Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλίο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλίο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Το δρόμο τον χάραξε ο Περικλής

Με δύο λόγια, το βιβλίο με τίτλο «Το δρόμο τον χάραξε ο Περικλής» του κ. Θεόδωρου Δημητρόπουλου, προσπαθεί να ερμηνεύσει την περίοδο, που οι ιστορικοί αποκαλούν «Χρυσούς Αιών του Περικλέους» με βάση τις αρχές της Διοίκησης Ολικής Ποιότητας. Αυτό φαντάζει πολύ φυσικό, αν σκεφτούμε ότι ο συγγραφέας έχει σπουδάσει Οικονομικά και Εμπορικές Επιστήμες στην ΑΣΟΕΕ, είναι διπλωματούχος του Πανεπιστημίου της Ουαλίας στη Διοίκηση, του Βρετανικού Ινστιτούτου στο Μάρκετινγκ και στη συνέχεια εργάσθηκε ως ανώτατο στέλεχος σε επιχειρήσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. 

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

The Mafia manager

Πρωτότυπο εγχειρίδιο  για τη διοίκηση επιχειρήσεων
«Μπορεί να φαίνεται παράξενο και επικίνδυνο, αλλά πολλές από τις μεθόδους, που χρησιμοποιεί η Μαφία, μία από τις μεγαλύτερες και πιο επιτυχημένες επιχειρήσεις στον κόσμο, μπορούν να αποτελέσουν παράδειγμα για πολλές εταιρείες. Πρακτικές, που σήμερα είναι της μόδας, όπως οι «συγχωνεύσεις», οι «εξαγορές», αλλά και η διεθνοποίηση των επιχειρήσεων, είναι από την εποχή του Μεσοπολέμου στην καθημερινή πρακτική της «σιωπηλής αυτοκρατορίας» στο Σικάγο, το Μαϊάμι, τη Νέα Υόρκη και αλλού. Άτομα όπως ο Καπόνε, ο Λουτσιάνο, ο Τζενοβέζε και άλλοι υπήρξαν στελέχη, που θα ήταν περιζήτητα σήμερα σε κάθε σύγχρονη επιχείρηση».

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Τα μπλουζ του Αγίου Παντελεήμονα

Κοιτάζω την αφιέρωση στην πρώτη λευκή σελίδα του βιβλίου «Τα μπλουζ του Αγίου Παντελεήμονα». «Στον Άγγελο, με τις κοινές μας μνήμες», υπογράφει ο Κώστας Ποντικόπουλος και επειδή έχω διαβάσει τη νουβέλα προηγουμένως, με βάζει στο τριπάκι η αφιέρωση, σε σχέση με τον πρόλογο, που τον θυμάμαι καλά. 
Γράφει ο Κώστας: «Τι να λέμε, άλλες εποχές… Κάποιοι θυμούνται την κηδεία του βασιλιά Παύλου στο Τατόι, κάποιοι τις εκλογές βίας και νοθείας του ’61, κάποιοι τους γάμους του διαδόχου Κωνσταντίνου με την πριγκίπισσα Άννα-Μαρία, κάποιοι το τρίκυκλο του Κοτζαμάνη και την περίφανη νίκη του αμφιλεγόμενου Γέρου της Δημοκρατίας το ’63, κάποιοι το “ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο”, κάποιοι άλλοι την αποστασία, τον Σωτήρη Πέτρουλα, τους Λαμπράκηδες, τον Αθανασιάδη –γαργάλα τα, γαργάλα τα- Νόβα, τον Λινοξυλάκη, τον Λουκανίδη…». 

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Μητροπολιτική αίσθηση

Διαβάζοντας την «Μητροπολιτική αίσθηση» του Georg Simmel (1858 – 1918) Γερμανού φιλόσοφου, κοινωνιολόγου και θεωρητικού του πολιτισμού, αντιλαμβάνεσαι γιατί είναι ο πρωτοπόρος της οικολογικής προσέγγισης της πόλης σε μια εποχή που ακόμα δεν κινδύνευε το περιβάλλον, όπως εκλαμβάνουμε το κίνδυνο αυτό σήμερα.
Το βιβλίο «Μητροπολιτική αίσθηση», που κυκλοφόρησε φέτος από τις εκδόσεις Άγρα, στις 88 σελίδες του περιέχει δύο δοκίμια του Σίμελ γραμμένα το 1902 και το 1907 αντίστοιχα, τα οποία παραμένουν επίκαιρα και ρίχνουν νέο φως στη σύγχρονη μητροπολιτική συνθήκη και απαντούν -τουλάχιστον στο πλαίσιο των μέχρι τότε δεδομένων- σε ερωτήματα όπως: Ποιά είναι η ψυχολογία του κατοίκου της μεγαλούπολης; Ο ρυθμός της ζωής του πηγάζει από την ατομικότητά του; Πώς προσαρμόζεται στους κανόνες της κοινωνίας; Και το σημαντικότερο: τί αισθάνεται και γιατί το βλέμμα, η ακοή, η όσφρηση είναι τόσο σημαντικά στην κατανόηση των κοινωνικών αλληλεπιδράσεων στο αστικό περιβάλλον;

Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Wonder Woman: Ικετεία

Διάβασα το πρόσφατο κόμικ (των εκδόσεων Anubis) "Wonder Woman: Ικετεία" και μου άρεσε τόσο το story που αναμιγνύει διαφορετικές χρονικές περιόδους, όσο και η απόδοση που γίνεται με ρεαλιστικές εικόνες γεμάτες κίνηση και δύναμη. Η Ικετεία είναι ένα αρχαίο τελετουργικό που ενώνει δύο ανθρώπους με δεσμούς αμοιβαίου σεβασμού και προσφοράς και γύρω από αυτό τον άξονα περιστρέφεται η ιστορία της πριγκίπισσας Νταϊάνα της Θεμυσκίρα , η οποία έχοντας αρχίσει να πλήττει στο νέο της περιβάλλον (ως Γουόντερ Γούμαν) μακριά από το νησί της και τις συντρόφους της, θα εξαναγκαστεί να προσφέρει άσυλο και προστασία στη νεαρή Ντανιέλ Γουέλις. που κουβαλάει ένα τρομερό μυστικό, αλλά... και τις Ερινύες της
Η Γουόντερ Γούμαν πρέπει να προστατέψει και να διδάξει την ικέτιδα, καθώς η Ικετεία είναι μια συμφωνία που, αν παραβιαστεί, θα επιφέρει την οργή των θεών. 
Από την άλλη πλευρά, ο Σκοτεινός Ιππότης, πιστός στο καθήκον του, θα κάνει τα πάντα για να οδηγήσει την Ντανιέλ ενώπιον της δικαιοσύνης.
Η ταινία Wonder Woman προβάλλεται αυτή την εποχή στους κινηματογράφους

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Αντίστροφα

Τελείωσα το «Αντίστροφα – Love will tear us apart» της Στέργιας Κάββαλου (εκδ. Μελάνι - σελ. 131) και δεν μου έκανε καμία εντύπωση. Η Στέργια ήρθε για να μείνει. Με είχε εντυπωσιάσει με το πρώτο της βιβλίο, το «Αλτσχάιμερ Trance», μια σειρά διηγημάτων πάνω και πέρα από τα καθιερωμένα, με μια γλώσσα μοντέρνα (μεταμοντέρνα για μας τους παλαιότερους, που θεωρούσαμε μοντέρνα την εποχή μας), γρήγορη, συνοπτική και στακάτη. Σαν σφυρί που σπάει τα συνηθισμένα και σφυρηλατεί το νέο λογοτεχνικό κόσμο, «τον κόσμο της», στον οποίο τα διηγήματα είναι, όπως αναφέρει και η ίδια, σαν τον εσπρέσο στρέτο, χωρίς ζάχαρη, πίνεται με μια γουλιά και μετά φεύγεις. Στα επόμενα έργα της, ήταν επόμενο ότι δεν θα άλλαζε ύφος, μέχρι που  φτάσαμε στο «Αντίστροφα». Ένα χρονικό μιας ιστορίας με ανώνυμους ήρωες μια Ελληνίδα κι έναν Γάλλο.

