Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

Αν μιλούσαν, θα ούρλιαζαν...

...και θα με ρωτήσετε τώρα: λύθηκαν όλα τα προβλήματα στο Δήμο Αμαρουσίου, ώστε να ασχοληθεί και με αυτό; Εδώ υπάρχει ανθρωπιστική κρίση, οικονομικά προβλήματα, κόσμος πεινάει και εσύ ασχολείσαι με τα δέντρα που πληγώναμε; 
Ακριβώς, λόγω της κρίσης και του οικονομικού προβλήματος, έκοψα την καφετέρια και άρχισα το περπάτημα.

Πέρασα λοιπόν από την οδό Ηρώδου Αττικού (πίσω από το Αμαλίειο), που παλαιότερα περνούσα με το λεωφορείο (080) ή με το αυτοκίνητο και διαπίστωσα ότι κάποτε κάποιος (δημοτικός φορέας; ιδιώτης;) τοποθέτησε τα κάγκελα για τη στήριξη των αδύναμων τότε δέντρων, αλλά τα δέντρα εν τω μεταξύ μεγάλωσαν, τα σίδερα άρχισαν να σκουριάζουν και να σφηνώνουν στο κορμάκι των τρυφερών δέντρων και τώρα να τα "τραυματίζουν θανάσιμα", τα παραμορφώνουν. 
Πρακτική λύση: Αυτά τα κάγκελα, μόλις μεγάλωσαν λίγο τα δέντρα και μπορούσαν να στηριχθούν μόνα τους, θα μπορούσαν να αφαιρεθούν από εκεί και να τοποθετηθούν σε άλλα μικρότερα δέντρα άλλης γειτονιάς. Ε, δεν μπορώ να τα σκέφτομαι και όλα...
Τουλάχιστον, απέφυγα να σχολιάσω την κατάσταση του πεζοδρομίου. Για να μη λέτε ότι είμαι εμπαθής απέναντι στους αρμόδιους του Δήμου.