Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοινωνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κοινωνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

Το δούλεμα

  • Ακούγεται ότι η συνταξιοδοτική δαπάνη στην Ελλάδα και ο μέσος όρος συντάξεων είναι τα μεγαλύτερα στην Ευρώπη. Οπότε γιατί να μη γίνουν περικοπές ;
  • Τι δε λένε: Τον αριθμό των συνταξιούχων στη χώρα και πόσα παίρνουν ανά κατηγορία ύψους σύνταξης.
  • Παράδειγμα: Συνολική δαπάνη 1.000, συνταξιούχοι 10, άρα μέσος όρος σύνταξης 100. 
  • Όμως, από τους 10 συνταξιούχους, οι 2 παίρνουν από 200 (Χ2=400) και οι 8 παίρνουν από 75 (Χ8=600).
  • Άρα: οι περισσότεροι συνταξιούχοι (8) παίρνουν κάτω από το μέσο όρο. 

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017

Και μη χειρότερα…

Θα μειωθούν –λέει- τα πρόστιμα για τις τροχαίες παραβάσεις κατά πενήντα τοις εκατό. Για να μπορούν –λέει- να τα εισπράττουν. Εγώ θα ήθελα να διπλασιαστούν βέβαια, αλλά ποιος με διαβάζει εμένα. Αν και υποψιάζομαι ότι η λογική που τους οδήγησε στη μείωση των προστίμων είναι ότι οι μισθοί πλέον κατάντησαν μικρότεροι από τα πρόστιμα. Όταν βγαίνει η υπουργός και λέει ότι υπάρχουν διακόσιες χιλιάδες εργαζόμενοι των 100 ευρώ μηνιαίως, πώς να πληρώσει αυτός ο εργαζόμενος το πρόστιμο των 700 ευρώ, όταν με το παπάκι του θα παραβιάσει το κόκκινο;
Αλλά τι θα γίνει με το πρόστιμο του κυρίου της φωτογραφίας;

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Μη τα ρίχνουμε και στον καιρό…

29 Δεκεμβρίου 2016: Ο χιονιάς της ημέρας έχει ανακοινωθεί πριν από τα Χριστούγεννα και με αρκετή δόση πανικού, ώστε όλοι να λάβουν τα μέτρα τους. Το Κράτος, οι Περιφέρειες, οι Δήμοι. 
Γράφω και ακούω από το ραδιόφωνο συνεχείς ανταποκρίσεις, είτε των ρεπόρτερ του σταθμού, είτε των ακροατών («είστε οι ρεπόρτερ μας», κολακεύει ο σταθμός). Το χιόνι στο βόρειο Μαρούσι έχει ύψος δυο εκατοστά πάνω στα σταθμευμένα αυτοκίνητα και στα φύλλα των δέντρων.
Ρεπορτάζ 1: Έχει κλείσει η Εθνική Οδός κοντά στα διόδια Σχηματαρίου και η ουρά των αυτοκινήτων πλησιάζει το χιλιόμετρο. Οι οδηγοί διαμαρτύρονται στα τηλέφωνα του σταθμού ότι «δεν υπάρχουν εκχιονιστικά». «Πόσο είναι το ύψος του χιονιού;», ρωτά ο ρεπόρτερ. «Γύρω στα 10 εκατοστά».  Ρωτά ο ρεπόρτερ την Τροχαία «Τι συμβαίνει εκεί;» Απάντηση: «Έχουν διπλώσει δυο νταλίκες».  

Τρίτη, 16 Αυγούστου 2016

Ο 15αύγουστος των εφημεριδοπωλών

Δεκαπενταύγουστος χθες και θυμήθηκα κάτι παλιές φωτογραφίες από το αρχείο του πατέρα μου και από τον 15αύγουστο, όπως τον γιόρταζαν οι συνάδελφοί του πάρα πολύ παλιά. 
Το θυμήθηκα διότι ήταν μια από τις λίγες αργίες, που είχε τότε ο χώρος του Τύπου.
Οι δύο πρώτες φωτογραφίες λοιπόν, είναι «ενθύμιον από την εορτήν  των εφημεριδοπωλών εις το εξοχικόν κέντρον Ροσινιόλ» στις 15 Αυγούστου του 1939. Ο δε πατέρας μου, ο κυρ-Αντώνης (προϊστάμενος τότε του Οργανισμού Εταιρεία Ελληνικού Τύπου), είναι ο μοναδικός με ανοιχτόχρωμη γραβάτα πάνω σε σκούρο πουκάμισο.
Για την ιστορία, το Ροσινιόλ (όπου ειρήσθω εν παρόδω τραγουδούσε και ο Γιώργος Μητσάκης), βρισκόταν στη συνοικία Τρεις Γέφυρες, κάπου στο βόρειο τμήμα της οδού Λιοσίων, κοντά στην συμβολή με την Λεωφόρο Κηφισού που συνόρευε με τις συνοικίες των Κάτω Πατησίων, των Σεπολίων και τον δήμο Αγίων Αναργύρων - Καματερού.

