ΧΛΑΜΥΔΑ Νέες ταινίες

Στη Σελίδα αυτή περιλαμβάνονται οι κινηματογραφικές ταινίες, που προβλήθηκαν μετά την έκδοση του Λεξικού "Χλαμύδα" (Ιούλιος 2011), ώστε σε μελλοντική επανέκδοση (πρώτα ο Θεός) να συμπεριληφθούν στο βιβλίο. 
Η "λογική" της παρουσίασης των νέων ταινιών τύπου "Χλαμύδα", στηρίχθηκε στη βάση του υπάρχοντος λεξικού: Τίτλος, χώρα-ες παραγωγής και χρονολογία, σκηνοθέτης, σεναριογράφος-οι, ηθοποιοί, υπεύθυνος μουσικής, υπόθεση και λίγα κατατοπιστικά λόγια ή και στοιχεία από τα γυρίσματα και άλλες πληροφορίες.
* * *
Ανάσταση - Risen 
ΗΠΑ, 2016
Σκηνοθεσία: Kevin Reynolds
Σενάριο: Kevin Reynolds - Paul Aiello
Παίζουν: Joseph Fiennes, Tom Felton, Cliff Curtis, Peter Firth, Stephen Hagan, María Botto, Mish Boyko, Mark Killeen, Stewart Scudamore
Μουσική: Roque Baños

Ο σκηνοθέτης της ταινίας, εξετάζει με μια νέα οπτική τα γεγονότα λίγο πριν και μετά την Ανάσταση του Ιησού Χριστού, καθώς αντιμετωπίζει την ιστορία της Ανάστασης ως ένα μυστήριο, το οποίο καλείται να λύσει ένας καχύποπτος Ρωμαίος αξιωματικός.
Σύμφωνα με την υπόθεση, ο Κλάβιος, ενός πανίσχυρος Ρωμαίος στρατιωτικός  και ο Λούκιος, ο υπασπιστής του, έχουν επιφορτιστεί από τον Πόντιο Πιλάτο, με το καθήκον να ανακαλύψουν τι απέγινε το σώμα του Χριστού μετά τη Σταύρωση και Ταφή του. Το σώμα πρέπει να βρεθεί επειγόντως, ώστε να σταματήσουν οι φήμες περί Ανάστασης, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν αιτία για αιματηρές εξεγέρσεις στην Ιερουσαλήμ.
Αν και η ιστορία της Ανάστασης είναι γνωστή, το ενδιαφέρον στην ταινία το αποσπά η έξοχη ερμηνεία του Γιόζεφ Φάινς, στο ρόλο του δύσπιστου Ρωμαίου στρατιωτικού, που προσπαθεί να εξιχνιάσει την υπόθεση ανακρίνοντας τους στρατιώτες που φρουρούσαν τον τάφο, οπαδούς του Ιησού, αλλά και τη Μαρία Μαγδαληνή και τους Αποστόλους. Μια ανάκριση που θα είναι καθοριστική για τα πιστεύω του.
Ο σκηνοθέτης Κέβιν Ρέινολντς, που παλαιότερα είχε γυρίσει ταινίες όπως "Ο Κόμης Μόντε Κρίστο" και "Ρομπέν των Δασών", αντιμετωπίζει με αξιοπρέπεια το θέμα και χωρίς τους μελοδραματισμούς που χαρακτήριζαν τις θρησκευτικές ταινίες του εικοστού αιώνα, καταφέρνει δε να προκαλεί το δέος του θεατή για τον Θεάνθρωπο που καθιέρωσε μια νέα θρησκεία και άλλαξε τον κόσμο, που μέχρι τότε πίστευε στο Δωδεκάθεο.
Η "Ανάσταση" έχει γυριστεί στη Μάλτα και διάφορες τοποθεσίες της Ισπανίας και είναι η πρώτη του 21ου αιώνα που έρχεται να προστεθεί στις θρησκευτικού περιεχομένου ταινίες του είδους Χλαμύδα και ειδικά τις μυθοπλασίες που βασίζονται στην ιστορία του Ιησού. Να σημειωθεί δε, ότι ο Κέβιν Ρέινολντς ανέλαβε τη σκηνοθεσία, σχεδόν αμέσως μετά "Τα Πάθη του Χριστού" του 2013, η δε "Ανάσταση", θεωρήθηκε ανεπίσημα ως sequel της ταινίας του Μελ Γκίμπσον, επειδή αναφέρεται στις αμέσως επόμενες σαράντα μέρες μετά τη Σταύρωση. Επίσης, πρέπει να αναφερθεί ότι ο Γιόζεφ Φάινς είναι αδερφός του πιο γνωστού ηθοποιού Ρέιφ Φάινς.

* * *
Οι θεοί της Αιγύπτου - Gods of Egypt
ΗΠΑ, 2016
Σκηνοθεσία: Alex Proyas
Σενάριο: Matt Sazama - Burk Sharpless
Πρωταγωνιστούν: Gerard Butler, Brenton Thwaites, Nikolaj Coster-Waldau, Courtney Eaton, Abbey Lee, Geoffrey Rush, Rufus Sewell, Elodie Yung, Chadwick Boseman
Μουσική: Marco Beltrami

