Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αφιέρωμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αφιέρωμα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Πέθανε πλήρης ημερών ο Ρότζερ Μουρ

Την τελευταία του πνοή άφησε σήμερα, έπειτα από σύντομη μάχη με τον καρκίνο, σε ηλικία 89 ετών, ο σερ Ρότζερ Μουρ, που νοσηλευόταν στην Ελβετία. Η οικογένειά του ανακοίνωσε: «Με βαριά καρδιά πρέπει να ανακοινώσουμε ότι ο αγαπητός μας πατέρας, σερ Ρότζερ Μουρ, πέθανε σήμερα στην Ελβετία, έπειτα από σύντομη, αλλά γενναία μάχη με τον καρκίνο».
Ο σερ Ρότζερ Μουρ ήταν ο τρίτος στη σειρά ηθοποιός που υποδήθηκε τον θρυλικό πράκτορα «007», έπειτα από τον Σον Κόνερι και τον Τζορτζ Λάζενμπι, που έπαιξε τον ρόλο του Τζέιμς Μποντ μόλις μία φορά. Στο διάστημα από το 1972 έως το 1985, ο Βρετανός ηθοποιός είχε υποδυθεί τον Μποντ στις ταινίες: «Ζήσε κι άσε τους άλλους να πεθάνουν» (1973), «Ο άνθρωπος με το χρυσό πιστόλι» (1974), «Η κατάσκοπος που με αγάπησε» (1977). «Επιχείρηση Μουνρέικερ» (1979), «Για τα μάτια σου μόνο» (1981), «Επιχείρηση Οκτόπουσυ» (1983), «Επιχείρηση Κινούμενος Στόχος» (A View to a Kill, 1985).

Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Έφυγε ο Στάθης Ψάλτης

Ο γνωστός ηθοποιός Στάθης Ψάλτης, έφυγε από τη ζωή (χθες 21 Απριλίου 2017) στο Νοσοκομείο Άγιος Σάββας όπου νοσηλευόταν από το Μάρτιο.
Ο Στάθης Ψάλτης  είχε γεννηθεί στις 27 Φεβρουαρίου 1951 στο Βέλο Κορινθίας, όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια μέχρι την ηλικία των 11 ετών, όταν η οικογένειά του μετακόμισε στο Αιγάλεω.
Είχε σπουδάσει στη Δραματική σχολή του Κωνσταντίνου Μιχαηλίδη και στη συνέχεια έπαιξε σε αρκετές ταινίες, αλλά και στο θέατρο. Τη δεκαετία του 1980 έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής μαζί με την Καίτη Φίνου με εμπορικές ταινίες,  όπως Καμικάζι αγάπη μου (1983), Τροχονόμος Βαρβάρα (1981), Τα καμάκια (1981), Βασικά καλησπέρα σας (1982), Τρελός είμαι ό,τι θέλω κάνω (1985), Έλα να αγαπηθούμε ντάρλινγκ (1984) και άλλες που ξεπερνούν τον αριθμό των τριάντα.

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

«Afterimage»: Το κύκνειο άσμα του Αντρέι Βάιντα

Το «Afterimage» η τελευταία ταινία του διάσημου Αντρέι Βάιντα, θέτει κρίσιμα ερωτήματα για την ευθύνη μας, στο πλαίσιο μίας ρευστής μεταμοντέρνας πραγματικότητας, πηγαίνοντας πίσω στη μεταπολεμική εποχή της Πολωνίας και επιλέγοντας ως πρωταγωνιστή έναν καλλιτέχνη που η πολιτική κατάσταση της Πολωνίας τον κατέστρεψε. Μια ταινία που στόχος της είναι να μας θυμίσει το μάθημα από τις παλιότερες εμπειρίες μας.    
Πρόκειται για τη συγκλονιστική ιστορία ενός πρωτοποριακού καλλιτέχνη, που στάθηκε μόνος απέναντι στο καθεστώς με κόστος την ίδια του τη ζωή: του Πολωνού Βλάντισλαβ Στρεμίνσκι, θεωρητικού της τέχνης, ζωγράφου, σχεδιαστή των «λειτουργικών» prints, πρωτοπόρου του avant-garde Κονστρουκτιβισμού των δεκαετιών ’20 και ’30, συν-δημιουργού της θεωρίας Unism που εφαρμόστηκε στην ζωγραφική και την αρχιτεκτονική και συγγραφέα του βιβλίου τέχνης «A Theory of Vision».  Ενός καλλιτέχνη, του οποίου τα σημαντικότερα έργα παρουσιάστηκαν από τη Μόσχα στο Παρίσι, αλλά και στην Αμερική και ο οποίος υπήρξε ιδρυτής του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στο Λοτζ, που στεγάζει μία από τις μεγαλύτερες συλλογές στον κόσμο.