Σάββατο, 3 Ιουνίου 2017

Το μυστικό της μπλε πολυκατοικίας

Το δεύτερο μυθιστόρημα της Έλενας Ακρίτα «Το μυστικό της μπλε πολυκατοικίας» (εκδόσεις Διόπτρα)  είναι εξ ίσου καλό όπως και το προηγούμενο «Φόνος 5 αστέρων». Το διάβασα και το τελείωσα πολύ γρήγορα, όπως και το προηγούμενο. Είναι ενδιαφέρον, έχει μυστήριο και είναι γραμμένο απλά, σαν χρονογράφημα, διατηρώντας την κλασική δομή των αστυνομικών μυθιστορημάτων τύπου «ποιος έκανε το έγκλημα» και διαδραματίζεται στη σύγχρονη Αθήνα της κρίσης και της παρακμής, με εκλάμψεις πλούτου και χλιδής, λόγω των κεντρικών χαρακτήρων του, που ανήκουν στο χώρο της πολιτικής και περί αυτήν. Μόνον που αυτή τη φορά, η υπόθεση ξεκινάει από πολύ παλιά. Από την αποχή των γεγονότων του Πολυτεχνείου, το 1973.

Φανταστική περιπέτεια

Διάβασα πρόσφατα την «Φανταστική περιπέτεια» (εκδ. Κέδρος) του Αλέξανδρου Κοτζιά, που είχε βραβευτεί με Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος το 1986 και κυριολεκτικά έμεινα άφωνος από τη δηκτική σάτιρα του συγγραφέα, που έχει καταφέρει να αποτυπώσει, σπαρακτικά θα έλεγα, μια κοινωνία σε παρακμή. Μια κοινωνία που βρέθηκε να ζει με τη ψευδαίσθηση του μεγαλείου και να φτάνει εκεί που τη βλέπουμε σήμερα. Πόσο προφητικός ήταν!
Στο μυθιστόρημα αυτό περιγράφονται τα γεγονότα μιας και μόνον ημέρας, της 21ης Απριλίου 1983 (ήταν και επετειακή!), κατά την οποία η πολιτεία πρόκειται να δικαιώσει με τη βράβευσή του, τη ζωή και το έργο ενός σημαντικού -υποτίθεται- πολίτη, δημοσίου υπαλλήλου, συνδικαλιστή και συγγραφέα με προοδευτικές-σοσιαλιστικές αντιλήψεις. Του Αλέξανδρου Καπάνταη, που αδυνατεί να κάνει αυτοκριτική ο θλιβερός αυτός άνθρωπος και κριτικάρει όλους τους άλλους ως γνήσιος νεοέλληνας.

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Το δείπνο

«Το δείπνο» του Χέρμαν Κοχ είναι ένα καθηλωτικό μυθιστόρημα (στη χώρα μας κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο), το οποίο  ξεκινά με σατιρική διάθεση η οποία στην εξέλιξη μετατρέπεται σε ένα δράμα χαρακτήρων και σχόλιο κατά της κοινωνίας.  Ο Χέρμαν Κοχ με αφορμή τη ζωή δύο ζευγαριών, που συναντώνται σχετικά σπάνια και δειπνούν παρέα κουβεντιάζοντας και κουτσομπολεύοντας θίγει  θέματα που απασχολούν όλους μας και ξεσκεπάζει την υποκρισία που κρύβεται πίσω από την εικόνα των βολεμένων, του δήθεν και του politically correct.

Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Ούτε το όνομά μου

Με αφορμή την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, θυμήθηκα πως πριν 15 περίπου χρόνια είχα διαβάσει το συγκλονιστικό βιβλίο-μαρτυρία «Not even my name» της Ελληνοαμερικανίδας Thea Halo, στο οποίο η συγγραφέας καταγράφει την αληθινή ιστορία της μητέρας της η οποία, σε ηλικία 10 ετών, ξεριζώθηκε από τα ελληνικά χωριά του Πόντου, είδε ένα-ένα τα μέλη της οικογένειάς της να αφανίζονται στις μαρτυρικές πορείες θανάτου στην Ανατολία και σώθηκε -ως εκ θαύματος- από μια οικογένεια Αρμενίων στο Ντιγιαρμπακίρ στα νοτιο-ανατολικά της Τουρκίας.

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Η τελευταία συγγνώμη

«Η τελευταία συγγνώμη» του Μιχάλη Σπέγγου (εκδ. Διόπτρα) είναι ένα μυθιστόρημα 664 σελίδων, του οποίου η υπόθεση ξεκινάει στα Γιάννενα το 1973 όπου  ένας Χιλιανός αξιωματούχος, του καθεστώτος Πινοσέτ, επισκέπτεται την πόλη ως επίσημος προσκεκλημένος της χούντας των Συνταγματαρχών και ένα απόγευμα θα βρεθεί δολοφονημένος στο φαράγγι του Βίκου. Η κυβέρνηση προσπαθεί να φορτώσει τη δολοφονία σε έναν φοιτητή με αριστερή δράση. 
Στη συνέχεια, με ένα χρονικό άλμα στο παρελθόν μας ταξιδεύει στα προπολεμικά Γιάννενα (1938 – 1939) όπου παρά τη σκιά του πολέμου, οι νέοι της πόλης περνούν ανέμελα τις ημέρες τους.