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Οι καιροί αλλάζουν

Όταν σπούδαζα στη Νομική ο Ποινικός Κώδικας που ίσχυε εκείνη την εποχή, ανέφερε στο άρθρο 217 «Όστις προς τον σκοπόν όπως διευκολύνη την άμεσον συντήρησιν, την κίνησιν ή την κοινωνικής πρόοδον εαυτού ή ετέρου, καταρτίζει πλαστόν ή νοθεύει πιστοποιητικόν (…), ή εν γνώσει ποιείται χρήσιν τοιούτου πλαστού ή νοθευμένου εγγράφου, τιμωρείται δια φυλακίσεως μέχρις ενός έτους ή δια χρηματικής ποινής». Πιο απλά: Όποιος πλαστογραφεί έγγραφο για να βολευτεί κοινωνικά ή επαγγελματικά τιμωρείται με φυλάκιση ενός χρόνου ή με χρηματική ποινή.
Στην εποχή μας: Όποιος πλαστογραφεί έγγραφο και βολευτεί, αν αποκαλυφθεί, μπορεί να το νομιμοποιήσει «όπως ο εκάστοτε νόμος ορίζει».
Αν κατάλαβα κάτι λάθος διορθώστε με, μην πάρω κανένα στο λαιμό μου.

Σάββατο, 9 Απριλίου 2016

"Το διαρκές κλίμα παρακμής"

(Του κ. Νίκου Βατόπουλου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 9/4/16)
"Πριν από ένα χρόνο μιλούσαμε για διολίσθηση σε αυταρχισμό και αντιδημοκρατικές διαθέσεις. Σήμερα, μιλάμε για τάσεις ολοκληρωτισμού, για διάβρωση του κράτους, για δίωξη της αντίθετης άποψης και για ανάδειξη της προπαγάνδας σε επίσημη κυβερνητική διάλεκτο. Είναι πρωτόφαντες καταστάσεις σε μία χώρα σαν την Ελλάδα, που και δικτατορίες έχει γνωρίσει, και λαϊκισμούς έχει προσκυνήσει, και αυταρχισμούς έχει ανεχτεί. Αλλά το «είδος» ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ απαντά για πρώτη φορά, σαν ένα υβρίδιο ηθοπλαστικού ψευδο-κομμουνισμού και θρασύτατου εθνολαϊκισμού, που συνενώνονται στην πιο θλιβερή εκδοχή που θα μπορούσε να τύχει στη χώρα αυτήν την κρίσιμη περίοδο. Εχει επικαθίσει στην ατμόσφαιρα, σαν αφρικανική σκόνη, αυτή η αίσθηση πως η χώρα έχει αλωθεί από μια κλίκα αδίστακτων αμοραλιστών. Η δράση τους είναι ποικίλη. Εστιάζεται στη συντήρηση εξαρτημένων και διευρυνόμενων ομάδων πολιτών μέσα από τις κρατικές δομές, στη διαιώνιση καταστάσεων ρήξης, σύγκρουσης και εθνικής αντίστασης, στην καλλιέργεια αντιδυτικής εσωστρέφειας, στην ενίσχυση κλίματος παρακμής, μιζέριας και φτώχειας, στη διαστρέβλωση κάθε αντίθετης άποψης, στην περιθωριοποίηση του αστικού τρόπου ζωής και στην απονέκρωση της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας.