Σε αυτή την περιπέτεια δράσης που βασίζεται στην κλασική αιγυπτιακή μυθολογία, η επιβίωση του ανθρώπινου είδους κρέμεται από μία κλωστή, καθώς ο θνητός ήρωας Μπεκ ξεκινά ένα συναρπαστικό ταξίδι για να σώσει τον κόσμο και την πραγματική του αγάπη. Για να τα καταφέρει, θα χρειαστεί τη βοήθεια του παντοδύναμου θεού Χόρους σε μια αναπάντεχη συμμαχία ενάντια στον Σετ, τον αμείλικτο θεό του σκότους που έχει υφαρπάξει τον θρόνο της Αιγύπτου, βουτώντας την κάποτε ειρηνική και εύπορη αυτοκρατορία στο χάος και τις διαμάχες. Καθώς η αγωνιώδης μάχη τους εναντίον του Σετ και των πολεμιστών του τούς φέρνει στην μετά θάνατον ζωή και τα ουράνια, ο θεός και ο θνητός πρέπει να περάσουν δοκιμασίες κουράγιου και αυτοθυσίας αν θέλουν να ελπίζουν σε επικράτηση στην επική τελική σύγκρουση.
Μακριά από την ιστορική αλήθεια, ο Άλεξ Πρόγιας (που μας έχει χαρίσει τα: «Το Κοράκι», «I, Robot», «Dark City») κάνει αυτό που ξέρει καλά: ανακατεύει στοιχεία φανταστικού κινηματογράφου και υπερφυσικού τρόμου σε μια παραγωγή που βασίζεται στα ειδικά εφέ και απευθύνεται σε ορισμένο κοινό. Ουσιαστικά, έχουμε μια θεαματική χλαμύδα "ηρωικής φαντασίας" που μεταφέρει τους θεατές σε ένα σύμπαν γεμάτο από ήρωες εν μέσω μιας επικής μάχης.
Οι σεναριογράφοι Ματ Σαζάμα και Μπερκ Σάρπλες επιδίωξαν να δημιουργήσουν μια γεμάτη σασπένς περιπέτεια, που εν μέρει αποτίει φόρο τιμής σε αρχετυπικούς μύθους και εν μέρει εφευρίσκει την δική της εκδοχή των μύθων αυτών. Η ταινία προσαρμόζει το παραμύθι του Ρα, Θεού του Ήλιου, του εκδικητικού γιου του, Σετ, και του έντιμου εγγονού του Ρα, Ώρου, ακολουθώντας την ιστορία ενός θαρραλέου θνητού που ενώνει τις δυνάμεις του με έναν εκπεσόντα θεό για να σώσει τον κόσμο από το χάος και την εξουσία ενός τυράννου.

* * *
Αστερίξ: Η κατοικία των θεών (Astérix: Le domaine des dieux)
Γαλλία, 2014
Σκηνοθεσία: Louis Clichy, Alexandre Astier
Σενάριο: Alexandre Astier, Jean-Rémi François, René Goscinny, Philip LaZebnik, Albert Uderzo
Με τις φωνές των: Roger Carel, Lorànt Deutsch, Laurent Lafitte, Alexandre Astier, Alain Chabat, Elie Semoun, Géraldine Nakache, Artus de Penguern
Μουσική: Philippe Rombi

Βρισκόμαστε στο έτος 50 π.Χ. Όλη η Γαλατία είναι υπό Ρωμαϊκή κατοχή. Όλη, εκτός από το γνωστό μικρό γαλατικό χωριό. Αυτή τη φορά ο Ιούλιος Καίσαρας, αποφασίζει να αφήσει στην άκρη τις λεγεώνες του και ανακαλύπτει νέο τρόπο για να κατακτήσει τους Γαλάτες. Θα αλλοιώσει τα έθιμα και την καθημερινότητά τους, ώστε να τους μετατρέψει σε Ρωμαίους. Για να το πετύχει αυτό, χτίζει ρωμαϊκού τύπου κατοικίες γύρω από το μικρό γαλατικό χωριό, στις οποίες θα κατοικίσουν Ρωμαίοι πολίτες, έτσι ώστε να μεταφέρουν παράλληλα και τον τρόπο ζωής τους στην περιοχή. Ο Αστερίξ θα προσπαθήσει να αποτρέψει τα σχέδια του Καίσαρα και να πείσει τους φίλους του να μην ακολουθήσουν τα μοντέρνα ρωμαϊκά ήθη.
Έξυπνη και διασκεδαστική ταυτόχρονα, η νέα ταινία του Αστερίξ εμπνευσμένη από τον 17ο τόμο της σειράς των Γκοσινί και Ουντερζό σατιρίζει ακόμα μια φορά την επικαιρότητα της εποχής με αναφορές στην επιρροή επί της συμπεριφοράς των λαών, μέσα από την επιβολή νέων συνηθειών και εθίμων.
Στην προκειμένη περίπτωση, ο Καίσαρας αποφασίζει να κτίσει σύγχρονες κατοικίες μέσα στο δάσος που περιβάλλει το μοναδικό χωριό των Γαλατών που αντιστέκεται στους Ρωμαίους. Οικοδομήματα άκομψα, σύγχρονες μαιζονέτες, που θα λέγαμε, με θέα το βουνό και το δάσος.
Αλλαγή νοοτροπίας, λοιπόν, και εξάρτηση, μέσα από την αλλαγή χρήσεων γης και για να μην έχουν παράπονο οι οικολόγοι, ταυτόχρονη καταστροφή του δάσους δια της «αξιοποίησής» του.
Έξυπνοι διάλογοι και σφιχτή σκηνοθεσία. Αξιοπρόσεκτη είναι επίσης, με αφορμή το 3D, η τελειότητα της γραμμής του σκίτσου και η ζωντάνια των χρωμάτων.