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Reunion

Διάβασα το Reunion του Γιώργου Αράπογλου (εκδόσεις Ownbook) στο διάστημα των αργιών του Πάσχα. Με μαγνήτισε από τις πρώτες σελίδες. Κάτι η εναλλαγή της αφήγησης από τρίτο σε πρώτο πρόσωπο, κάτι η εν γένει δομή των πρώτων κεφαλαίων, με τράβηξαν. Εν τω μεταξύ (δεν είναι κακό αυτό που θα αναφέρω) υπήρχε κάτι στην αφήγηση και τις περιγραφές, που μου θύμισε τον αμερικανό συγγραφέα Τζέιμς Πάτερσον (δημιούργημά του ο Άλεξ Κρος) και νόμιζα ότι έχω μπροστά μου μια ωραία ιστορία του στυλ «ποιος το έκανε» (Who done it). 
Όσο προχωρούσα όμως την ανάγνωση, διαπίστωνα ότι η αφήγηση άφηνε απ’ έξω τις λεπτομερείς περιγραφές του περιβάλλοντος χώρου και του κοινωνικο-πολιτικού φόντου της εποχής (διαδραματίζεται τους δυο τελευταίους μήνες του 2015, εκλογές, δημοψήφισμα, διάψευση προσδοκιών, capital control) και επικεντρωνόταν περισσότερο στην περιγραφή των χαρακτήρων. Ανθρώπινων χαρακτήρων, γήινων, με αδυναμίες και ελαττώματα, αλλά και προτερήματα. Με κρυμμένη κακία, αλλά και κρυφές αρετές. Είναι περισσότερο μια περιπλάνηση σε «βαθιά κρυμμένες επιθυμίες και καταπιεσμένους πόθους», παρά σε μια κοινωνία που παρακμάζει.

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Το 3 και το 7

«Σε μια μοναδική στιγμή της λαμπρής καριέρας του, ο διακεκριμένος καθηγητής της ιατρικής Μάρκος Τερζάκης, λάτρης του ωραίου φύλου και γνώστης της ανθρώπινης ψυχολογίας, κάνει ένα μοιραίο λάθος. Μια τυχαία μετάθεση των ψηφίων του αριθμού που καλεί από το κινητό του, μια άγνωστη γυναικεία φωνή που απαντά μέσα στα άγρια χαράματα και το παιχνίδι της μοίρας ξεκινά…»
Έτσι περιγράφεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, το μυθιστόρημα «Το 3 και το 7» του Γιώργου Παπαχρήστου (εκδ. Λιβάνη), που διάβασα πρόσφατα απνευστί. O συγγραφέας που είναι χρόνια δημοσιογράφος χρησιμοποιεί την απλή (και ελκυστική θα έλεγα) δημοσιογραφική γλώσσα για να περιγράψει καταστάσεις της ελληνικής καθημερινότητας, μέσα από δύο μοιραίες σχέσεις ενός Αθηναίου μεγαλογιατρού. Μόνο που το μυθιστόρημα, παρόλο που είναι γραμμένο σε απλή δημοσιογραφική γλώσσα, έχει στοιχεία αρχαίας ελληνικής τραγωδίας (Ύβρη, Νέμεση και Κάθαρση), τα οποία ο Παπαχρήστος χρησιμοποιεί με εξαιρετική άνεση και χωρίς φτηνούς μελοδραματισμούς.
Δεν θα περιγράψω την υπόθεση, διότι θα χαλάσω το suspense του μυθιστορήματος. Θα αναφέρω μόνο ότι η αγωνία κορυφώνεται σταδιακά και οι χαρακτήρες είναι απόλυτα γήινοι και καθημερινοί, ενώ οι περιγραφές του συγγραφέα αποδεικνύουν ότι έχει πιάσει το σφυγμό της ελληνικής κοινωνίας με τα καλά της και τα κακά της και πολλές φορές μου έφερε στο μυαλό τις νουάρ καταστάσεις του Γιάννη Μαρή.