Παρασκευή, 20 Νοεμβρίου 2015

Chat εν μέσω θλίψεως

Ανταλλαγή μηνυμάτων στο facebook (καναπέ προς καναπέ) της Κατίνας από την Αθήνα με τη  Μαριάννα από το Παρίσι, πριν λίγες μέρες.
Κατίνα: «Τι κάνεις κούκλα μου, πως τα πάτε εκεί πέρα;»
Μαριάννα: «Τι να κάνω; Τα είδα όλα... στη γειτονιά μου. 24 ώρες έχω να βγω από το διαμέρισμα»
Κατίνα: «Μια χαρά και δόξα τω Θεώ να λες»
Μαριάννα: «Τι μια χαρά μου γράφεις; Είμαι κλεισμένη μέσα σαν το ποντίκι»
Κατίνα: «Ναι, αλλά για σκέψου να ήσουν στο μπαρ ή στο γήπεδο»
Μαριάννα: «Ωραία παρηγοριά»
Κατίνα: «Σκέψου να είχαν βομβαρδίσει την πολυκατοικία σου και να ήσουν στο δρόμο σήμερα;»
Μαριάννα: «Συνεχίζεις την πλάκα, ενώ έχουμε νεκρούς εδώ πέρα».
Κατίνα: «Έχετε νεκρούς αλλά εσύ διαμαρτύρεσαι που μένεις μέσα 24 ώρες»
Μαριάννα: «Έχεις δίκιο…»

Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

Πολιτισμένα πράματα

Ρωτήθηκαν, άκουσα στο πρωινό ραδιόφωνο, σε μια δημοσκόπηση οι Έλληνες, «ποιο λαό θεωρούν πιο πολιτισμένο στον κόσμο» και δεν φαντάζεστε τι επακολούθησε, καλοί μου άνθρωποι. Το 57% των ερωτηθέντων συμπολιτών μας, απάντησαν ότι οι πιο πολιτισμένοι είναι οι Έλληνες. Εμείς. Ενώ μόλις ένα 11% απάντησε ότι οι πιο πολιτισμένοι είναι οι Ελβετοί. Αν αυτό αληθεύει, εγώ τι να πω, τώρα; 
«Εγώ τα λέω του σκύλου μου…»
Προ ημερών, περπατούσα στην πλατεία Ηρώων (στο Μαρούσι) και ο ένας από τους δύο σκύλους, που κρατούσε μια νεαρή κυρία, με μια αιφνιδιαστική κίνηση, έπιασε έναν περαστικό από το μπατζάκι. Ευτυχώς δεν τον δάγκωσε. Ενοχλημένος ο κύριος, έριξε μια αυστηρή ματιά στην κυρία, περιμένοντας κάποιο ενδιαφέρον. «Μας συγχωρείτε», «πάθατε κάτι;», «σας λέρωσε;», λέω εγώ τώρα. Η κυρία όμως, έριξε μια αυστηρή ματιά με τη σειρά της στο σκύλο λέγοντάς του «Τι έκανες ΠΑΛΙ τερατάκι; Δεν σου έχω πει να μην τρομάζεις τον κόσμο;» και συνέχισε το δρόμο της, αφήνοντας σύξυλο τον κύριο. Που είχε το θράσος να την αγριοκοιτάξει μάλιστα, λέω εγώ τώρα.

Παρασκευή, 6 Νοεμβρίου 2015

Μαλακά, πιο μαλακά

Αυτός ήταν ο τίτλος ενός δίσκου βινυλίου, που είχε κυκλοφορήσει ο Χάρρυ Κλυν πριν πολλά χρόνια, όταν σατίριζε αμείλικτα τους πολιτικούς της εποχής του, Εννοείται, πολιτικούς που έχουν αφήσει όνομα (Κωνσταντίνος Καραμανλής, Ανδρέας Παπανδρέου), όχι σαν τους σημερινούς, οι οποίοι λένε και ξελένε, τοποθετούνται και επανατοποθετούνται, πότε είναι «μνημονιακοί» και πότε «αντιμνημονιακοί» και γενικώς ξεχνούν ακόμα και τι έχουν γράψει στις φορολογικές τους δηλώσεις.
Η καλή μέρα απ’ το πρωί φαίνεται
Θα αναρωτηθείτε τώρα γιατί θυμήθηκα αυτό τον δίσκο και το τίτλο του. Ο λόγος είναι ότι έλαβα μήνυμα από τακτικό αναγνώστη, ο οποίος -για άλλη μια φορά- με παρακαλεί να μη τα βάζω τόσο έντονα με τον κ. Τσίπρα και την κυβέρνησή του. «Μαλάκωσε λίγο την κριτική σου», μου έγραψε, αφού προηγουμένως μεταξύ άλλων, μου είχε αναφέρει και το στερεότυπο: «Καλύτεροι ήσαν οι προηγούμενοι δηλαδή;». Καλύτεροι δεν ήσαν, αλλά ετούτοι εδώ είχαν υποσχεθεί ότι δεν θα είναι σαν τους προηγούμενους.