* * *
Η Έξοδος: Θεοί και βασιλιάδες (Exodus: Gods and kings)
ΗΠΑ, 2014
Σκηνοθεσία: Ridley Scott
Σενάριο: Adam Cooper - Bill Collage - Jeffrey Caine - Steven Zaillian
Με τους: Christian Bale, Joel Edgerton, Ben Kingsley, John Turturro, Aaron Paul, Ben Mendelsohn, María Valverde, Sigourney Weaver, Ben Kingsley, Hiam Abbass, Isaac Andrews, Ewen Bremner, Indira Varma, Golshifteh Farahani
Μουσική: Alberto Iglesias
Φωτογραφία: Dariusz Wolski

Στο επίκεντρο της ιστορίας, όπως τη θέλει ο Ρίντλεϊ Σκοτ, ο βραβευμένος με Όσκαρ Κρίστιαν Μπέιλ ως ένας θαρραλέος άνδρας, δεν θα διστάσει να τα βάλει με μια από τις πιο ισχυρές αυτοκρατορίες της Ιστορίας, οδηγώντας 400.000 σκλάβους ένα βήμα πιο κοντά στη λύτρωση τους. Απέναντί του θα συναντήσει την ισχυρή αντίσταση του Φαραώ της Αιγύπτου, Ραμσή. Μωυσής και Ραμσής γεννήθηκαν μαζί, μεγάλωσαν σαν αδέρφια και γαλουχήθηκαν σαν πρίγκιπες, όμως στην πορεία οι δρόμοι τους χώρισαν. Σύμφωνα με το σενάριο, καθώς η Αίγυπτος καλείται να αντιμετωπίσει μια από τις πιο ισχυρές φυσικές καταστροφές όλων των εποχών, οι δυο ηγέτες θα συγκρουστούν αμετάκλητα.
Όπως θα θυμούνται οι μεγαλύτεροι το σενάριο πλησιάζει τις «Δέκα εντολές» (1956) του Σεσίλ Ντε Μιλ με τον Τσάρλτον Ίστον στο ρόλο του Μωυσή και τον Γιούλ Μπρίνερ στο ρόλο του Ραμσή.
Εδώ έχουμε περίπου την ίδια υπόθεση, με δύο διαφορές: Ο Ρίντλεϊ Σκοτ πάντοτε άψογος στην απεικόνιση των λεπτομερειών και πάντα λάτρης του επικού στυλ (βλ. «Μονομάχος») χρησιμοποιώντας την ψηφιακή τεχνολογία, έχει δημιουργήσει ένα θεαματικό έπος, που η ιστορία του αρχίζει όταν ο Μωυσής και ο Ραμσής είναι πλέον αρκετά μεγάλοι και όχι από τη γέννηση του Μωυσή και την εγκατάλειψή του στο ποταμό Νείλο, όπου τον βρίσκει η μητέρα του Ραμσή και τον μεγαλώνει μαζί με το γιο της  και δεύτερον, αποστασιοποιείται εν μέρει από τη θρησκευτική εκδοχή, παρουσιάζοντας τις Επτά Πληγές του Φαραώ που είναι μια θεϊκή κατάρα, «ως μια από τις πιο ισχυρές φυσικές καταστροφές όλων των εποχών». Και γράφω, «αποστασιοποιείται», διότι ενώ ο θεατής βλέπει τον Μωυσή να μιλάει με ένα παιδί, το οποίο εμφανίζεται ως θεϊκός απεσταλμένος, και καταλαβαίνει ότι οι καταστροφές που πέφτουν στο κεφάλι των Αιγυπτίων είναι μια σκόπιμη θεϊκή ενέργεια, από την άλλη πλευρά βλέπει ένα σύμβουλο-τεχνοκράτη του Ραμσή, να εξηγεί με τα επιστημονικά δεδομένα εκείνης της εποχής, ότι αυτό που γνωρίζουμε από την Αγία Γραφή ως Επτά Πληγές, είναι… ακραία καιρικά φαινόμενα και οι συνέπειές τους. Πρωτότυπη σύλληψη του Σκοτ και όπως ανέφερα «αποστασιοποιημένη» , συγκριτικά με εκείνη του Σεσίλ Ντε Μιλ.
Η ταινία πάντως, βλέπεται με ενδιαφέρον παρά το ότι στο πρώτο μέρος ρίχνει το βάρος στον ανθρώπινο χαρακτήρα του Μωυσή, με ελάχιστες σκηνές που δικαιολογούν το γύρισμα σε 3D, ενώ γίνεται πιο θεαματική στο δεύτερο μέρος. Πολύ καλός ο Κρίστιαν Μπέιλ ως Μωυσής και αρκετά καλός επίσης είναι και ο Τζόελ Ίτζερτον ως Ραμσής. Αγνώριστη η Σιγκούρνι Γουίβερ ως μητέρα τους βασίλισσα Τούγια και εξαιρετικός καρατερίστας πλέον ο Μπεν Κίνγκσλεϊ που υποδύεται τον Ναυή, έναν Εβραίο λόγιο και πνευματικό ηγέτη των σκλάβων, που ξεσηκώνονται. Η φυσιογνωμία του και μόνο, δίνει κύρος στο ρόλο του όσο μικρός και να είναι, ενώ ο Τζον Τορτούρο ως πατέρας του Ραμσή, χάνεται μέσα στα επικών διαστάσεων πλάνα της ταινίας.

* * *
Νώε (Noah)
ΗΠΑ, 2014
Σενάριο:  Darren Aronofsky - Ari Handel
Με τους: Russell Crowe, Jennifer Connelly, Ray Winstone, Anthony Hopkins, Emma Watson, Logan Lerman, Douglas Booth, Nick Nolte, Mark Margolis, Kevin Durand, Leo McHugh Carroll, Marton Csokas
Μουσική: Clint Mansell
Φωτογραφία: Matthew Libatique

