Τρίτη, 9 Αυγούστου 2016

House of Cards

Ξεχάστε την εικόνα που είχατε σχηματίσει βλέποντας το εγγλέζικο σήριαλ με τον Ίαν Ρίτσαρντσον και το ομότιτλο αμερικανικό με τον Κέβιν Σπέισι και διαβάστε το House of Cards του Μάικλ Ντομπς  σε μετάφραση Χρήστου Καψάλη, που κυκλοφόρησε φέτος από τις εκδόσεις Λιβάνη και έχει γραφτεί το 1989. Βυθιστείτε σε μια γραφή που θα σας συναρπάσει με την ακρίβεια και την περιεκτικότητά της και αφήστε την φαντασία σας να δουλέψει. Τα πράγματα είναι πολύ… χειρότερα από αυτά που τυχόν είδατε, όσοι είδατε το σήριαλ. Να σας αναφέρω μόνον ότι όταν διαβάστηκε το βιβλίο για πρώτη φορά και σχεδόν αμέσως έγινε σήριαλ, πολλοί είπαν ότι ήταν εμπνευσμένο από τα Σαιξπηρικά έργα Μάκβεθ και Ριχάρδος ο Γ’.
Το βιβλίο, δεν είναι οι απλές φρασούλες – τσιτάτα που ανεβαίνουν σε κάρτες μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασής σας. Είναι οι ολοκληρωμένες και στοιχειοθετημένες σκέψεις, ενός ανθρώπου, ενός πολιτικού, του Φράνσις Έρκχαρτ, που έχει φιλοδοξίες, θέλει να προχωρήσει, να επικρατήσει και δεν πρόκειται να σταματήσει μπροστά σε τίποτα. Εξουσία, φιλοδοξίες και διαφθορά. Να γιατί όλοι θυμήθηκαν τον Σαίξπηρ. 
Η φράση «τίποτα δε διαρκεί, τουλάχιστον όχι για πάντα. Ούτε το γέλιο ούτε το πάθος ούτε καν η ίδια η ζωή. Όχι για πάντα. Κι αυτός είναι ο λόγος που εκμεταλλευόμαστε όσο περισσότερο μπορούμε αυτό που έχουμε» είναι μόνον η αρχή του βιβλίου. Όλα τα άλλα έπονται. Μέχρι τα τελευταία κεφάλαια, όπου ο συγγραφέας μέσα από τον πρωταγωνιστή του θυμάται το σχόλιο ενός Άγγλου θαλασσοπόρου, του Φράνσις Ντρέικ (1540-1956) που είχε πει κάποτε πως «τα φτερά της ευκαιρίας στολίζονται από τα πούπουλα του θανάτου. Του θανάτου κάποιου άλλου, κατά προτίμηση».
Δεν θα σας περιγράψω το μυθιστόρημα, που είναι λίγο πολύ γνωστό άλλωστε. Θα σας θυμίσω μόνον, ότι η υπόθεση του βιβλίου διαδραματίζεται κατά τη χρονική περίοδο αμέσως μετά τη λήξη της θητείας της Μάργκαρετ Θάτσερ και θα σας αναφέρω ότι ο συγγραφέας Μάικλ Ντομπς και λόρδος του Γουάιλι, που σπούδασε νομική και διπλωματία στη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ, άρχισε να εργάζεται από το 1977 στο Λονδίνο για το Συντηρητικό Κόμμα και ήταν συνεργάτης της Μάργκαρετ Θάτσερ και του διαδόχου της Τζον Μέιζορ. Καλό διάβασμα…