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017

Έφυγε από τη ζωή ο Νίκος Κούνδουρος

Την Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 90 ετών, ο σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος, ο οποίος είχε εκπροσωπήσει τον ελληνικό κινηματογράφο πολλές φορές στο εξωτερικό όπως στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας (1953 και 1956) και στο Φεστιβάλ Βερολίνου (1958, 1963 και 1967).

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

«Έφυγε» ο Τζον Χαρτ

Ο σερ Τζον Χαρτ πέθανε σε ηλικία 77 ετών,  όπως ανακοίνωσε νωρίς σήμερα το πρωί ο ατζέντης του.
Ο διάσημος ηθοποιός είχε γεννηθεί στις 22/1/1940 κοντά στο Τσέστερφιλντ της Αγγλίας. Η μητέρα του όπως λέγεται, παρότι ήταν ερασιτέχνης ηθοποιός, του απαγόρευσε να πάει στον κινηματογράφο, θεωρώντας ότι ήταν πολύ αναξιοπρεπές για έναν γιο πάστορα.
Στο σχολείο, ανακάλυψε το θέατρο αλλά στράφηκε αρχικά στη ζωγραφική καθώς ήταν μεγάλος θαυμαστής του 'Εντβαρντ Μουνκ. 'Ελαβε υποτροφία για να γίνει καθηγητής σχεδίου στο Saint Martin's School of Arts του Λονδίνου.

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Έφυγε ο Πέτρος Φυσσούν

Τη Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου 2016 πέθανε από λοίμωξη του αναπνευστικού στο νοσοκομείο Σωτηρία και σε ηλικία 83 ετών, ο Πέτρος Φυσσούν, η πιο ευγενική αλλά ταυτόχρονα και πιο ασκητική φιγούρα του ελληνικού κινηματογράφου, που είχε πετύχει να ερμηνεύει και όλα τα είδη θεάτρου: δράματος, κωμωδίας, τραγωδίας, αλλά και επιθεώρησης.
Ήταν γιος πρόσφυγα από τη Ρωσία, που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης το 1954. Μέχρι το 1956 συνεργάσθηκε με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν και στη συνέχεια ήταν πρωταγωνιστής του Εθνικού Θεάτρου (1961-1965) και του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος (1976-1978).

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2016

«Έφυγε» ο Πιέρ Ετέξ

Ο Γάλλος ηθοποιός, κλόουν, κινηματογραφιστής και σκιτσογράφος Πιερ Ετέξ πέθανε στις 15/10/2016 το πρωί σε ηλικία 87 ετών.
Ο Πιέρ Ετέξ είχε συνεργαστεί με τον κινηματογραφιστή Ζακ Τατί («Ο Θείος μου») και με την καλλιτέχνιδα του τσίρκου Ανί Φρατελινί, στα χνάρια του Μπάστερ Κίτον και του Τσάρλι Τσάπλιν.
Στην περίοδο της ακμής του, κατά τη δεκαετία του 1960, ο Πιερ Ετέξ είχε συνεργαστεί στενά με έναν σπουδαίο σεναριογράφο τον Ζαν-Κλοντ Καριέρ με τον οποίο το 1962 κέρδισαν το Όσκαρ καλύτερης ταινίας μικρού μήκους για το «Ηeureux Αnniversaire».

Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου 2016

«Έφυγε» ο σκηνοθέτης Αντρέι Βάιντα

Στις 9/10/16 και σε ηλικία 90 ετών, πέθανε ο βραβευμένος με Όσκαρ πολωνός σκηνοθέτης, Αντρέι Βάιντα, ο οποίος είχε γυρίσει περισσότερες από 40 ταινίες σε μία καριέρα 60 ετών.
Ο Αντρέι Βάιντα, είχε τιμηθεί, με τον Χρυσό Φοίνικα  στις Κάννες το 1981 για τον «Άνθρωπο από Σίδερο», το 2000 του απονεμήθηκε τιμητικό Όσκαρ για τη συμβολή του στον χώρο της 7ης τέχνης, ενώ το 2006 είχε λάβει τιμητική Χρυσή Άρκτο στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. 
Μετά τον πόλεμο, το 1946, εισήχθη στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Κρακοβίας όπου σπούδασε ζωγραφική με εξειδίκευση στους ιμπρεσιονιστές. Από το 1950 σπούδασε σκηνοθεσία στην Ανώτερη Κινηματογραφική Σχολή του Λοτζ.  
Εμφανίστηκε το 1955 με την ταινία «Η Γενιά», το 1957 παρουσίασε το «Κανάλ» και ένα χρόνο αργότερα το «Στάχτες και Διαμάντια», την τριλογία του για τη ζωή στην κατεχόμενη από τους Γερμανούς Πολωνία.  
Στην «Γη της Επαγγελίας» το 1975 στράφηκε στον πολωνικό 19ο αιώνα για να δώσει μια αλληγορία του κομμουνιστικού καθεστώτος των ημερών του. Ο «Άνθρωπος από Μάρμαρο» του 1977 και ο «Άνθρωπος από Σίδερο» του 1981 εστιάζουν περισσότερο στις τεχνικές που χρησιμοποιούσε το καθεστώτος των ημερών του.
Το 2007 παρουσίασε το «Κατίν», για την σφαγή χιλιάδων πολωνών στρατιωτικών από τους Σοβιετικούς το 1940, μια ταινία φόρο τιμής, επειδή εκεί είχε χάσει τον πατέρα του.
Το 2013 γύρισε ταινία με την ζωή του Λεχ Βαλέσα, του ηγέτη της «Αλληλεγγύης» (της οποίας ήταν μέλος από το 1981), που έγινε η αφορμή από το 1980 για τη σταδιακή πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος και την ομαλή μετάβαση στη δημοκρατία.  
Η τελευταία του ταινία, το «Powidoki» («Το μετείκασμα»), που αφηγείται την τη ζωή του ζωγράφου Βλαντισλάου Στρεμίνσκι, που είχε υποστεί μεταπολεμικά διώξεις από το κομμουνιστικό καθεστώς στην Πολωνία. Η ταινία πρόκειται να εκπροσωπήσει το 2017 την Πολωνία στην κατηγορία του Όσκαρ Ξένης Ταινίας. 
(φωτο από Google-εικόνες)

Τετάρτη, 31 Αυγούστου 2016

15 προτάσεις Film Noir της χρυσής εποχής

Με αφορμή την ταινία «Ξημερώνει» του Μαρσέλ Καρνέ που κυκλοφόρησε σε αποκατεστημένη επανέκδοση και αφού σε προηγούμενο τεύχος είχα αναφερθεί στα κύρια χαρακτηριστικά του Film Noir, έψαξα το αρχείο μου με ταινίες που έχω δει και σας παρουσιάζω 15 αντιπροσωπευτικές του είδους (με σειρά παραγωγής) μέχρι το 1960: 
Ο δράκος του Ντίσελντορφ (M - 1931)
Πρόκειται για ταινία σταθμό του γερμανικού εξπρεσιονισμού, η οποία μάλιστα ψηφίστηκε ως η σημαντικότερη γερμανική ταινία όλων των εποχών (Ένωση Γερμανικών Ταινιοθηκών). Σε σκηνοθεσία του Fritz Lang και πρωταγωνιστή τον καταπληκτικό Πίτερ Λόρε, μπορώ να πω ότι είναι η πρώτη ταινία που αναφέρεται σε serial killer. Το «Μ», βασίζει την υπόθεσή του στην υπόθεση του γερμανού σίριαλ κίλερ Πέτερ Κούρτεν, που έδρασε τη δεκαετία του ’20, αν και ο Λανγκ έλεγε ότι η ταινία αντλεί στοιχεία και από  διάφορους άλλους δολοφόνους που απασχολούσαν τότε τη Γερμανία. Πάντως, δεν μπορούμε να αποφύγουμε το κοινωνικό σχόλιο του φιλμ για μια χώρα που βυθιζόταν σταδιακά στην παρακμή, με τελευταίο στάδιο αυτό του ναζισμού.
Ξημερώνει (Le jour se lève - 1939) 
Πρωτοπόρα σ’ αυτό το είδος, έχω ήδη γράψει ότι αναφέρεται σε έναν άντρα (Ζαν Γκαμπέν) που μόλις έχει σκοτώσει κάποιον κλειδώνεται στο δωμάτιό του περικυκλωμένος από αστυνομικούς και εμείς βλέπουμε σε flashback τι τον οδήγησε ως εκεί. Μέσα από τα πλάνα του Καρνέ, παρελαύνει ο κόσμος της εργατιάς και του τίμιου χρήματος, αλλά και της νύχτας που κρύβει όλα τα παράξενα. Περιγράφονται με ευαισθησία οι έρωτες που αναπτύσσονται αλλά και οι λυκοφιλίες, μεταξύ των ανθρώπων του θεάματος.