Ο κατά Αρονόφσκι Κατακλυσμός
Ακολουθώντας πιστά τους λίγους στίχους της Αγίας Γραφής περί Νώε και Κατακλυσμού, ο πολύς Ντάρεν (Μαύρος κύκνος) Αρονόφσκι έχει δημιουργήσει μια ταινία που αγγίζει εκτός από το είδος των βιβλικών ταινιών και το είδος αυτό που τελευταία αποκαλείται «Μετα-αποκαλυπτικό». Ταινία-καταστροφής θα έλεγα αντάξια εκείνων του είδους «μετά την τελευταία ημέρα» κλπ. Με μια διαφορά που αποτελεί και το στοιχείο «υπέρ»: ότι οι ήρωές της δεν είναι χάρτινοι, αλλά βαθιά ανθρώπινοι με αδυναμίες, προτερήματα και ελαττώματα, που μπαίνουν σε διλήμματα και δυσκολεύονται να πάρουν αποφάσεις. Πρώτος και καλύτερος από αυτούς είναι φυσικά ο πρωταγωνιστής Νώε, ο οποίος εδώ παρουσιάζεται όχι μόνον εξαιρετικά ανθρώπινος, αλλά δείχνει να έχει καταλάβει και στραβά την εντολή του Παντοδύναμου για τον αφανισμό του ανθρωπίνου γένους. Καταλήγει έτσι, βασιλικότερος του βασιλέως και προσπαθεί να αποδώσει δικαιοσύνη λανθασμένα. Αλλά δεν θα προχωρήσω, διότι υπάρχουν ανατροπές στην υπόθεση, που θα αιφνιδιάσουν τόσο τους θρησκευόμενους, όσο και εκείνους που δεν πιστεύουν.
Η ταινία είναι υπερπαραγωγή. Η σκηνοθεσία του Αρονόφσκι καθηλωτική σε ρυθμό και σε έμπνευση διεισδύει στους χαρακτήρες, χωρίς να αρνείται το θέαμα.
Στο ανατρεπτικό σενάριο προαναφέρθηκα, ενώ οι ερμηνείες του Ράσελ Κρόου κυρίως (ως Νώε), της Τζένιφερ Κόνελι (ως συζύγου του) και του Σερ Άντονι Χόπκινς (Μαθουσάλα) είναι εξαιρετικές. Ο Ράσελ Κρόου έχει ξεφύγει από τον κλασικό τύπο που γνωρίσαμε στις «Τύπου χλαμύδα» παραγωγές (με τον Τζον Χιούστον και τον Γιον Βόιτ) και δίνει στο Νώε μια άλλη διάσταση ενός τραγικού –ίσως και σαιξπηρικού-  ήρωα, ενώ ο Χόπκινς αποτελεί με μεγάλη σοβαρότητα (όσο και αν φαίνεται οξύμωρο) το χιουμοριστικό διάλειμμα, σε όλη αυτή τη ζοφερή ατμόσφαιρα που τους περιβάλλει (και θυμίζει Άρχοντα των Δαχτυλιδιών). Τραγική φιγούρα η Τζένιφερ Κόνελι ειδικά όταν έρχεται αντιμέτωπη με το Νώε στο αυτοκαταστροφικό του παραλήρημα
Η φωτογραφία της ταινίας είναι επιβλητική (βοηθάει σ’ αυτό η Ισλανδία, όπως πάντα, με τα παρθένα τοπία της) και η μουσική του Κλιντ Μάνσελ (και της Πάτι Σμιθ στο τέλος) είναι υποβλητική.

* * *
Ηρακλής: Οι Θρακικοί πόλεμοι  (Hercules)

ΗΠΑ, 2014  
Σκηνοθεσία: Brett Ratner
Σενάριο: Ryan Condal - Evan Spiliotopoulos - Steve Moore
Με τους: Dwayne Johnson , Ian McShane Ian, John Hurt, Rufus Sewell, Aksel Hennie, Aksel Hennie, Ingrid Bolsø Berdal, Reece Ritchie, Joseph Fiennes, Tobias Santelmann, Peter Mullan, Rebecca Ferguson, Isaac Andrews.
Μουσική: Fernando Velázquez

Με μια υπόθεση που ξεφεύγει ακόμα περισσότερο από την Ελληνική Μυθολογία, ο Ηρακλής του Μπρετ Ράτνερ καταλήγει να είναι μια βασανισμένη ψυχή που δεν ήταν ούτε άνθρωπος ούτε θεός. Ο Ηρακλής κατά τη δεύτερη αυτή συνέχεις που κυκλοφόρησε το 2014, ο ισχυρός γιος του Θεού Δία, μετά από τους επίπονους δώδεκα άθλους του και την απώλεια της οικογένειάς του, γυρνά την πλάτη του στους θεούς βρίσκοντας μόνη παρηγοριά στις αιματηρές μάχες μαζί με μια ομάδα έξι παρόμοιων ταλαίπωρων ψυχών, όπου ο μόνος δεσμός τους είναι η λατρεία για τον πόλεμο και η παρουσία του θανάτου. Έτσι, ο βασιλιάς της Θράκης τους προσλαμβάνει ως μισθοφόρους για να εκπαιδεύσουν τους άντρες του και να γίνει ο μεγαλύτερος στρατός όλων των εποχών.
Αν το χαρακτηριστικό της προηγούμενης ταινίας του Ρένι Χάρλιν ήταν το ερωτικό στοιχείο, στην ταινία του Ράτνερ είναι η αποδόμηση του ημίθεου όπως τον γνωρίζουμε από την Ελληνική Μυθολογία και η απόδοση αποκλειστικά του κόμικ, μέσα από το οποίο προκύπτει ότι ο Ηρακλής έχει αφήσει πίσω του το γεγονός ότι είναι γιος του Δία και θεωρεί τον εαυτό του, επικεφαλής ενός μπουλουκιού έτοιμου για κάθε δράση. Περισσότερο ανθρώπινη και με μικρότερη τη συμμετοχή των θεών θα τολμούσαμε να πούμε, ότι κάπου στο βάθος υπάρχει η φιλοσοφία των ταινιών «Επτά σαμουράι» του Ακίρα Κουροσάβα και «Επτά υπέροχοι» του Τζον Στέρτζες.
Με το υποτυπώδες αυτό σενάριο και με χαρακτήρες παρμένους από το γουέστερν, χωρίς καμία εμβάθυνση, η ταινία αυτή αποτελεί άλλη μια τυπική του είδους, με μάχες, μονομαχίες και κλαγγές όπλων.
Δεν ξέρουμε τι τροπή θα μπορούσε να έχει πάρει το σενάριο του κομίστα σεναριογράφου Στιβ Μούρ,, εάν μέσα στους τρεις συντελεστές του δεν συμμετείχε και ο δικός μας Ίβαν Σπηλιοτόπουλος

