Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αναμνήσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αναμνήσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Κλειστόν λόγω νοοτροπίας

Όταν ήρθαμε στο Μαρούσι για μόνιμη εγκατάσταση, πήγαινα στην 4η τάξη του Δημοτικού. Νοικιάσαμε το σπίτι του Μόσχα επί της οδού Κοιμήσεως Θεοτόκου 18 (σήμερα κήπος της πολυκατοικίας Σοφιανού), ένα σπίτι με τοίχους πλινθόκτιστους πάχους μισού μέτρου, με σοφίτα, ταράτσα και μια αυλή τόσο μεγάλη που η μισή διασκευάστηκε σε κοτέτσι για μια κότα και έναν κόκορα από τη Μονεμβασιά, που σε λίγα χρόνια είχαν πολλαπλασιαστεί σε δεκάδες κότες και δυο κόκορες (τους πέραν των δύο, τους τρώγαμε κρασάτους).
Σ’ αυτό το σπίτι λοιπόν, εγώ ο γεννημένος στην οδό Μενάνδρου (Ομόνοια, Αθήνα) και μεγαλωμένος στην οδό Μεγίστης (Κυψέλη, Αθήνα) γνώρισα την πρώτη μου χιονόπτωση. Ένα βράδυ με πολύ κρύο, που ψιχάλιζε ή έριχνε χιονόνερο, κοιμήθηκα ακούγοντας το νανουριστικό ήχο του νερού που έσταζε από την ταράτσα στη λαμαρίνα-στέγαστρο της σκάλας του υπογείου μας.

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

Μαρουσιώτικη Χριστουγεννιάτικη ιστορία...

Παραμονή Χριστουγέννων βγήκα και είπα τα κάλαντα, κάτι που δεν είχα κάνει μέχρι τώρα και ήθελα να δοκιμάσω. Τα προηγούμενα χρόνια, που ήθελα πολύ,  είχε πολύ χιόνι έξω και δεν με άφηνε η μητέρα μου, χώρια που ήμουν μικρότερος, χθες όμως ο καιρός ήταν συννεφιασμένος με τσουχτερό κρύο, αλλά χωρίς χιόνι. 
Μάζεψα που λέτε 57 δραχμές, όχι και εύκολα. Πήγα σε μερικά γειτονικά σπίτια, εδώ στην οδό Κοιμήσεως Θεοτόκου,

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Ο 15αύγουστος των εφημεριδοπωλών

Δεκαπενταύγουστος χθες και θυμήθηκα κάτι παλιές φωτογραφίες από το αρχείο του πατέρα μου και από τον 15αύγουστο, όπως τον γιόρταζαν οι συνάδελφοί του πάρα πολύ παλιά. 
Το θυμήθηκα διότι ήταν μια από τις λίγες αργίες, που είχε τότε ο χώρος του Τύπου.
Οι δύο πρώτες φωτογραφίες λοιπόν, είναι «ενθύμιον από την εορτήν  των εφημεριδοπωλών εις το εξοχικόν κέντρον Ροσινιόλ» στις 15 Αυγούστου του 1939. Ο δε πατέρας μου, ο κυρ-Αντώνης (προϊστάμενος τότε του Οργανισμού Εταιρεία Ελληνικού Τύπου), είναι ο μοναδικός με ανοιχτόχρωμη γραβάτα πάνω σε σκούρο πουκάμισο.
Για την ιστορία, το Ροσινιόλ (όπου ειρήσθω εν παρόδω τραγουδούσε και ο Γιώργος Μητσάκης), βρισκόταν στη συνοικία Τρεις Γέφυρες, κάπου στο βόρειο τμήμα της οδού Λιοσίων, κοντά στην συμβολή με την Λεωφόρο Κηφισού που συνόρευε με τις συνοικίες των Κάτω Πατησίων, των Σεπολίων και τον δήμο Αγίων Αναργύρων - Καματερού.

