Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Η τελευταία διαδρομή του Νίκου

Αλήθεια, τί είναι αυτό που ωθεί ένα γιατρό να αρνηθεί την πολυτέλεια της καθημερινότητάς του, τη ρουτίνα της σιγουριάς ενός επιτυχημένου ιατρείου και να στερηθεί την αγκαλιά μιας ζεστής οικογένειας για να ταξιδέψει ολομόναχος στα πέρατα της γης, εκεί που υπάρχει πόνος; Εκεί που το δάκρυ δεν στερεύει ποτέ στα μάτια των παιδιών; Εκεί που οι άνθρωποι στρέφουν το βλέμμα με απόγνωση ψάχνοντας ένα θυμωμένο θεό; 
Ο Νίκος Δούσης-Ρασσιάς προσπάθησε να δώσει τις απαντήσεις μέσα από τις διαδρομές της (μεγάλης) ψυχής του με πυξίδα την αγάπη, την ευαισθησία και την ανάγκη προσφοράς στον πονεμένο άνθρωπο.
Τον γνώρισα ως δημοτικό σύμβουλο και γρήγορα γίναμε φίλοι. Ήταν μια πληθωρική και αξιαγάπητη προσωπικότητα. Αφουγκραζόταν τα προβλήματά σου και ήταν χάρμα να ακούς τις εμπειρίες του, που δεν ήταν και ευχάριστες. Τις αφηγείτο όμως με πάθος, όπως ακριβώς τις ζούσε. 
Χθες έφυγε για τη μεγαλύτερη διαδρομή της ψυχής του. Αλλά θα βρίσκεται πάντοτε στις καρδιές των τριών γυναικών που αγάπησε: της συζύγου του Έρικας και των δυο θυγατέρων του Δήμητρας και Λουκίας και στις καρδιές όσων τον ζήσαμε από κοντά.