* * *
Ηρακλής: Η αρχή του θρύλου (The legend of Hercules)

ΗΠΑ, 2014
Σκηνοθεσία: Renny Harlin 
Σενάριο: Daniel Giat, Renny Harlin, Sean Hood, Giulio Steve 
Με τους: Kellan Lutz, Gaia Weiss, Scott Adkins, Roxanne McKee, Liam Garrigan, Liam McIntyre, Rade Serbedzija, Johnathon Schaech, Luke Newberry, Jukka Hilden, Kenneth Cranham 

Η ταινία παρουσιάζει τη ιστορία του Ηρακλή, ως ενός νέου που παλεύει με το πεπρωμένο του. Η βασίλισσα Αλκμήνη προσπαθώντας να απελευθερώσει το λαό της, από τον εκδικητικό της σύζυγο, βασιλιά Αμφιτρύωνα, προσεύχεται στους Θεούς για καθοδήγηση. Ο Δίας, της προσφέρει τον Ηρακλή. Ο βασιλιάς Αμφιτρύωνας, αγνοώντας την πραγματική ταυτότητα του Ηρακλή, φανερώνει την προτίμηση του προς τον μεγαλύτερο του γιο, τον Ιφικλή. Ο Ηρακλής όμως ερωτεύεται την Ήβη και πληγώνεται έντονα, όταν ο πατέρας του ανακοινώνει ότι την Ήβη θα παντρευτεί ο Ιφικλής. Κι ενώ σχεδιάζουν να το σκάσουν και να παντρευτούν, ο Ηρακλής συλλαμβάνεται από τους φρουρούς του Αμφιτρύωνα και καταδικάζεται σε θάνατο. Γλιτώνει όμως και μαζί με τον συμπολεμιστή του τον… Σωτήρη, αποφασίζει να απελευθερώσει το βασίλειο από την τυραννία του Αμφιτρύωνα και να πάρει πίσω την Ήβη.
Ο «Ηρακλής» του Ρένι Χάρλιν είναι ένα εξάμβλωμα της ψηφιακής 3D τεχνολογίας. Ο θεατής έχει την εντύπωση ότι τα έχει ξαναδεί όλα, τίποτα δεν κάνει εντύπωση πλέον. Η ψηφιακή τεχνολογία μπορεί να κάνει θαύματα στον κινηματογράφο, στη συγκεκριμένη ταινία όμως δεν σώζει την κατάσταση.
Όπως πάντα, δεν αναπαριστάται η ελληνική μυθολογία, αλλά μεταφέρεται στην οθόνη ένα κόμικ (πάλι σε απομίμηση των «300» του Ζακ Σνάιντερ. Η φωτογραφία της ταινίας, παραπέμπει σε κλίμα «μετά την πυρηνική καταστροφή». Αιωρούμενα σωματίδια σαν στάχτες πυρηνικού νέφους, ορίζοντες μέσα στη καταχνιά και στις πρωινές σκηνές, ο ήλιος μόλις που διακρίνεται από μια αιθαλομίχλη. Ένας ήλιος νεκρού τόπου, για μια χώρα, την Ελλάδα, που πάντα διακρίνονταν για το ήπιο μεσογειακό, φωτεινό κλίμα της.
Οι ερμηνείες των ηθοποιών δεν αντέχονται, ενώ ακόμα και η δράση είναι προσχηματική.
Πρέπει να αναφερθεί ότι τα γυρίσματα έχουν γίνει στη Βουλγαρία. Δεν είναι κακό, αλλά θα μπορούσαμε να παρέχουμε φορολογικές και άλλες διευκολύνσεις σε παραγωγούς που θέλουν να αγγίζουν ελληνικά θέματα, ώστε να έρχονται στην Ελλάδα.

* * *
300: Η άνοδος της αυτοκρατορίας (300: Rise of an empire)

ΗΠΑ, 2014 
Σκηνοθεσία: Noam Murro
Με τους:  Sullivan Stapleton, Eva Green, Lena Headey, Hans Matheson, Callan Mulvey, David Wenham, Rodrigo Santoro, Jack O'Connell, Andrew Tiernan, Igal Naor, Andrew Pleavin, Ben Turner.
Σενάριο:  Zack Snyder, Kurt Johnstad, Frank Miller
Μουσική: Junkie XL