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

Από 6/7 δεν θα μας φταίνε οι Άλλοι

Αν πέντε χρόνια γράφεις προσπαθώντας να αποτρέψεις αυτό ακριβώς το ενδεχόμενο, όταν συμβεί, νιώθεις αμηχανία. Χάνω Πέμπτες, μένω βουβός. Όλα έχουν ειπωθεί, όμως δεν μπορείς να αναγκάσεις μια κοινωνία να ακούσει κάτι μέχρι τη στιγμή που θα θέλει να το ακούσει. Αυτό είναι το μειονέκτημα του ορθολογισμού απέναντι στο λαϊκισμό. Για να επαληθευτεί πρέπει να γίνει αυτό που απεύχεσαι. Αλλά δεν θέλεις να επιβεβαιωθείς, δίνεις αγώνα για να μη συμβεί αυτό για το οποίο προειδοποιείς. Αν φτάσει η ώρα που θα πεις «I told you so», σημαίνει ότι έχεις χάσει.

Όμως εδώ είμαστε τώρα. Και όσο κι αν τα πράγματα παίρνουν τραγική τροπή και προμηνύονται χειρότερα, από την άλλη νιώθεις ότι κάπως έτσι θα τελείωνε αυτή η άθλια περίοδος λαϊκισμού και δημαγωγίας. Χωρίς την πτώση, χωρίς το γκρέμισμα κάθε αυταπάτης, αυτή η κοινωνία δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τον εαυτό της, να τον αλλάξει. Έφτασε η στιγμή της κάθαρσης. Έφτασε η ώρα να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα, να δούμε τη ζωή μας ως ενήλικες, όχι σαν τα κακομαθημένα παιδιά της ιστορίας. Να μετρηθούμε μεταξύ μας, να αποκαλυφθούμε και να πάρουμε τις αποφάσεις μας για το μέλλον.

Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Εκλογές ή δημοψήφισμα;

Και επειδή πολλά λέγονται και άλλα τόσα γράφονται περί δημοψηφίσματος ή εκλογών κατά τον Ιούνιο (υπολόγισαν και την ημερομηνία), καλό είναι να ξέρουν οι μικρότεροι που δεν τους έχει ξανατύχει, ότι σε ένα δημοψήφισμα ο λαός καλείται να ψηφίσει με ένα ΝΑΙ ή ένα ΟΧΙ σε συγκεκριμένο και σαφέστατο ερώτημα, ώστε να μην μπορεί να πει αργότερα "δεν κατάλαβα", ή "άλλο νόμιζα", ή "μου φαίνεται ότι μας την έφεραν" και τέτοια σχετικά. 
Ένα δημοψήφισμα που θυμάμαι, ήταν όταν επί χούντας ο κόσμος ψήφισε αν θέλει (ναι) τη βασιλεία στη χώρα μας ή αν δεν τη θέλει (όχι). Κοφτά και ξεκάθαρα. 
Δεν ξέρω πως το φαντάζονται σήμερα ορισμένοι το ερώτημα και ούτε θα το βασανίσω. 
Αν πρόκειται όμως να διατυπωθεί με "δημιουργική ασάφεια", όπως είναι της μόδας, να μας λείπει το δημοψήφισμα. Καλύτερο, ένα σαφές και ειλικρινές προεκλογικό πρόγραμμα. 
Τώρα μάλιστα, που τους έχουμε μάθει όλους από την καλή.

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

Περί αισθητικής...

Πώς γίνεται, αγαπητέ μου αναγνώστη, να στήνεται κοτζάμ υπουργός (μετά της συζύγου του, μάλιστα) μπροστά σε μια φωτογραφική μηχανή, να τον παίρνουν καμιά δεκαριά πόζες και κατόπιν να βγαίνει στα κανάλια και να λέει ότι δεν συμφωνεί με την αισθητική των φωτογραφιών; Όταν φωτογραφιζόταν, αυτό δεν το είχε σκεφτεί; Είναι να τρελαίνεσαι δηλαδή.