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2016

Η τελευταία διαδρομή του Νίκου

Αλήθεια, τί είναι αυτό που ωθεί ένα γιατρό να αρνηθεί την πολυτέλεια της καθημερινότητάς του, τη ρουτίνα της σιγουριάς ενός επιτυχημένου ιατρείου και να στερηθεί την αγκαλιά μιας ζεστής οικογένειας για να ταξιδέψει ολομόναχος στα πέρατα της γης, εκεί που υπάρχει πόνος; Εκεί που το δάκρυ δεν στερεύει ποτέ στα μάτια των παιδιών; Εκεί που οι άνθρωποι στρέφουν το βλέμμα με απόγνωση ψάχνοντας ένα θυμωμένο θεό; 
Ο Νίκος Δούσης-Ρασσιάς προσπάθησε να δώσει τις απαντήσεις μέσα από τις διαδρομές της (μεγάλης) ψυχής του με πυξίδα την αγάπη, την ευαισθησία και την ανάγκη προσφοράς στον πονεμένο άνθρωπο.
Τον γνώρισα ως δημοτικό σύμβουλο και γρήγορα γίναμε φίλοι. Ήταν μια πληθωρική και αξιαγάπητη προσωπικότητα. Αφουγκραζόταν τα προβλήματά σου και ήταν χάρμα να ακούς τις εμπειρίες του, που δεν ήταν και ευχάριστες. Τις αφηγείτο όμως με πάθος, όπως ακριβώς τις ζούσε. 
Χθες έφυγε για τη μεγαλύτερη διαδρομή της ψυχής του. Αλλά θα βρίσκεται πάντοτε στις καρδιές των τριών γυναικών που αγάπησε: της συζύγου του Έρικας και των δυο θυγατέρων του Δήμητρας και Λουκίας και στις καρδιές όσων τον ζήσαμε από κοντά.

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Έργα στο σταθμό: τότε και τώρα

Τα έργα για το υπόγειο πάρκινγκ στην πλατεία Ευτέρπης, δίπλα στο σταθμό ΗΣΑΠ Αμαρουσίου ξεκίνησαν με την περίφραξη του χώρου και η κατάσταση μου έφερε μνήμες από την παιδική μου ηλικία όταν χτιζόταν ο σταθμός-γέφυρα. 
Επισκέφθηκα το blog του φίλου μου του Χάρρυ και αντέγραψα τη φωτογραφία που βλέπετε.
Την αφιερώνω σ' αυτούς που νομίζουν ότι το έργο θα είναι σαν παρανυχίδα και σε δυο - τρία χρονάκια θα έχει τελειώσει, με ελάχιστες οχλήσεις λόγω της νέας τεχνολογίας στις οικοδομές. Να σκεφτούμε μόνον την εκσκαφή που έχει να γίνει για να μπουν τα θεμέλια του 3όροφου υπόγειου γκαράζ και τα χώματα που θα βγουν στην επιφάνεια και τα φορτηγά που θα έρχονται να τα παίρνουν και την ουρά που θα σχηματίζεται μέχρι να γεμίζει κάθε φορτηγό και να φεύγει για να έρθει το επόμενο (μπρρρρ, δεν θέλω ούτε να το σκέφτομαι και παρακαλάω να έχει μελτέμια φέτος γιατί αν δεν έχει θα πνιγούμε).
Εκεί που βλέπετε το λάκκο στην ασπρόμαυρη, σήμερα είναι ο μοναδικός δρόμος προς το μεγάλο έργο του γκαράζ. Ο άλλος είναι η "28ης Οκτωβρίου" που φαίνεται λίγο ανάμεσα στα κτήρια δεξιά. Και οι δύο έχουν κατεύθυνση το έργο-γκαράζ. Μάλιστα, στον ένα τοποθετήθηκαν οι αφετηρίες της δημοτικής συγκοινωνίας και των ταξί (βλ. έγχρωμη).

Τότε, η οδός Ερμού ήταν δρόμος διπλής κατεύθυνσης (σήμερα πεζόδρομος), όπως και η Περικλέους (σήμερα μονόδρομος), το ίδιο και η Νερατζιωτίσσης (μονόδρομος σήμερα με αφετηρίες δημοτικής συγκοινωνίας επίσης). Τότε δεν υπήρχαν και οι περιβαλλοντικές οργανώσεις με ευαισθησίες για τυχόν ανεύρεση αρχαίων αντικειμένων, ή γλυπτών, ή κλπ.
Τι κάθομαι και ανησυχώ... Η δημοτική μας αρχή έχει κάνει σχέδιο για όλα αυτά....