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Ο πυροσβέστης

«Ο Πυροσβέστης» του Τζο Χιλ, είναι ένα μετα-αποκαλυπτικό έπος (630 σελίδων), με στοιχεία μεταφυσικής, το οποίο εμφορείται από αισθήματα πραγματικής αγάπης, πίστης, αλληλεγγύης και προσφοράς. Ο Τζο Χιλ έχοντας βελτιώσει κατά πολύ τη γραφή του, εθίζει τον αναγνώστη σε ένα νέο είδος θρίλερ, με το οποίο κατορθώνει να τον κρατάει σε εγρήγορση καθ’ όλη τη διάρκεια της ανάγνωσης, με αναφορές στη σύγχρονη εποχή, σε γνωστά μυθιστορήματα, ταινίες και εκπομπές της τηλεόρασης, αλλά και όλα εκείνα τα μικροαντικείμενα της καθημερινότητάς μας, που έρχεται κάποια στιγμή και δεν έχουν καμία σημασία πλέον.
Η υπόθεση του μυθιστορήματος εκτυλίσσεται στο πολύ κοντινό μέλλον, όπως βγαίνει από τις αναφορές σε πρόσωπα και πράγματα, ένα μέλλον κατακόκκινο και γεμάτο στάχτες, για το οποίο ο Τζο Χιλ περιγράφοντας τα συναισθήματα της κεντρικής ηρωίδας γράφει σε κάποιο σημείο: «Κάποτε η Χάρπερ νόμιζε ότι το λείο φωτεινό γυαλί της οθόνης ενός κινητού αντιπροσώπευε το μέλλον. Τώρα, πίστευε ότι κανένα άλλο αντικείμενο σε όλο τον κόσμο δεν αντιπροσώπευε περισσότερο το παρελθόν».

Παρασκευή, 10 Μαρτίου 2017

Ιστορίες της ζωής σου

Σε ένα από τα διηγήματα αυτού του βιβλίου, βασίζεται και η ταινία «Η άφιξη» του Ντενί Βιλνέβ, που προβλήθηκε το Δεκέμβριο του 2016 στη χώρα μας. Πρόκειται για το «Η ιστορία της ζωής σου» του Τεντ Τσιάνγκ, που ίσως είναι και το πιο «βατό» από τα οκτώ διηγήματα που περιέχει το βιβλίο, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος. 
Ο συγγραφέας Τεντ Τσιάνγκ (Τσιάνγκ Φενγκ-ναν, το πραγματικό του όνομα), που γεννήθηκε στο Πορτ Τζέφερσον της Νέας Υόρκης από γονείς που έφυγαν από την Κίνα με το ξέσπασμα της Κομμουνιστικής Επανάστασης και μετακόμισαν πρώτα στη Ταϊβάν και μετά στη Ν.Υ. σπούδασε computer science στο Πανεπιστήμιο Μπράουν και τώρα εργάζεται ως «τεχνικός συγγραφέας», δηλαδή αυτός που γράφει με απλά λόγια τις τεχνικές οδηγίες για τη χρήση ενός προϊόντος ή μιας υπηρεσίας. 
Από τη συγγραφική του ιδιότητα έχει κερδίσει βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα  επιστημονικής φαντασίας, 4 βραβεία Nebula, 4 βραβεία Hugo και 4 βραβεία αναγνωστών του περιοδικού επιστημονικής φαντασίας και φανταστικού Locus, που εκδίδεται στο Όκλαντ της Καλιφόρνια. Νομίζω όχι άδικα, αν κρίνω και από την ελκυστική μετάφραση του Δημήτρη Αρβανίτη.

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Η μεγάλη εικόνα

Ολοκλήρωσα την ανάγνωση του μυθιστορήματος «Η μεγάλη εικόνα» του Μανώλη Ανδριωτάκη (εκδ. Κέδρος), με ανάμικτα συναισθήματα (κλισέ!) και θα καταλάβετε γιατί.
Τρεις είναι οι βασικοί άξονες, αυτού του πολυσέλιδου μυθιστορήματος: ο πρώτος αφορά σε ένα ανερχόμενο στέλεχος μεγάλης εταιρείας, τον Γιώργο Μοσχονά, που προάγεται σε διευθυντική θέση. Η δεύτερη αναφέρεται σε ένα χωριατόπαιδο, τον Νικόλα, αγράμματο και ορφανό, που προσπαθεί να βγάλει τα ναύλα του για την Αθήνα, όπου ελπίζει να βρει θεραπεία για την κοντή αδελφή του. Την τρίτη, τέλος, αφηγείται ένας άνθρωπος -αν κατάλαβα υποτίθεται ο ίδιος ο συγγραφέας- για έναν φίλο του που χάθηκε, το Γιώργο Μοσχονά, ο οποίος προσπαθεί μέσα από το μπαούλο με τα γραπτά του να βγάλει άκρη.

