρτητες… Η Νομοθετική, που αποφασίζει και θέτει τους νόμους (Βουλή), η Εκτελεστική (κυβέρνηση), που εκτελεί τους νόμους και η Δικαστική, που ελέγχει τη νομιμότητα των πράξεων των δύο πρώτων και αποδίδει Δικαιοσύνη.
Γι’ αυτό σου λέω: το καρναβάλι δεν τελείωσε.
25 χρόνια μεταξύ σοβαρού και αστείου
Ήταν σαν χθες, 18 Μαρτίου του 1991, που σ’ αυτή την εφημερίδα ξεκίνησα τη στήλη ΕΠΕΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ. Μια στήλη, που
είχε έρθει ως αποτέλεσμα μιας προηγούμενης από το 1990, που είχε τίτλο ΜΕ ΑΡΙΣΤΑ ΤΟ ΔΕΚΑ, η οποία βαθμολογούσε τους τοπικούς μας άρχοντες για τις διάφορες «κοτσάνες» που εκστόμιζαν, ή «σαχλαμάρες» όπως τις αποκαλούσαν παλιότερα και «παπαριές», «κουλά», ή «μούφες», όπως τις λέμε στην αργκό σήμερα.
Οι δυο στήλες συνυπήρχαν για ένα διάστημα, αλλά με την πάροδο του χρόνου, τα ΕΠΕΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ επικράτησαν. Έτσι πέρασαν 25 χρόνια, αδιάκοπα και ακούραστα, με αστεία και σοβαρά. 25 χρόνια, πλούσια σε συναισθήματα, όπως λένε.
Και για να μη μας πάρουν τα δάκρυα, κλείνω το επετειακό κομμάτι με ευχαριστίες προς όλες και όλους για τη στήριξη, την υπομονή και την αντοχή σας.
(Δημοσιεύτηκε 19-3-2016 στην Αμαρυσία)

Αναμνήσεις
Αυτό που δεν δημοσιεύτηκε, αλλά τώρα μου ήρθε στο μυαλό, είναι το πως ξεκίνησα να γράφω σ' αυτή την εφημερίδα, της οποίας πολλά χρόνια πριν ήμουν αναγνώστης ως μαρουσιώτης που ενδιαφερόμουν για τα κοινά. 
Μια ωραία πρωία του 1987, διάβασα την είδηση πως ο Εμπορικός Σύλλογος Αμαρουσίου είχε ιδρύσει μια Επιτροπή Προστασίας Καταναλωτή και επειδή δεν μπορούσα να καταλάβω τη λειτουργία της, έστειλα μια επιστολή στην εφημερίδα με την οποία αναρωτιόμουν πως μπορεί εμένα τον Καταναλωτή να με προστατεύσει ο Εμπορικός Σύλλογος από τον Έμπορο... 
Η απάντηση που εστάλη στην εφημερίδα από την Επιτροπή αντί να με καθησυχάσει, επιβεβαίωσε τους φόβους μου περί ανυπαρξίας πραγματικού ενδιαφέροντος για το συμφέρον του καταναλωτή. Έτσι, ξανάγραψα στην εφημερίδα τις επιφυλάξεις μου. Ήρθε νέα απάντηση της Επιτροπής "περί ανέμων και υδάτων", οπότε έστειλα νέα επιστολή (το 'χα μέσα μου το γράψιμο), με την οποία το τελειωτικό μου ερώτημα ύστερα από σειρά επιχειρημάτων μου, ήταν "Τότε, ποιος είναι ο σκοπός της Επιτροπής;" Πήρα απάντηση... να περάσω από τα γραφεία της Επιτροπής. Φυσικά δεν είχα λόγους να πάω. Μετά από λίγο καιρό, η Επιτροπή Προστασίας Καταναλωτή διαλύθηκε! Σύμπτωση; Αφύπνιση; Αυτογνωσία; Θα σας γελάσω. Το περιστατικό πάντως, στάθηκε αφορμή για να με ρωτήσει ο φίλος μου ο Χρήστος Ζαγκλής (ο εκδότης της εφημερίδας) αν ήθελα να γίνω εξωτερικός συνεργάτης. Τότε, ήμουν αρχιλογιστής στο ΤΣΕΥΠ, αλλά μου άρεσε να γράφω, επειδή ήταν το παιδικό μου όνειρο και γι' αυτό άλλωστε είχα σπουδάσει στην Πάντειο, επειδή υπήρχε προοπτική για δημοσιογραφική σχολή (κάτι που έγινε 20 χρόνια αργότερα). Σκέφτηκα πάρα πολλά που θα μπορούσα να γράφω για την Αμαρυσία (σινεμά, δημοτικά, πολιτικά, οικονομικά, πολιτιστικά), αλλά τελικά ξεκίνησα να γράφω... φιλοτελικά, που ήταν ένα χόμπυ που του αφιέρωνα χρόνο και το ήξερα καλά. Αυτό ήταν. Και για να μη σας κουράζω με λεπτομέρειες, με την πάροδο των ετών, πέρασα απ' όλα όσα είχα σκεφτεί.