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2016

Το καρναβάλι δεν τελείωσε

«Πήγες στο καρναβάλι της Πάτρας;» με ρώτησε ένας φίλος. «Όχι. Το είχα δει την προηγουμένη στην τηλεόραση». «Πλάκα μου κάνεις;». «Το είδα την προηγουμένη σου λέω. Στις ειδήσεις. Όταν ένας υπουργός είπε ότι δεν θα μειωθούν οι συντάξεις μέχρι 1.300 ευρώ, μετά βγήκε άλλος και είπε ότι δεν θα τις πειράξουν μέχρι 1.500 και μετά ένας τρίτος εξήγησε ότι δεν θα τις πειράξουν μέχρι 1.300 ευρώ αθροιστικά, κύριες και επικουρικές μαζί».  
Τα είδα όλα σου λέω: Υπουργό να προσπαθεί να παρέμβει στο έργο της Δικαιοσύνης, πρωθυπουργό να προκαταλαμβάνει δικαστικούς στο πως θα αποφασίσουν και Βουλή να συνεδριάζει για το τι πρέπει να κάνει η Δικαιοσύνη.
Κι εγώ που είχα μάθει ότι οι εξουσίες είναι ανεξάρτητες… Η Νομοθετική, που αποφασίζει και θέτει τους νόμους (Βουλή), η Εκτελεστική (κυβέρνηση), που εκτελεί τους νόμους και η Δικαστική, που ελέγχει τη νομιμότητα των πράξεων των δύο πρώτων και αποδίδει Δικαιοσύνη.
Γι’ αυτό σου λέω: το καρναβάλι δεν τελείωσε.
25 χρόνια μεταξύ σοβαρού και αστείου
Ήταν σαν χθες, 18 Μαρτίου του 1991, που σ’ αυτή την εφημερίδα ξεκίνησα τη στήλη ΕΠΕΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ. Μια στήλη, που

Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

Μια εμπειρία

«Καλά. Στη θέση του οδηγού θα καθίσω;»
Ο δάσκαλος καθόταν στη θέση του συνοδηγού, μέσα στο Όπελ Καντέτ, που είχε το λεβιέ ταχυτήτων στο τιμόνι και τρεις ταχύτητες όλες κι όλες.
«Εμ, πού ήθελες; Πώς θα μάθεις, αν οδηγώ εγώ και συ κοιτάζεις;», μου απάντησε, τρεις το απόγευμα, τέτοια μέρα του Ιανουαρίου του 1976 και ενώ το χιονόνερο μαστίγωνε το πρόσωπό μου. 
Έτσι πέρασα στη θέση του οδηγού και πατώντας αμπραγιάζ, έβαλα «πρώτη» με το δεξί μου χέρι και ξεκινήσαμε κατηφορίζοντας την οδό Κοιμήσεως Θεοτόκου. Στη διασταύρωση με την οδό Μητροπόλεως, έκανα δεξιά με τις οδηγίες του και βγήκαμε στην πλατεία Κασταλίας.
«Προς τα πάνω», μου είπε επιτακτικά.

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016

Ο κυρ-Αντώνης

Κάθε πρωί εγερτήριο στις τρεις. Πλύσιμο στα γρήγορα και ξύρισμα με ξυραφάκι Άστορ στην αρχή, Γουίλκινσονς αργότερα. Πάντα με κρύο νερό βρύσης, δεν υπήρχε η πολυτέλεια του θερμοσίφωνα εκείνο τον καιρό. Ύστερα ένα ποτήρι γάλα, κρύο κι αυτό και μετά ένα γρήγορο ντύσιμο. Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο με βροχή και υγρασία και χειμώνα με χιονόνερο και χιόνι, κάθε πρωί αυτή η δουλειά. Εγερτήριο στις τρεις τα ξημερώματα, πλύσιμο στα γρήγορα και ξύρισμα πάντα με κρύο νερό, ένα ποτήρι γάλα, ντύσιμο και αναχώρηση.  
Ύστερα, η επιστροφή το απόγευμα γύρω στις τρεις με τέσσερις, ανάλογα με το τιράζ και τη διανομή, ενώ όταν υπήρχε «παράρτημα» (εκείνη την εποχή έβγαιναν έκτακτες εκδόσεις για να καλύψουν τα έκτακτα γεγονότα), τότε η επιστροφή του στο σπίτι καθυστερούσε. Τότε γύριζε οκτώ, ή εννέα το βράδυ. Να φάει στα γρήγορα κάτι, να χαλαρώσει λίγο, πίνοντας απαραιτήτως και λίγο κρασί και μετά… ύπνο. Έπρεπε να σηκωθεί στις τρεις βλέπεις.
Αυτή η δουλειά κράτησε 39 χρόνια, 11 μήνες και 26 ημέρες. Ύστερα βγήκε στη σύνταξη. Θα είχε βγει νωρίτερα, αλλά ήθελα να σπουδάσω. «Άκου να δεις», μου είπε μια μέρα εκεί που καθόμαστε στο απογευματινό τραπέζι. Τρώγαμε οικογενειακά, βλέπεις.