Τρίτη, 30 Αυγούστου 2016

«Έφυγε» ο Τζιν Γουάιλντερ

Στις 29 Αυγούστου έφυγε από τη ζωή ο διάσημος Αμερικανός κωμικός ηθοποιός Τζιν Γουάιλντερ (Ζερόμ Ζίλμπερμαν, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα), σε ηλικία 83 ετών, από επιπλοκές της νόσου Αλτσχάιμερ. Είχε γεννηθεί στις 11 Ιουνίου του 1933 στο Μιλγουόκι του Ουισκόνσιν, από οικογένεια εβραίων εμιγκρέδων από τη Ρωσία.  Ξεκίνησε την καριέρα του στο θέατρο, ενώ την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο την έκανε στην ταινία «Μπόνι και Κλάιντ» (1967). 
Ο πρώτος σημαντικός ρόλος του ήταν του Λέοπολντ Μπλουμ (συμπτωματικά το όνομα του κεντρικού ήρωα του εμβληματικού μυθιστορήματος  «Οδυσσέας» του Τζαίημς Τζόυς) στην ταινία «Αυτοί οι τρελοί παραγωγοί» (The Producers – 1968). Αυτή η ταινία ήταν και η πρώτη από μια σειρά σημαντικών συνεργασιών με το συγγραφέα και σκηνοθέτη Μελ Μπρουκς.

Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

«Έφυγε» ο Μπάρκουλης

Έφυγε από κοντά μας ο Ανδρέας Μπάρκουλης, ο μεγάλος αυτός ηθοποιός, που νοσηλευόταν με σοβαρή λοίμωξη του αναπνευστικού και καρδιακή ανεπάρκεια στο νοσοκομείο Αγία Όλγα..
Ο Ανδρέας Μπάρκουλης  υπήρξε ένας από τους πιο αγαπητούς ηθοποιούς, αλλά και εμβληματικός ζεν πρεμιέ του ελληνικού κινηματογράφου. Κανείς δεν έχει ξεχάσει το σύνθημα «Κορίτσια, ο Μπάρκουλης!» που εξέφραζε το θαυμασμό που προκαλούσε η κάθε του εμφάνιση, μεταξύ του γυναικείου πληθυσμού.
Ο Ανδρέας Μπάρκουλης γεννήθηκε στον Πειραιά στις 4 Αυγούστου του 1936. Σπούδασε υποκριτική στη σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη και κατά την αποφοίτησή του χαρακτηρίστηκε «εξαιρετικό ταλέντο». Από τα εφηβικά κιόλας χρόνια του, συμμετείχε σε παραστάσεις αρχαίας τραγωδίας, ενώ η πρώτη του εμφάνιση στο θέατρο έγινε το 1956 και στον κινηματογράφο την επόμενη χρονιά στην ταινία «Μαρία Πενταγιώτισσα», δίπλα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη.

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2016

Η Επιστημονική Φαντασία κι εγώ

(Αναμνήσεις, σκέψεις και απόψεις που δημοσιεύτηκαν σε έξι συνέχειες
στην καθημερινή Αμαρυσία από 1 Ιουλίου 2016)

Την επιστημονική φαντασία την ξεκίνησα πολύ μικρός, όπως όλοι όσοι διαβάζαμε ιστορίες του Ιουλίου Βερν, τις οποίες τότε οι γονείς μας τις θεωρούσαν «παραμύθια» για μικρά παιδιά. Ιστορίες όμως για ταξίδια «από τη γη στη σελήνη» και για «10.000 λεύγες υπό τη θάλασσα» ήσαν ιστορίες επιστημονικής φαντασίας -θέλουμε δεν θέλουμε- και κακώς επί αρκετά χρόνια, αυτού του είδους η μυθοπλασία, εθεωρείτο παιδικό ανάγνωσμα και βρισκόταν στο περιθώριο της «σοβαρής» λογοτεχνίας.

ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΟΛΑ
Κάποια στιγμή, πριν πολλά-πολλά χρόνια, μπήκαν στη ζωή μου, ύστερα και από την έκδοση της σειράς των περιοδικών Μίκυ Μάους και Κλασσικών Εικονογραφημένων (εκδόσεις Πεχλιβανίδη, αν θυμάμαι καλά) και τα περιοδικά με ήρωες τον Σούπερμαν, τον Μπάτμαν και άλλους πολλούς υπερήρωες. Περιοδικά, που χαρακτηρίστηκαν αμέσως ως Επιστημονικής Φαντασίας δίνοντας έτσι άλλη αξία στα «κλασσικά» μυθιστορήματα του Ιουλίου Βερν.
Φυσικά αναφέρομαι στην περίοδο πριν το 1960, τότε που κανείς δεν καθόταν να ξεχωρίσει τι είδος ήταν το ένα ανάγνωσμα και τι το άλλο. Αρκούσε το γεγονός, ότι τα παιδιά της ηλικίας μου τα διάβαζαν κρυφά και οι γονείς μας τα θεωρούσαν «εξωσχολικά και επικίνδυνα».
Αργότερα και μετά από την κατάκτηση του διαστήματος από Ρώσους και Αμερικανούς, τα βιβλία αυτά άρχισαν να χαρακτηρίζονται «προφητικά» και να αποκτούν άλλη αξία.
Εν τω μεταξύ, τα καλοκαίρια που δεν είχαμε σχολείο, στον κινηματογράφο του πατέρα μου στο Μαρούσι, προβάλλονταν μέχρι τότε ταινίες όπως: Οι Άνθρωποι του Τρόμου (1956), Απαγορευμένος Πλανήτης (1956), Εισβολή από τον Άρη (1953), Το Εφ Μπι Αϊ σε Συναγερμό (Them - 1953), Όταν η Γη Σταματήσει (1953), Πόλεμος των Δύο Κόσμων (1953), Το Πράγμα από τον Άλλο Κόσμο (1951), Ταξίδι στο Κέντρο της Γης (1959) και ίσως μερικές ακόμα, που δεν τις είχα καταγράψει στα ημερολόγιά μου. Ταινίες, τις οποίες έβλεπα –φυσικά- από το παραθυράκι του δωματίου προβολής, δίπλα στο θείο μου τον «προβολατζή», λόγω του φόβου που υπήρχε απέναντι στο χωροφύλακα του Τμήματος Ηθών. Εκείνη την εποχή, όταν μια ταινία χαρακτηριζόταν ως «Ακατάλληλη δι’ Ανηλίκους», ήταν κυριολεκτικά ακατάλληλη και οι υπεύθυνοι κινηματογραφικών αιθουσών υφίσταντο κυρώσεις, εάν στην αίθουσα υπήρχαν παιδιά κάτω των 18 ετών, ακόμα και αν συνοδεύονταν από τους γονείς τους, που έλεγαν στον αιθουσάρχη στην είσοδο «δεν θα μου πεις εσύ ποια ταινία θα δω εγώ με τα παιδιά μου» (υπήρχαν από τότε αντιρρησίες).
* * *
Μετά το 1960, τα πράγματα άλλαξαν. Τα βιβλία και οι ταινίες που έμπαιναν στο ίδιο τσουβάλι της Επιστημονικής Φαντασίας, όλο και πλήθαιναν. Η γενιά μου είχε αρχίσει να σπουδάζει. Αρκετοί με αφορμή τις σπουδές τους πολιτικοποιήθηκαν, άλλοι παρέμειναν χαλαροί και απολίτικοι (πάρτυ, μπουάτ, καφέ, σινεμαδάκι και θέατρο) και  άλλοι ακολούθησαν το ενδιάμεσο του «λίγο απ’ όλα» ή του «μέσα σ’ όλα» ή και «του τίποτα» (κατά όλους τους υπόλοιπους). 
Στη ζωή μου, μετά το 1960, μπήκαν ταινίες όπως: Φαρενάιτ 451 (1965), Αλφαβίλ (1965), Φανταστικό ταξίδι (1966), Ο  Άνθρωπος που Γύρισε απ’ το Μέλλον (1968 - φωτογραφία), Επιστροφή στον Πλανήτη των Πιθήκων (1969), Ο Στιγματισμένος (1969), 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος (1968). Επίσης, και μερικές άλλες όπως: Το Μαγαζάκι του Τρόμου (1961), Τα Πουλιά (1963), το ΣΟΣ Πεντάγωνο καλεί Μόσχα (1964), Η Νύχτα των Ζωντανών Νεκρών (1968) και Το Μωρό της Ρόζμαρυ (1968), οι οποίες αργότερα όπως διάβασα κατατάχθηκαν σε μια ευρύτερη κατηγορία, που αποκλήθηκε Κινηματογράφος του Φανταστικού, στην οποία υπαγόταν και η Επιστημονική Φαντασία (Ε.Φ.). Μόλις διάβασα αυτό, μου γεννήθηκε η εξής απορία: Αφού υπάρχει αυτή η γενική κατηγορία του Φανταστικού, οι ταινίες του Τζέιμς Μποντ (ο οποίος χρησιμοποιούσε από το 1963 όλα εκείνα τα φουτουριστικά ηλεκτρονικά γκάτζετ), γιατί να μην υπάγονται και αυτές, ή ορισμένες από αυτές, στην κατηγορία της Ε.Φ. και όχι απλά στις Κατασκοπευτικές Περιπέτειες;
* * *