…νοοτροπίας
Οπότε, πώς να μην επανέλθω λέγοντας και πάλι ότι αυτή η χώρα δεν σώζεται με τίποτα; Ευτυχώς δε, που αυτή μου η ανησυχία μου αυτή βρίσκει ανταπόκριση σε αναγνώστες μου και μάλιστα νεαρότερους, οι οποίοι όταν διάβασαν τα Έπεα Πτερόεντα του προηγούμενου Σαββάτου, βγήκαν στο facebook και συμφώνησαν πως αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία, τίποτα δεν γίνεται. Ευχαριστώ φίλοι μου. Άντε να βάλουμε μπροστά γι’ αυτή την αλλαγή.

…και γούστου
Διότι, βγήκαν οι άλλοι και δήλωσαν πως τους προσβάλλει η αισθητική του μαυρόασπρου γκράφιτι στο κτήριο του Πολυτεχνείου, ενώ τόσα χρόνια οι αφίσες που υπήρχαν και οι πάμπολλες ακαταλαβίστικες μουτζούρες, μαζί με κάποια συνθήματα δεν τους ενοχλούσαν, ίσως γιατί είχαν μάλλον ενσωματωθεί με «την αισθητική αντίληψη του μνημείου». Τι να πω; Όχι πως μου άρεσε η βάρβαρη ενέργεια του βαψίματος σε μια νύχτα, αλλά τόσα χρόνια δεν ξέρω ποιο ακριβώς είναι το χρώμα, το original, το πραγματικό, αυτού του κτηρίου. Πάντα ζωγραφισμένο το έβλεπα. Ή σκεπασμένο με κάθε είδους αφίσες.

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

Δεν μας σώζει τίποτα

Επανέρχομαι λοιπόν, με το κλασσικό μου σύνθημα. Αυτή η χώρα δεν σώζεται με τίποτα. Όποια κυβέρνηση και αν αναλάβει, κεντρώα, δεξιά, αριστερή, φιλελεύθερη, νεοφιλελεύθερη, ριζοσπαστική, κομμουνιστική και δεν ξέρω τι άλλο. Αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία ως άνθρωποι, η χώρα δεν πρόκειται να σωθεί. Όσα δανεικά και να μας δώσουν και όσα κουρέματα χρεών να μας κάνουν.
Ας πούμε ότι έχουμε κράτος
Μου λένε οι φίλοι μου, που τόσα χρόνια ήθελαν αριστερή διακυβέρνηση και τώρα έχουν κλειστεί στον εαυτό τους και κάνουν ομφαλοσκόπηση «Κάνε υπομονή Άγγελε. Μη κάνεις κριτική. Δώσε τους λίγο καιρό. Άνθρωποι είναι κι αυτοί. Άσε να τους κρίνεις από το έργο τους». Ας πούμε λοιπόν, πως κάνω ότι δεν καταλαβαίνω πως αυτή η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τρομερό δίλημμα, μεταξύ ψηφοφόρων της και Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η κριτική που ασκώ, δεν είναι σα να έχουν αναλάβει ένα κράτος, σωστά δομημένο και με πολίτες γαλουχημένους να δεχθούν αλλαγές. Η κριτική, ασκείται μέσα στο υπάρχον ευρύτερο πλαίσιο. Με πολίτες, που ακόμα και όταν ήσαν «Αγανακτισμένοι», ήσαν χωρισμένοι σε εκείνους της Επάνω Πλατείας Συντάγματος και σε εκείνους της Κάτω Πλατείας. Ε, ναι…

Πέμπτη, 19 Φεβρουαρίου 2015

Οικονομία και στο λόγο

Ε, λοιπόν θέλω να πιστεύω ότι αυτή η οικονομία που επικρατεί στη γραφή των sms και των σχολίων στο τουίτερ, έχει οδηγήσει μια μερίδα νέων (δεν μπορώ να είμαι απόλυτος και να γράψω "όλων") να χρησιμοποιεί κάποιες φράσεις μέχρι τη μέση. Διότι αν δεν είναι έτσι, τότε υπάρχει άγνοια παροιμιών που κάποτε ήταν καθοριστικές και συμπλήρωναν τους διαλόγους και τα εννοούμενα ή υπονοούμενα. Τι θέλω να πω; 
Αυτές τις μέρες με τα μεγάλα κρύα, έτυχε να ακούσω τρεις φορές τη φράση "Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει..." σα να είναι στην τελική μορφή της, ενώ δεν είναι. Την άκουσα στο τρένο από δύο κοπέλες που σχολίαζαν τον καιρό. "Κρύο σήμερα", "Ε, ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει...". Βαρέθηκε να την ολοκληρώσει, σκέφτηκα. 
Ύστερα την άκουσα πάλι,

Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου 2014

Δεν πάμε καλά

Έχω αναφερθεί πολλές φορές στα φαινόμενα βίας, από την οργανωμένη μέχρι την "ανοργάνωτη", "αυθόρμητη" και την πρερχόμενη από αγανάκτηση. Ξεκινάει, από μικρά επεισόδια, του στυλ, "έλα μωρέ τώρα, και τι έγινε; Ένα χαστουκάκι έριξε" για να φτάσουν σε ανθρώπινες απώλειες. Ξεκινάει από τη φραστική βία και καταλήγει στην ένοπλη. Και αναρωτιόμουν από το Μάρτιο του 2012, μέχρι πού θα φτάσει αυτό; Αλλά το πράγμα έφτασε και προχώρησε. Μέσα στη Βουλή με φραστικές επιθέσεις των πατέρων του Έθνους και εκτός Βουλής με εμπρηστικές ενέργειες. Διαφωνείτε με κάποιον; Σας ρίχνει ένα περιποιημένο βρισίδι με Στυλ(ιο) και ζητάει μια πικρόχολη συγγνώμη. Καθάρισε. Ή βάζει φωτιά στα γραφεία σας (όπως χθες στην Athens Voice) και μετά γράφει και μια διακήρυξη για να δικαιολογήσει την ενέργεια. Δεν πάμε καλά. Και συνεχίζω να ανησυχώ για την κοινωνία μας διότι η εμπρηστική επίθεση στην Athens Voice δεν είναι απλώς ένα χτύπημα στην ελευθερία του τύπου και τραύμα για το δημοκρατικό πολιτισμό μας, είναι μια άγρια υπενθύμιση της έντασης και της έκτασης που έχει ο φασισμός στην καθημερινότητά μας.

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Σε ένα δρομολόγιο

•Στο βαγόνι του Ηλεκτρικού, παραμονή 28ης Οκτωβρίου στην άνοδο προς Κηφισιά.
•Τέσσερις λεβέντες, με αθλητικές φόρμες και τζόκεϊ μιλούν τόσο δυνατά, που τρελαίνουν το επιβατικό κοινό.
•Φωνάζουν τα οικογενειακά τους, τα ερωτικά τους και τα αθλητικά τους, σα να είναι τελείως κουφοί.
•Μαθαίνουμε ότι, η μάνα του ενός είναι κομπλεξική, η φιλενάδα του άλλου δεν ήταν παρθένα τελικά και ο Παναθηναϊκός, θα κάνει ένσταση για κακή διαιτησία, επειδή έχασε από τον Ολυμπιακό.
•Φωνάζουν πολύ. Ποιος να τους μιλήσει όμως; Ποιος να μπλέξει με τόση τεστοστερόνη; 
•Εν τω μεταξύ, οι δύο από αυτούς έχουν ανεβάσει τα πόδια τους στα καθίσματα και σφίγγουν τα κορδόνια των αθλητικών παπουτσιών τους.
•Εκεί, που αργότερα θα καθίσει η μητέρα τους, η αδερφή τους με κοντή φούστα, ή η φίλη τους με το καυτό σορτσάκι.
•Την ίδια ώρα, ένας άντρας παρακαλεί: «Πάρτε ένα χαρτομάντιλο με τριάντα λεπτά»..
•Από τα μεγάφωνα του βαγονιού, ανδρική φωνή, συμπτωματικά ανακοινώνει  ότι «η επαιτεία απαγορεύεται εντός του συρμού».
•«Τι εννοεί επαιτεία;», ρωτάει η νεαρή, καστανή, ίσια μακριά μαλλιά,  λευκό πουκάμισο, μαύρη φούστα, έτοιμη για τη σχολική κατάθεση στεφάνου.
•«Πάντως αποκλείεται να απαγορεύεται η επέτειος, κάτι άλλο θα εννοεί», απαντά η άλλη, μελαχρινή, με καρμπόν εμφάνιση.