Παρασκευή, 1 Ιανουαρίου 2016

Ευτυχισμένο το 2016

Τους φίλους μου και φίλους του κινηματογράφου, τους καλώ να υποδεχθούμε το νέο έτος με μια μεγάλη σταρ, τη Ρίτα Χέιγουορθ (1918 - 1987), η οποία χάρη σε ένα πολύ επιτυχημένο μοντάζ ταινιών της, χορεύει τη μεγάλη επιτυχία "Stayin' Alive" των Bee Gees (από το "Πυρετός το Σαββατόβραδο" - 1977).

Καλή χρονιά. Προ παντός με υγεία.

(Δείτε το βίντεο ΕΔΩ )

Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2015

Μπάνιο στο Φάληρο

Αύγουστος ήταν και τότε και τα σχολεία κλειστά και τα θαλάσσια μπάνια απαραίτητα "για την υγεία του παιδιού" και για να "περάσει ανώδυνο χειμώνα", οπότε... 
Με τη μητέρα, τη θεία και τον ξάδερφο, λεωφορείο από τη λεωφόρο Κηφισίας, στάση πλατεία Αγίας Λαύρας στο Μαρούσι. Η γραμμή λεγόταν "Πειραιάς - Δροσιά", κατεβαίναμε στάση Ιππόδρομο και από εκεί παίρναμε το λεωφορείο "Καλλιθέα - Φάληρο", για να μη περπατάμε και πολύ και μας βγει ξινό το μπάνιο. Η θερινή γραμμή-εξπρές "Κεφαλάρι - Βουλιαγμένη" δημιουργήθηκε αργότερα (ενθουσιασμός) και καταργήθηκε πολύ αργότερα (απογοήτευση).
Ύστερα ήταν η θάλασσα, η αμμουδερή παραλία, η εξέδρα, οι βάρκες με κουπιά (τα ταχύπλοα ήταν άγνωστα), οι καμπίνες για να αλλάζουμε ρούχα (εμείς τα αγόρια δεν είχαμε πρόβλημα, βγάζαμε τα ρούχα και μέναμε με το βρακί, τα μαγιό ήταν για τους μεγάλους) στο τέλος της ημέρας, όταν ήταν να πάρουμε το δρόμο για την επιστροφή. 
Πλατσουρίζαμε στο νερό μέχρι να κουραστούμε και λίγες φορές ακούγαμε τη φράση "μη πηγαίνετε στα βαθιά". Επίσης, λίγες φορές ακούγαμε τη φράση "έλα να φας", διότι όταν ξεθεωμένοι από την κούραση βγαίναμε από το νερό, ζητούσαμε φαγητό μόνοι μας. Κεφτέδες και πατάτες τηγανιτές, το ευκολότερο για τη μεταφορά. Η τομάτα κοβόταν εκείνη την ώρα με το σουγιά-ενθύμιο του ελληνικού στρατού (μαζί με το παγούρι που διατηρούσε κρύο το νερό), από τη θητεία του πατέρα, ο οποίος σπάνια (έως καθόλου) ερχόταν μαζί μας στη θάλασσα (οι εφημερίδες είχαν αργία την Πρωτοχρονιά, την Πρωτομαγιά και το Πάσχα μόνον, όχι όπως σήμερα κάθε τρεις και λίγο). Άλλωστε βρισκόταν νοερά κοντά μας, διότι οι μανάδες μας αφενός μας εξηγούσαν ότι θα έπρεπε να έχουμε υποδειγματική συμπεριφορά "μη το μάθει ο πατέρας σου" και αφετέρου στο θέμα των δαπανών μας θύμιζαν "αυτά μας έδωσε ο πατέρας, δεν υπάρχουν άλλα λεφτά" και το πλέον καθοριστικό: "Είστε τυχεροί που μπορείτε και ερχόσαστε στο Φάληρο, άλλα παιδιά δεν έχουν αυτή την τύχη".