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2016

Μια συζήτηση με τη συγγραφέα Νοέλ Μπάξερ

Με τη Νοέλ Μπάξερ γνωριστήκαμε φέτος για πρώτη φορά στις 16 Απριλίου κατά την παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου της «Το χνάρι που δεν έσβησε» (εκδόσεις Διόπτρα), ένα πληθωρικό πολυπρόσωπο μυθιστόρημα, γραμμένο με ψυχή και με την ιδιαίτερη χαρακτηριστική γραφή της συγγραφέως που, για μία ακόμη φορά, μπλέκοντας έξοχα τη μυθιστορία με την ελληνική ιστορία, ανιχνεύει τις μύχιες πτυχές της ανθρώπινης φύσης.
Η Νοέλ Μπάξερ γεννήθηκε στην Αθήνα από Ελληνίδα μητέρα και Βρετανό πατέρα, έχει σπουδάσει Ελληνική Φιλολογία και Αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στο Λονδίνο. 
Πριν το «Χνάρι που δεν έσβησε», μέχρι σήμερα έχουν δημοσιευτεί τα μυθιστορήματά της «Από δρυ παλιά κι από πέτρα», «Τη νύχτα που γύρισε ο χρόνος» και «Ακολουθώντας τη γραμμή της θάλασσας» από τις εκδόσεις Ψυχογιός, ενώ προηγήθηκε μια σειρά διηγημάτων από τις Εκδόσεις Ανατολικός, με τίτλο «Μια φορά κι έναν καιρό… σήμερα».
Η Νόελ Μπάξερ είναι κάτοικος Βριλησσίων και όπως μας είπε διαβάζει την "Αμαρυσία". 
Η συνέντευξη που μου παραχώρησε (και δημοσιεύτηκε στο Σαββατιάτικο φύλλο της 2/7/16) παρουσιάζει τεράστιο ενδιαφέρον.

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2016

Τα 20 στοιχεία του film-noir

Αρκετοί συνηθίζουν να λένε ότι κάθε φιλμ που έχει πρωταγωνιστή έναν ντετέκτιβ, ο οποίος αφηγείται μια περιπέτειά του και στην εξέλιξη συναντά μια (μοιραία) ξανθιά, που τον μπλέκει σε μια ιστορία από την οποία μπορεί να βγει ίσως και χαμένος, τότε αυτό το φιλμ ανήκει στην κατηγορία νουάρ. 
Τα πράγματα είναι πιο σύνθετα. Το νουάρ δεν έχει μόνον αυτά τα στοιχεία. Οι ειδήμονες επί των φιλμ νουάρ ισχυρίζονται ότι είναι  περισσότερα και εμείς απλά δεν τα συνειδητοποιούμε. Ανακάλυψα 20 από αυτά, ώστε τώρα το καλοκαίρι των επαναλήψεων, να ξέρετε πότε βλέπετε ένα σωστό φιλμ νουάρ: 
1. Σενάριο που βασίζεται σε αστυνομικό μυθιστόρημα τσέπης. 
2. Αν είναι πρωτότυπο, είναι περίπλοκο. Δεν χρειάζεται να βγαίνει νόημα
3. Φιλοσοφικό περίβλημα: Η κακία, που υπάρχει γενικά στην ανθρωπότητα και η αντιμετώπισή της.
4. Τοποθεσία: Μεγάλο αστικό κέντρο (Λος Άντζελες, Σαν Φρανσίσκο, κλπ)
5. Ο ντετέκτιβ. Κάποιος σαν τον Φίλιπ Μάρλοου, ή τον αστυνόμο Μπέκα, ας πούμε.

Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2016

Πέθανε ο Ουμπέρτο Έκο

Την Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2016 πέθανε ο Ουμπέρτο Έκο, διάσημος  φιλόσοφος, σημειολόγος, κριτικός λογοτεχνίας, δοκιμιογράφος και μυθιστοριογράφος
Ο Έκο είχε γεννηθεί στην Αλεσσάντρια του Πιεμόντε το 1932. Από το 1975 έχει την έδρα της Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, ενώ από το 1988 είναι πρόεδρος του Διεθνούς Κέντρου Μελετών Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο του Σαν Μαρίνο.
Είναι συγγραφέας πολλών μελετών και δοκιμίων, που έχουν μεταφραστεί και εκδοθεί σε πολλές γλώσσες ανά τον κόσμο. Το πρώτο του βιβλίο εκδόθηκε το 1965, ενώ στο πρώτο του μυθιστόρημα, το «Ονομα του Ρόδου», που ήταν και η μεγαλύτερη εκδοτική επιτυχία του, είχε συνδυάσει την επιστήμη του, με τη μεσαιωνική, αστυνομική πλοκή κι έγινε παγκοσμίως γνωστός. Το βιβλίο εκδόθηκε το 1980, πούλησε περισσότερα από 10 εκατομμύρια αντίτυπα σε περίπου 30 γλώσσες και το 1986 έγινε ταινία από τον Ζαν Ζακ Ανό, με πρωταγωνιστή τον Σον Κόνερι. Για το μυθιστόρημα αυτό, τιμήθηκε με το βραβείο Strega (1981), και το Medicis Etranger (βραβείο που δίνεται στον καλύτερο ξένο λογοτέχνη στην Γαλλία) το 1982.

Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2016

10 ταινίες για την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου

Ημέρα των Ερωτευμένων αύριο και μέσα από 250 περίπου ταινίες με θέμα τον Έρωτα, που έχουν καταγραφεί στην ιστορία του κινηματογράφου, η ΑΜΑΡΥΣΙΑ, με αφορμή την ελληνική ταινία  με τρεις ιστορίες αγάπης που κυκλοφόρησε λίγο πριν τα Χριστούγεννα του 2015 (και μέχρι σήμερα είναι πρώτη στο ελληνικό box office), προχωρά προς το παρελθόν και επιλέγει άλλες εννέα ταινίες, οι οποίες αντιπροσωπεύουν αγάπες διαχρονικές και αξέχαστες με happy end ή και απροσδόκητο τέλος και έμειναν στη συλλογική μνήμη ως κλασσικές ιστορίες,

10 βιβλία για την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου

Χιλιάδες οι εκδόσεις με θέμα έρωτες μεγάλους και μικρούς, διαχρονικούς και εφήμερους, έρωτες εκδηλωτικούς και κρυφούς, πλατωνικούς και γεμάτους πάθους. Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ ξεκινώντας από το φετινό best seller των εκδόσεων Ψυχογιός, το «Βαθύ γαλάζιο», μας ταξιδεύει νοερά σε μια βιβλιοθήκη του παρόντος και του παρελθόντος με τίτλους βιβλίων που κυκλοφορούν ακόμα, για τους λάτρεις της ερωτικής λογοτεχνίας.

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016

Ο κυρ-Αντώνης

Κάθε πρωί εγερτήριο στις τρεις. Πλύσιμο στα γρήγορα και ξύρισμα με ξυραφάκι Άστορ στην αρχή, Γουίλκινσονς αργότερα. Πάντα με κρύο νερό βρύσης, δεν υπήρχε η πολυτέλεια του θερμοσίφωνα εκείνο τον καιρό. Ύστερα ένα ποτήρι γάλα, κρύο κι αυτό και μετά ένα γρήγορο ντύσιμο. Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο με βροχή και υγρασία και χειμώνα με χιονόνερο και χιόνι, κάθε πρωί αυτή η δουλειά. Εγερτήριο στις τρεις τα ξημερώματα, πλύσιμο στα γρήγορα και ξύρισμα πάντα με κρύο νερό, ένα ποτήρι γάλα, ντύσιμο και αναχώρηση.  
Ύστερα, η επιστροφή το απόγευμα γύρω στις τρεις με τέσσερις, ανάλογα με το τιράζ και τη διανομή, ενώ όταν υπήρχε «παράρτημα» (εκείνη την εποχή έβγαιναν έκτακτες εκδόσεις για να καλύψουν τα έκτακτα γεγονότα), τότε η επιστροφή του στο σπίτι καθυστερούσε. Τότε γύριζε οκτώ, ή εννέα το βράδυ. Να φάει στα γρήγορα κάτι, να χαλαρώσει λίγο, πίνοντας απαραιτήτως και λίγο κρασί και μετά… ύπνο. Έπρεπε να σηκωθεί στις τρεις βλέπεις.
Αυτή η δουλειά κράτησε 39 χρόνια, 11 μήνες και 26 ημέρες. Ύστερα βγήκε στη σύνταξη. Θα είχε βγει νωρίτερα, αλλά ήθελα να σπουδάσω. «Άκου να δεις», μου είπε μια μέρα εκεί που καθόμαστε στο απογευματινό τραπέζι. Τρώγαμε οικογενειακά, βλέπεις.

Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2015

20 καλύτερες ταινίες Ε.Φ.