Σάββατο, 12 Ιουλίου 2014

Τα αντιφατικά

• Μετά απ’ όσα είδα και διάβασα, ε ναι, πρέπει να ιδωτικοποιηθεί η ΔΕΗ και να χάσει και το μονοπώλιο, ώστε να μην είναι έρμαιο στα χέρια του κάθε συνδικαλισταρά που θα μας εκβιάζει καλοκαιριάτικα με κατέβασμα του διακόπτη.
• Του διακόπτη ενός αγαθού μάλιστα, που ο ίδιος ο συνδικαλιστής το αποκαλεί «δημόσιο».
• Και αφού είναι «δημόσιο», γιατί ρε φίλε μου το στερείς όποτε γουστάρεις λες και είναι ιδιοκτησία σου;
• Αλλά ας μη γίνομαι κακός μαζί τους. Αυτοί οι συνδικαλιστές είναι οι αυριανοί πολιτικοί ηγέτες μας…
• Και για να πάω πιο πίσω, μου άρεσε και ο Φερνάντο Σάντος, που όταν ρωτήθηκε για την ήττα της Εθνικής από το Πόρτο Ρίκο, έριξε την ευθύνη στους παίκτες.
• Τους οποίους παίκτες, ο ίδιος είχε επιλέξει για την Εθνική.
• Και μια και άρχισα να εκφράζω τη συμπάθειά μου ανατρέχοντας και στο εγγύς παρελθόν, να μη δώσω συγχαρητήρια στα παιδιά του «Γραφείου του Τύπου του Δήμου του Αμαρουσίου»;
• Τα οποία για άλλη μια φορά έδειξαν την αξία τους, ισοπεδώνοντας τον αρθρογράφο μας και φίλο μου Γιώργο Πάλλη, που τόλμησε να αμφισβητήσει τα βιοκλιματικά υλικά της ανάπλασης του εμπορικού κέντρου.
• Που πας ρε Γιώργο «με βάρβαρη αντίληψη, που με την ίδια ευκολία που σήμερα χαρακτηρίζεις ως γούρνες τα σιντριβάνια, αύριο θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις  π.χ. ως άχρηστες πέτρες τα μάρμαρα του Παρθενώνα»;
• Τόλμησες να αποκαλέσεις «γκρίζο και μεταλλικό τοπίο» τον πολύχρωμο πεζόδρομο Ερμού;

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Δεν θα αλλάξει η χώρα αν δεν αλλάξουμε οι ίδιοι

Κατά καιρούς, πολλά από αυτά που γράφει σήμερα ο κ. Φ. Γεωργελές στην Athens Voice, τα έχω γράψει κι εγώ (ίσως επηρεασμένος επειδή τον διαβάζω χρόνια τώρα και συμφωνώ με αρκετά από αυτά), αλλά το σημερινό του άρθρο με τίτλο "10 δυσάρεστες αλήθειες" τα λέει όλα: για τα δάνεια της χώρας, τα χρέη, τη στάση των πολιτικών και των συνδικαλιστών, τη φορολογία, τους "αγανακτισμένους" και το κυριότερο για τη νοοτροπία ημών των Ελλήνων που πρέπει να αλλάξει. Κάτι που επικαλούμαι πολλά χρόνια στη μόνιμη στήλη μου στην Αμαρυσία: Αν δεν αλλάξουμε αυτή η χώρα δεν σώζεται με τίποτα. 
Γράφει στον επίλογο του άρθρου του ο κ. Γεωργελές: "Αυτό το καλοκαίρι ας σκεφτούμε ήρεμα τι σήμαιναν όλες αυτές οι κραυγές για δικτατορίες, αποικίες, προδότες, δοσίλογους, τοκογλύφους και υποτελείς της Μέρκελ. Και γιατί όλοι προσπαθούν τώρα να τις κάνουν να ξεχαστούν. Ας σκεφτούμε τώρα ότι κάψαμε τις πόλεις μας, καταστρέψαμε τον τουρισμό, βάλαμε τη βία και τη ρητορική του μίσους στη ζωή μας, χάσαμε συνανθρώπους μας, η μόνη χώρα που είχε νεκρούς από την κρίση, μιλήσαμε για εμφύλιο. Ας σκεφτούμε ότι όλο αυτό το διάστημα προσπαθούσαμε να συντηρήσουμε το παλιό σύστημα, να γυρίσουμε τα πράγματα πίσω, να μην αλλάξουμε. Την ώρα που έπρεπε να αλλάξουμε τα πάντα. Και ας γυρίσουμε τον Σεπτέμβριο πιο ώριμοι. Είναι δυσάρεστο να παραδεχτείς τα δικά σου λάθη, αλλά δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Δεν θα αλλάξει η χώρα αν δεν αλλάξουμε οι ίδιοι. Και μια χώρα δεν αλλάζει ποτέ με φθόνο, με επιθετικότητα, με μίσος, με ολοκληρωτικές θεωρίες του προηγούμενου αιώνα, με στοχοποίηση όποιου σκέφτεται διαφορετικά. Μια χώρα αλλάζει όταν οι πολίτες της είναι ανοιχτοί, δημιουργικοί, άφοβοι, με αυτοπεποίθηση, με γενναιοδωρία, με περιέργεια, με επιθυμία να δοκιμάσουν το διαφορετικό, να πειραματιστούν, να δημιουργήσουν. Καλό καλοκαίρι".