Σάββατο, 22 Νοεμβρίου 2014

Σαν σήμερα

Θεωρήθηκε "πολιτική τραγωδία με απροβλέπτους παγκοσμίους επιπτώσεις". Η δολοφονία του τότε προέδρου των ΗΠΑ Τζον Φ. Κένεντι, για την οποία παρόλο που εκδόθηκε πολυσέλιδο πόρισμα, αυτό δεν στάθηκε ικανό να φωτίσει πλήρως την υπόθεση, αφού ο συλληφθείς ως δολοφόνος δεν έφτασε ποτέ στο δικαστήριο, διότι δολοφονήθηκε μπροστά στα μάτια των φρουρών του και έκτοτε πολλές θεωρίες διατυπώθηκαν, ταινίες γυρίστηκαν και μυθιστορήματα γράφτηκαν (το πιο πρόσφατο μάλιστα του Στίβεν Κινγκ με τίτλο "22/11/63" από τις εκδόσεις Bell). 
Η ουσία είναι ότι χάθηκε ένας ηγέτης, που "είχε εφελκύσει ευρύτατας συμπαθείας δια τας προσπάθειάς του προς μείωσιν της εντάσεως μεταξύ δυο αντιμαχομένων κόσμων" (Το Βήμα - Σάββατο 23 Νοεμβρίου 1963)

Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2012

Χρόνια καλά

Ενώ τα Χριστούγεννα είναι η πιο αγαπημένη μου γιορτή, γλυκιά και μελαγχολική, αυτό που δεν μπορώ να δεχθώ, που δεν χωνεύω με τίποτα και αισθάνομαι σαν απροσάρμοστος όταν συμβαίνει, είναι τα ηλιόλουστα Χριστούγεννα, όπως σήμερα. Είναι ένα από τα παιδικά μου τραύματα, ας πούμε. Γεννήθηκα στην οδό Μενάνδρου στην Αθήνα, αλλά βρέθηκα στο Μαρούσι όταν πια άρχισα να καταλαβαίνω τον εαυτό μου και να θυμάμαι. Τα πρώτα μου Χριστούγεννα, λοιπόν, ήταν στο Μαρούσι και χιονισμένα. Είχε αρχίσει να ρίχνει χιονόνερο από τις 20 Δεκεμβρίου, η θερμοκρασία έπεφτε μέρα με τη μέρα, το σπίτι μας (μέναμε με νοίκι), ένα ψηλό αρχοντικό κτισμένο κυρίως με πλίνθους, δεν ζεσταινόταν με τίποτα και για να μην πολυλογώ, ξημερώνοντας Χριστούγεννα η μητέρα μου άνοιξε τα παράθυρα και αντίκρυσα αυτό το απέραντο λευκό μέχρι το ναό της Παναγίας, της οποίας οι καμπάνες μόλις που ακούγονταν, λες και το χιόνι λειτουργούσε ως ηχομονωτικό. Το περπάτημα μέχρι την εκκλησία, που ήταν πολύ κοντά στο σπίτι μας, ήταν αρκετά δύσκολο, αλλά μου άρεσε με τα πόδια μου να χώνονται μέσα στο αφράτο χιόνι, που ήταν στρωμένο παντού και αυτή η ησυχία με γοήτευε. Υπήρχε μια γαλήνη και ύστερα ήταν οι ψαλμωδίες στο ζεστό ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου. Όλα αυτά λοιπόν, με σημάδεψαν από την πρώτη χρονιά στο Μαρούσι των παιδικών μου χρόνων και με έκαναν απαιτητικό να θέλω λευκά Χριστούγεννα μέχρι σήμερα. Ήρθε όμως το πέρασμα του χρόνου, ο συνωστισμός στο πρώην χωριό και ύστερα η αστικοποίηση, αργότερα το φαινόμενο του θερμοκηπίου και... πάει ο χειμώνας. Σου μένει μια νοσταλγία για την εποχή αυτή που σήμερα... κοστίζει.
Σήμερα, επιστρέφοντας από το ναό του Αγίου Νικολάου, άνοιξα τα  ρολά των παραθύρων, ώστε να μη μπαίνει αντηλιά και να δημιουργείται μια αίσθηση συννεφιάς που απουσιάζει και τώρα που πληκτρολογώ ακούω Galaxy-92 και το Cosmos-93,6 (εναλλάξ) στο compact, να παίζουν χριστουγεννιάτικα τραγούδια, κυρίως ξένα, επί το πλείστον αμερικάνικα. Διότι και αυτά είναι μέρος των παιδικών μου... τραυμάτων. Τι να κάνουμε;
Εύχομαι σε όλους υγεία, που είναι ό,τι πολυτιμότερο έχουμε, διότι όταν υπάρχει αυτή πολλά μπορεί να πετύχει, ο άνθρωπος.
Εύχομαι επίσης, γρήγορα να αναρρώσουμε από την κοινωνική και οικονομική κρίση που μαστίζει την κοινωνία μας και να εκλείψουν όλα αυτά που μας απασχολούν -βασανιστικά- σήμερα.
Χρόνια καλά και πολλά, λοιπόν.