Με αφορμή την προβολή της νέας ταινίας «Star Wars: Η Δύναμη ξυπνάει», που αποτελεί το έβδομο επεισόδιο της σειράς του Πολέμου των Άστρων, μια από τις μακροβιότερες σειρές στην κατηγορία των ταινιών Διαστημικής Όπερας (Space opera), θυμήθηκα μια σειρά ταινιών επιστημονικής φαντασίας από το παρελθόν και μέχρι σήμερα. Ταινιών που με τη θεματική τους με συγκίνησαν ιδιαίτερα, με προβλημάτισαν και με έκαναν να φιλοσοφήσω πάνω σε κάποια θέματα.. Διότι ας μη ξεχνάμε: ο κινηματογράφος δεν είναι μόνο διασκέδαση, αλλά και ψυχαγωγία (αγωγή της ψυχής, κατά τους αρχαίους Έλληνες). Οι ταινίες που έχω επιλέξει, είναι αυτές που μπορώ να δω δεύτερη και τρίτη φορά και τις παραθέτω όχι με αξιολογική σειρά, αλλά με το έτος παραγωγής τους.

Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2015

Ο Τζέιμς Μποντ στην Ελλάδα της δεκαετίας του ‘60

(Μέσα από το μυθιστόρημα Colonel Sun του Robert Markham)
Ο Τζέιμς Μποντ, ο ακατανίκητος εδώ και πάνω από μισό αιώνα μυστικός πράκτορας 007, έχει έλθει στην Ελλάδα; Και βέβαια. Όχι όμως από την πένα αυτού που τον δημιούργησε, του Ίαν Φλέμινγκ (1908 - 1964), ο οποίος είχε γράψει 13 μυθιστορήματα και 3 διήγηματα με αυτόν τον ήρωα, αλλά μέσα από ένα που έγραψε, ο καθηγητής πανεπιστημίου και συγγραφέας Σερ Κίνγκσλεϊ Έιμις (1922 - 1995) επιφορτισμένος από τις εκδόσεις Glidrose, που είχαν τα συγγραφικά δικαιώματα των ιστοριών του μυστικού πράκτορα 007.
Λίγα λόγια για το συγγραφέα
Ο Σερ Κίνγκσλεϊ Έιμις το 1968 με το ψευδώνυμο Ρόμπερτ Μάρκαμ, γράφοντας το πρώτο μετά το θάνατο του Φλέμινγκ μυθιστόρημα με ήρωα τον 007 και με τίτλο Colonel Sun, τοποθέτησε την υπόθεση να διαδραματίζεται με φόντο το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο της Ελλάδας, λίγο καιρό πριν τη δικτατορία του 1967.
Ο Σερ Κίνγκσλεϊ Έιμις είχε εντρυφήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα πάνω στις ιστορίες του Μποντ, φημολογείται μάλιστα, ότι είχε γράψει το τελευταίο κεφάλαιο του μυθιστορήματος «The man with the golden gun»). Επίσης, τρία χρόνια πριν είχε με επιτυχία εκδώσει το βιβλίο του «The James Bond Dossier», ένα σε βάθος βιογραφικό ανάγνωσμα πάνω στον πράκτορα 007. Έτσι, δέχθηκε και έγραψε το Colonel Sun. 
Προσωπικά, έχοντας διαβάσει όλα τα βιβλία του 007 στο πρωτότυπο, δεν βρήκα καμία διαφορά στο ύφος και στη φρασεολογία του, σε σχέση με του  Ίαν Φλέμινγκ, αλλά ούτε και στον αφηγηματικό ρυθμό. Διάβασα το Colonel Sun με τεράστιο ενδιαφέρον και με συγκίνησε τόσο πολύ το γεγονός ότι η υπόθεση εκτυλίσσονταν στη χώρα μας, ώστε το μετέφρασα ολόκληρο. Έτσι, για  χόμπυ. Σχεδίασα δε, με τη βοήθεια που παρέχει ο ηλεκτρονικός υπολογιστής, το φανταστικό νησί Βραχονήσι, όπου εδρεύει ο Colonel Sun, και τη θέση του στο Αιγαίο με βάση την περιγραφή στο μυθιστόρημα. 
Δυστυχώς, παρά το γεγονός ότι αυτό ήταν το καλύτερο -όπως απεδείχθη εκ των υστέρων- απ’ όσα μυθιστορήματα γράφτηκαν στη συνέχεια για τον Μποντ (στο www.ianfleming.com θα τα βρείτε όλα), ο Έιμις δεν συνέχισε, επειδή η χήρα του Φλέμινγκ  δεν τον συμπαθούσε θεωρώντας τον «αριστερό οπορτουνιστή», όπως έγραψε στον εκδοτικό οίκο.