Βασισμένο στο graphic novel του Φράνκ Μίλερ με τίτλο «Ξέρξης» και εμπνευσμένο από την παγκόσμια επιτυχία «300», αποτελεί το νέο κεφάλαιο της επικής ταινίας αυτή τη φορά εκτυλίσσεται στη θάλασσα. Ο Έλληνας στρατηγός Θεμιστοκλής (Σάλιβαν Στέιπλετον) επιχειρεί να ενώσει όλους του Έλληνες σε μια επική μάχη που καθόρισε την ιστορία του Δυτικού κόσμου. Έτσι, σύμφωνα με το σενάριο, έχουμε τον Θεμιστοκλή και τον ελληνικό στόλο ενάντια στις Περσικές δυνάμεις του «Θεού Βασιλιά» Ξέρξη (Ροντρίγκο Σαντόρο) και της Αρτεμισίας (Έβα Γκριν), της πιο εκδικητικής αρχηγού του Περσικού στρατού.
Πάρα πολύ καλή απόδοση του κόμικ του Φρανκ Μίλερ, η οποία ξεκινά λίγο πριν από εκεί που άρχιζε η προηγούμενη ταινία «300».του Ζακ Σνάιντερ, που εδώ είναι παραγωγός. 
Με σεβασμό στην αρχική οπτικοποίηση του Σνάιντερ, ο σκηνοθέτης Νόαμ Μούρο, έχει δημιουργήσει μια ενδιαφέρουσα για τους φίλους του είδους ταινία, στην οποία πέραν της δράσης και της αγριότητας των μαχών, προβάλλονται τα ιδανικά των αρχαίων Ελλήνων, περί φιλίας, πίστης, αφοσίωσης, γενναιότητας και υπεράσπισης της ελευθερίας και της δημοκρατίας.
Η ατμόσφαιρα είναι αυτή που έχω επισημάνει και στο σχολιασμό άλλων παρόμοιων ταινιών (πρόσφατα του «Ηρακλή»). Πρόκειται για μια μουντή σε αποχρώσεις σέπια παραγωγή, αλλά εδώ τουλάχιστον το διαλαλούν ότι πρόκειται για μεταφορά κόμικ και όσοι διαβάζετε κόμικς ξέρω ότι θα δικαιολογήσετε την ταινία και εμένα, που δεν μπορώ να ανεχθώ σ’ αυτές τις ταινίες μια Ελλάδα μονίμως συννεφιασμένη, ούτε μπορώ να ανεχθώ όλη την αρχαία ιστορία ή και μυθολογία να διαδραματίζεται μονίμως απόγευμα ή βράδυ.
Το σενάριο του κόμικ δεν ακολουθεί πιστά την ιστορία, αλλά πάντως ξεκινά λίγο πριν τη μάχη των Θερμοπυλών, προχωρά με τη ναυμαχία στο Αρτεμίσιο και καταλήγει στην οδυνηρή εμπειρία των Περσών κατά τη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Δίνεται πολύ βάρος στη σχέση του Θεμιστοκλή με την Αρτεμισία (στο ρόλο της οποίας η Εύα –Καζίνο Ρουαγιάλ- Γκριν είναι πολύ καλή ως «κακιά»), ενώ ο Σάλιβαν Στέιπλετον αποδίδει χωρίς υπερβολές (αν λάβουμε υπόψη και τον Μπάτλερ ως Λεωνίδα, στην προηγούμενη) έναν Θεμιστοκλή ως δυναμικό πολιτικό, διορατικό στρατηγό και matcho εραστή. Οι στιγμές λίγο πριν και λίγο μετά τη συνάντησή του με την Αρτεμισία είναι από τις χαρακτηριστικές της ταινίας.
Η δράση δεν δίνει περιθώρια στο θεατή να ξεκουραστεί και η ηρωική μουσική υπόκρουση είναι ασταμάτητη, αλλά εμπλουτίζει την εικόνα. 
Γενικά η ταινία βλέπεται με ενδιαφέρον παρά τις βίαιες σκηνές και το πιτσίλισμα του αίματος στην οθόνη (είναι και τρισδιάστατη).

* * *
Φωτιά πάνω από την Πομπηία (Pompeii)

ΗΠΑ – Γερμανία, 2014
Σκηνοθεσία: Paul W.S. Anderson
Σενάριο: Janet Scott Batchler, Lee Batchler, Julian Fellowes, Michael Robert Johnson
Με τους: Emily Browning, Kit Harington, Carrie-Anne Moss, Paz Vega, Kiefer Sutherland, Adewale Akinnuoye, Jessica Lucas, Jared Harris, Sasha Roiz, Currie Graham, Melantha Blackthorne

Η ιστορία της ταινίας επικεντρώνεται γύρω από έναν Κέλτη μονομάχο, ο οποίος ερωτεύεται μια ευγενή την παραμονή της έκρηξης του Βεζούβιου και ταυτόχρονα ανακαλύπτει την ταυτότητα αυτού που έσφαξε την οικογένειά του πριν από πολλά χρόνια. Πιο συγκεκριμένα, τοποθετημένη το 79 μ.Χ., η ταινία αφηγείται την ηρωική ιστορία του Μίλο, ενός σκλάβου, ο οποίος επιστρέφει ως αήττητος μονομάχος, με σκοπό να σώσει την αληθινή του αγάπη, την Κάσια, πανέμορφη κόρη ενός πλούσιου εμπόρου, που έχει αρραβωνιαστεί άθελά της ένα διεφθαρμένο Ρωμαίο γερουσιαστή. Μέσα από τα κύματα της λάβας και τους πανικόβλητους κατοίκους, ο Μίλο πρέπει να σώσει την αγαπημένη του, ενώ γύρω τους η Πομπηία καταρρέει.
O σκηνοθέτης Πολ Άντερσον (που τον έχουμε γνωρίσει από τη σειρά ταινιών Resident Evil) έχει γυρίσει μια αρκετά θεαματική παραγωγή, σε τοποθεσίες του Τορόντο στον Καναδά και στην Πομπηία, όπου και εξερράγη το ηφαίστειο.
Το σενάριο αφορά σε μια ιστορία που γοητεύει κάθε θεατή, ο οποίος θεωρεί ότι η κινηματογραφική ψυχαγωγία μπορεί να εκφραστεί από μια ταινία με πολλή δράση, όταν αυτή συνδυάζεται και με ένα τρυφερό ειδύλλιο και καταλήγει σε εξαιρετικό φινάλε.
Τα σκηνικά, τα κοστούμια και οι κάθε είδους ψηφιακές ευκολίες που διαθέτουν οι ακριβές παραγωγές, αποδίδουν  αυθεντικά την ατμόσφαιρα της εποχής και τα γεγονότα της ηφαιστειακής έκρηξης, ενώ η τρισδιάστατη εικόνα (3D) αξιοποιείται με άρτιο τρόπο, δημιουργώντας ένα χορταστικό υπερθέαμα.
Ο ρόλος του Βρετανού μονομάχου, έχει επιτυχημένα δοθεί στον  Κιτ Χάρινγκτον, ο οποίος έγινε γνωστός από το ρόλο του Τζον Σνόου, στην διάσημη τηλεοπτική σειρά «Game of Thrones», ενώ σε ρόλο καρατερίστα βλέπουμε την, ελαφρώς γερασμένη, Κάρι Αν Μος, την ηθοποιό που υποδύθηκε την Τρίνιτι στην τριλογία «The Matrix». Παίζει επίσης, και ο γνωστός Κίφερ Σάδερλαντ (γιος του Ντόναλντ), που υποδύεται τον Ρωμαίο γερουσιαστή Κουίντους Ατίους Κόρμπους και αυταρχικό αρραβωνιαστικό της όμορφης Κάσια.