Σάββατο, 17 Μαΐου 2014

Όχι στην αποχή και το λευκό

Κάθε φορά που πλησιάζουν εκλογές (βουλευτικές ή δημοτικές) ξυπνάει μέσα μου το «κόλλημα» που έχω, να εξηγώ στον κόσμο που θέλει να «αντιδράσει» (να απαξιώσει) το πολιτικό σύστημα με αποχή ή με λευκό και άκυρο στην κάλπη, ότι η αποχή, τα λευκά και τα άκυρα ψηφοδέλτια ΔΕΝ προσμετρώνται και όλα μαζί θεωρούνται ανύπαρκτα για το πολιτικό σύστημα, που εκλέγει με βάση τα έγκυρα ψηφοδέλτια.
Η λευκή ψήφος μπορεί να θεωρείται ψήφος διαμαρτυρίας για εκείνους τους πολίτες που επιθυμούν να παραμένουν ενεργοί και να συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία και δεν εκφράζονται από τα υπάρχοντα κόμματα, είτε σε ιδεολογικό είτε σε πρακτικό επίπεδο. Μπορεί, επίσης, να μοιράζονται λευκά ψηφοδέλτια πριν το παραβάν για να εκφραστούν αυτοί οι πολίτες. Το πολιτικό σύστημα όμως, ποτέ δεν είχε προσμετρήσει αυτά τα λευκά ψηφοδέλτια και τα είχε βάλει στο «ίδιο τσουβάλι» με τα άκυρα και με την αποχή. Η οποία αποχή πρέπει να θυμίσω ότι δεν συνιστά αντίδραση. Αποτελεί ένδειξη απάθειας και αδιαφορίας, παρ’ όλο που από μια μικρή μερίδα κόσμου αντιμετωπίζεται ως συνειδητή επιλογή απαξίωσης.

Σάββατο, 1 Μαρτίου 2014

Συζήτηση στο τρένο

Σήμερα ανέβαινα με το τρένο στο Μαρούσι, από Ομόνοια, γύρω στις 2.30 μ.μ.
Τίγκα το βαγόνι.
Νέος μελαχρινός, γύρω στα 25 με μακριά μαλλιά και γένια, μαύρο φούτερ, μπλουτζίν παντελόνι, σηκώνεται για να καθίσω.
Δεν μου αρέσει, που με θεωρεί ανήμπορο, αλλά κάθομαι… ευχαριστώντας τον.
Συνεχίζει τη κουβέντα του με τον καθιστό απέναντί μου.
«Αλλά κύριέ μου, πώς θα πάμε μπροστά; Αφού μας έχουν καταντήσει απαθείς και αδιάφορους. Προχθές κιόλας εκεί που καθόμουν στη γωνία του δρόμου και έπαιζα μουσική με δυο φίλους μου, μαχαίρωσαν ένα τύπο, που έπεσε κάτω και όταν φώναξα τους μηχανόβιους αστυνομικούς να τρέξουν, έτρεξαν και έπιασαν εμένα με τους φίλους μου, γιατί “παίζαμε μουσική για επαιτεία”. Εντωμεταξύ, ο μαχαιρωμένος, είχε σηκωθεί και τραβιόταν πιο πέρα για να μην μπλεχτεί περισσότερο, μάλλον. Το καταλάβατε αυτό; Ασχολήθηκαν με μας, αντί με το μαχαιρωμένο».