Παρασκευή, 14 Σεπτεμβρίου 2012

Φθινόπωρο

Πρώτη μέρα με συννεφιά σήμερα. Μυρίζει φθινόπωρο. Έχει μια ελαφριά υγρασία. Αρχίζουν και οι Νύχτες Πρεμιέρας, για τις οποίες γράφω τα σχετικά για την εφημερίδα. Σα να πλησιάζει κιόλας ο χειμώνας. Προσπαθώ να μη σκέφτομαι τα οικονομικά μέτρα που έρχονται. Στο ραδιόφωνο, ακούω τον Προκόπη Δούκα στο Cosmos με μελαγχολική φθινοπωρινή μουσική, ο οποίος με ήπιο τρόπο κάνει αυστηρή κοινωνική και πολιτική κριτική (δεν είναι οξύμωρο) και αισθάνομαι τυχερός...

Τυχερός διότι πρόλαβα τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου να πάω στο Καστελλόριζο. Γλυκές διακοπές σε ήρεμο τόπο. Ήσυχοι άνθρωποι, φιλόξενοι, με χαλαρή διάθεση. Μπάνια σε πεντακάθαρη θάλασσα δύο σκαλάκια από το ξενοδοχείο. Ιστορικά σημεία-πρόκληση για τους περιπατητές του νησιού. Αποστάσεις μικρές και 401 σκαλιά μέχρι το Παλαιόκαστρο. Θέα απεριόριστη και στιγμές απόλαυσης. Αξέχαστο μέρος.

(Η πάνω φωτογραφία είναι τραβηγμένη το ξημέρωμα της 6/9/2012 με CASIO EXILIM των 5mp,  από το ξενοδοχείο "Μεγίστη" και η κάτω το απόγευμα της 5/9/2012 με την ίδια μηχανή - Λένε ότι η Ελλάδα είναι το μόνο μέρος στον κόσμο που μπορείς σε μια φωτογραφία να ξεχωρίσεις αν είναι η ανατολή ή η δύση του ήλιου, νομίζω ότι δεν έχουν άδικο)

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2011

Η μελαγχολία των Χριστουγέννων

Έτσι λένε!
Αλλά δεν πιστεύω ότι αληθεύει ο ισχυρισμός.
Κοιτάζω το μικρό της φωτογραφίας και δεν βλέπω στο πρόσωπό του καμία μελαγχολία. Αντίθετα, χαμογελάει πολύ ευτυχισμένος μπροστά στο μικρό χριστουγεννιάτικο δέντρο του (χωρίς λαμπάκια και άλλα γκλαμ διακοσμητικά).
Η μελαγχολία βγαίνει από το γεγονός ότι όλοι, όταν έρχονται τα Χριστούγεννα, θυμόμαστε πόσο ωραία περνούσαμε όταν ήμασταν μικροί!

Σάββατο, 21 Αυγούστου 2010

Ανακούφιση

Κοντεύει να βγει ο Αύγουστος και σήμερα το πρωί για πρώτη φορά άκουσα τον αέρα να σφυρίζει ανάμεσα από τις πευκοβελόνες των πεύκων της γειτονιάς μου. Μηχανικά κοίταξα το θερμόμετρο. 27 βαθμοί Κελσίου. Μετά από τόσες μέρες υπερβολικών θερμοκρασιών (38άρια και 40άρια) για την εποχή, μου φάνηκε πολύ ανακουφιστικό.
Κάποτε, τον Αύγουστο δεν μπορούσαμε να σταθούμε έξω από τα μελτέμια. Αργότερα αρχίσαμε να τα απευχόμαστε, διότι ήσαν μια καλή αφορμή για τους εμπρηστές. Τώρα τα ευχόμαστε και πάλι, γιατί με την άπνοια πνιγόμαστε, γινόμαστε ράκη.
Δέχτηκα με ανακούφιση αυτό το πρωινό αεράκι. Μου θύμισε άλλωστε, την εποχή που το Μαρούσι είχε περισσότερα δέντρα και λιγότερα σπίτια (και πολυκατοικίες φυσικά).