* * *
Οργή των Τιτάνων, Η (Wrath of the Titans)

ΗΠΑ – Ισπανία, 2012
Σκηνοθεσία:: Jonathan Liebesman
Σενάριο: Dan Mazeau - David Johnson
Με τους: Sam Worthington, Liam Neeson, Rosamund Pike, Édgar Ramirez, Toby Kebbell, Bill Nighy, Danny Huston, John Bell, Lily James, Alejandro Naranjo, Kathryn Carpenter
Μουσική: Javier Navarrete

Μια δεκαετία μετά την επική νίκη του επί του τερατώδους Κράκεν, ο Περσέας –ο ημίθεος γιος του Δία– προσπαθεί να ζήσει μια πιο ήσυχη ζωή ως ψαράς, έχοντας επιφορτιστεί με την ευθύνη να αναθρέψει ολομόναχος τον δεκάχρονο γιο του, τον Ήλιο. Στο μεταξύ η μάχη ανάμεσα σε Θεούς και Τιτάνες για την επικράτηση συνεχίζεται. 
Έχοντας χάσει την αφοσίωση των ανθρώπων, οι Θεοί έχουν αρχίσει να χάνουν τον έλεγχο επί των φυλακισμένων Τιτάνων και του θηριώδη αρχηγού τους, Κρόνου –πατέρα των Δία, Άδη και Ποσειδώνα– που αφότου τον ανέτρεψαν, τον έριξαν στην άβυσσο των Ταρτάρων. Η δύναμη των Τιτάνων γίνεται ολοένα και ισχυρότερη, καθώς οι θεϊκές δυνάμεις του Δία συρρικνώνονται και επικρατεί χάος στη Γη. Ο Περσέας όμως, δεν μπορεί να μένει αδιάφορος όταν ο Άδης, μαζί με τον Άρη το γιο του Δία, συμμαχούν με τον Κρόνο, προκειμένου να φυλακίσουν τον Δία. 
Ίδιας συνταγής και παρόμοιου ύφους, η ταινία αυτή αποτελεί συνέχεια της «Τιτανομαχίας» με κάπως καλύτερα εφέ και συγκρατημένες τις υπερβολές των ταινιών αυτού του είδους. Τουλάχιστον, δεν έχουμε τέρατα σαν το Κράκεν της «Τιτανομαχίας», ενώ και τα ντεκόρ είναι καλύτερα από εκείνα του υποτιθέμενου Άργους της πρώτης ταινίας.
Η πλοκή παραμένει αδιάφορη, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι η συνταγή είναι πάντοτε «η νίκη του Καλού επί του Κακού», οι δε χαρακτήρες συνεχίζουν να είναι «χάρτινοι» και δεν μπλέκουν συναισθηματικά το θεατή, ενώ και οι διάλογοι του σεναρίου, όσο «φιλοσοφημένοι» και να είναι, χάνονται από τους θορύβους. 
Εννοείται ότι κανείς δεν περιμένει να ακολουθείται πιστά η Ελληνική Μυθολογία, ούτε επίσης και να τηρούνται τα προσχήματα στα ελληνικά ονόματα των δεύτερων και τρίτων ρόλων.
Με δυο λόγια, έχουμε ακόμα μια υπερπαραγωγή (και σε Τρισδιάστατο) αντάξια του κοινού του 21ου αιώνα, που θέλει περιπέτεια, δράση, μάχες, μονομαχίες και όλα αυτά σε σκούρο φόντο, όπως απαιτούν οι τεχνικές του blue screen.

* * *
Αθάνατοι (Immortals) 


ΗΠΑ, 2011
Σκηνοθεσία: Tarsem Singh 
Σενάριο: Charley Parlapanides, Vlas Parlapanides
Με τους: Mickey Rourke, Kellan Lutz, Freida Pinto, Henry Cavill, Stephen Dorff, John Hurt, Luke Evans, Isabel Lucas, Robert Maillet, Stephen McHattie