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Κακούργα ιστορία – Και… ο Χίτλερ ήθελε κούρεμα

Ένα αποκαλυπτικό βιβλίο, με άγνωστες πτυχές της ιστορίας, που έφερε στο φως υπό μορφή ολοσέλιδων άρθρων στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ, η Φωτεινή Τομαή, η οποία υπηρετεί επί τρεις δεκαετίες στο Υπουργείο Εξωτερικών και σήμερα προΐσταται της Υπηρεσίας Διπλωματικού και Ιστορικού Αρχείου με πρεσβευτικό βαθμό. 
Πρόκειται για το τρίτο στη σειρά βιβλίο (τα δύο προηγούμενα ήταν το «Κυριακάτικα βήματα στην ιστορία» και το «Διπλωματία ιστορίαν εποίησεν») γραμμένο δημοσιογραφικά και με εύληπτο και επικαιροποιημένο τρόπο, με σκοπό «να προετοιμάσει τον αναγνώστη για τις εξελίξεις που τον περιμένουν με άγνωστες πτυχές της ιστορίας

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Λευκός τρόμος

Είναι παραμονή Χριστουγέννων στη Σκωτία, κι ενώ μια σφοδρή χιονοθύελλα κατεβαίνει από το βορρά, ο Στάνλεϊ Όξενφορντ βρίσκεται για τις γιορτές στο απομονωμένο σπίτι του στο βουνό μαζί με τα παιδιά του και τα εγγόνια του. Λίγο νωρίτερα ένας υπάλληλός του βρίσκεται νεκρός, μολυσμένος από έναν επικίνδυνο ιό που φέρει ένα πειραματικό κουνέλι. Ο Στάνλεϊ που έχει βασίσει τα πάντα στο νέο φάρμακο που αναπτύσσει η εταιρεία του, η Όξενφορντ Μέντικαλ, εναντίον αυτού του φονικού ιού, είναι ήσυχος διότι έχει εναποθέσει την ασφάλεια των εγκαταστάσεων της εταιρείας του σε μια υπάλληλό του πρώην αστυνομικό, την Τόνι Γκάγιο που έχει ορκιστεί να προστατέψει με κάθε θυσία την εταιρεία και τον ίδιο τον Στάνλεϊ, με τον οποίο είναι μάλλον τσιμπημένη.

Χώμα, νερό, φωτιά

Στο Εκθεσιακό Κέντρο «Αλέξανδρος Γαρδέλης» πίσω από τα μόνιμα εκθετήρια της Κεραμικής Τέχνης στο Μαρούσι, έγινε σήμερα το πρωί, η παρουσίαση του βιβλίου «Χώμα Νερό Φωτιά» του κεραμίστα Αντώνη Λούτση, το οποίο αναφέρεται στην ιστορία των Αγγειοπλαστών και Κεραμιστών του Αμαρουσίου.

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Το άρωμα της γυναίκας με τα μαύρα

Η ιστορία του μυθιστορήματος «Το άρωμα της γυναίκας με τα μαύρα» του Γκαστόν Λερού, έρχεται ως συνέχεια του προηγούμενου «Το Μυστήριο του Κίτρινου Δωματίου» (και τα δύο από τις εκδόσεις Διόπτρα) και βασίζεται στα ίδια στοιχεία που χαρακτηρίζουν τη γραφή του διάσημου συγγραφέα (που έχει γράψει «Το φάντασμα της όπερας»): «αστυνομική ιστορία μυστηρίου κλειδωμένου δωματίου», μόνο που αυτή τη φορά αντί για δωμάτιο έχουμε μεσαιωνικό κάστρο.
Η ιστορία ξεκινά δύο χρόνια μετά την πρώτη ιστορία και με τους ίδιους πρωταγωνιστές, μόνον που αυτή τη φορά ο δαιμόνιος δημοσιογράφος Ζοζέφ Ρουλεταμπίλ ψάχνει ταυτόχρονα και στοιχεία για το δικό του παρελθόν.