Ο βάναυσος και αιμοδιψής βασιλιάς Υπερίων (Μίκι Ρουρκ) και ο δολοφονικός στρατός του προελαύνουν στην αρχαία Ελλάδα, καταστρέφοντας ανηλεώς τα πάντα στο πέρασμά τους. Το ένα χωριό μετά το άλλο, παραδίνονται στις λεγεώνες του Υπερίωνα, ο οποίος με κάθε νίκη πλησιάζει όλο και πιο κοντά στον βασικό του στόχο: να «ξυπνήσει» την τρομερή δύναμη των Τιτάνων και να εξαφανίσει τους Θεούς του Ολύμπου και ολόκληρη την ανθρωπότητα. Φαινομενικά, τίποτα δεν μπορεί να ανακόψει την πορεία του αιμοδιψή βασιλιά προς την απόλυτη κυριαρχία επί του κόσμου. Ένας νεαρός λιθοξόος, όμως, ονόματι Θησέας (Χένρι Καβίλ), που έχει χάσει τη μητέρα του κατά τη διάρκεια μιας εφόδου, έχει ορκιστεί να πάρει εκδίκηση. Όταν θα συναντηθεί με την σίβυλλα Φαίδρα (Φρίντα Πίντο), η μάντης θα πειστεί από τα οράματα της, ότι αυτός ο νεαρός άνδρας είναι ο μόνος που μπορεί να σταματήσει την καταστροφή. Με τη βοήθειά της, ο Θησέας θα καταφέρει να συγκεντρώσει μια μικρή ομάδα ακόλουθων και θα αποδεχθεί το πεπρωμένο του σε μια τελευταία απέλπιδα μάχη από την οποία θα εξαρτηθεί το μέλλον της ανθρωπότητας.
Ακολουθώντας την τεχνική του Ζακ Σνάιντερ στην ταινία «300», οι «Αθάνατοι» αποτελούν μια άψογη συνέχεια του είδους (μεταφορά ιστορικού κόμικ στη μεγάλη οθόνη), ενώ η χρήση της τρισδιάστατης (3D) εικόνας αναδεικνύει αισθητικά το σύνολο της ταινίας και της μυθοπλασίας.
Η χρήση των χρωμάτων, αλλά και των αναφορών στην γλυπτική, ή στην αρχαία ζωγραφική, δίνει ένα άριστο οπτικό αποτέλεσμα.
Πρωτότυπο είναι και το γύρισμα στις σκηνές, όπου οι θεοί κινούνται με υπερταχύτητες, ενώ οι άνθρωποι σε slow motion. Ένα εφέ που δημιουργεί ένα ιδιαίτερο κλίμα στην ταινία και αναδεικνύει την παντοδυναμία των θεών.
Οι ερμηνείες δεν είναι κακές και οι μάχες, είτε σε ατομικό είτε σε επίπεδο πλήθους, είναι εντυπωσιακές.
Επισημαίνεται το γεγονός ότι το σενάριο ανήκει σε δύο αδέρφια Ελληνο-αμερικανούς και κρίθηκε συναρπαστικό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ακολουθεί την Ελληνική Μυθολογία. Έτσι κι αλλιώς, πρόκειται για μεταφορά κόμικ.

* * *
Αετός της αυτοκρατορίας, Ο  (The Eagle of the Ninth)


Ηνωμένο Βασίλειο – ΗΠΑ, 2011 
Σκηνοθεσία: Kevin Macdonald
Με τους: Channing Tatum, Jamie  Bell, Donald Sutherland, Mark Strong, Tahar Rahim, Denis O'Hare, Dakin Matthews, Douglas Henshall, Ned 
Σενάριο:  Jeremy Brock, Rosemary Sutcliff
Μουσική: Atli Örvarsson

Βρισκόμαστε στα 140 π.Χ. και 23 χρόνια μετά την εξαφάνιση της 9ης Λεγεώνας στα βουνά της Βρετανίας ο νεαρός Εκατόνταρχος Marcus (Τσάνινγκ Τέιτουμ), φτάνει από τη Ρώμη για να λύσει το μυστήριο του θανάτου του πατέρα του και να αποκαταστήσει τη φήμη του ως διοικητή της 9ης Λεγεώνας.
Συνοδεύεται μόνο από τον Άγγλο σκλάβο του Esca (Τζέιμι Μπελ) και ταξιδεύει από το Τείχος του Αδριανού στα ανεξερεύνητα υψίπεδα της Καληδονίας για να αντιμετωπίσει τις άγριες φυλές της, να γαληνεύσει τη μνήμη του πατέρα του και να ανακτήσει το χαμένο έμβλημα της εξαφανισμένης λεγεώνας, τον Αετό της Αυτοκρατορίας.
Η ταινία βασίζεται στο ιστορικό μυθιστόρημα της Rosemary Sutcliff, με τίτλο «The Eagle of the Ninth» γραμμένο το 1954 και είναι το πρώτο από μια σειρά βιβλίων, που αφορούν Ρωμαίους και Βρετανούς στα Ρωμαϊκά χρόνια.
Για την ιστορία, πρέπει να αναφερθεί ότι ο σκηνοθέτης ξεκίνησε ως ντοκιμαντερίστας και το 1999 κέρδισε το Όσκαρ με το ντοκιμαντέρ για την τρομοκρατική επίθεση στους Ολυμπιακούς του 1972.
Η ταινία συγκέντρωσε μέτριες κριτικές και όχι άδικα, διότι ενώ το σενάριο πατάει σε γερό μυθιστόρημα, δεν κρατά το ενδιαφέρον του θεατή και με τη συμβολή της χαλαρής σκηνοθεσίας κάνει «κοιλιά». Παράλληλα, όπως εξελίσσεται η ιστορία, το τέλος της είναι προβλέψιμο και οι ανατροπές αντί να αιφνιδιάζουν έρχονται ως αναπόφευκτες.
Οι ερμηνείες δεν πείθουν και οι μάχες, με τη συμβολή και της σχετικά σκοτεινής εικόνας, νομίζεις ότι είναι αναίμακτες, παρά το γεγονός ότι οι «βάρβαροι» της ταινίας από άποψη εμφάνισης είναι πολύ σκληροί και προβαίνουν σε εξαιρετικά αποκρουστικές σκηνές, γεγονός που χαρακτήρισε την ταινία ακατάλληλη σε ορισμένες χώρες.
Το γλαφυρό της υπόθεσης είναι, ότι οι δύο πρωταγωνιστές, που υποδύονται τα σκληροτράχηλα παλικάρια, κατά το παρελθόν έχουν υποδυθεί χορευτές: ο Τσάνινγκ Τέιτουμ στο «Step up» (2006) και ο Τζέιμι Μπελ στο «Γεννημένος χορευτής» (το 2000).