Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μαρούσι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μαρούσι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Ένας μη δρόμος

• 
Δεν είναι πεζόδρομος και ας είναι στρωμένος με κυβόλιθους. Εάν ήταν, θα βλέπατε μόνον πεζούς να τον διασχίζουν. Δεν είναι και δρόμος. Εάν ήταν, δεν θα βλέπατε πεζούς να περπατούν στη μέση του. Θα περπατούσαν στα πεζοδρόμια.
• 
Είναι η οδός Δ. Ράλλη, στο Μαρούσι. Ένα «αρχαίο» κατασκεύασμα, που το διατηρούμε με ευλάβεια.
• 
Η παρούσα διοίκηση, ανάπλασε την πλατεία Ηρώων δύο (και αν προσθέσουμε τις μοκέτες με τις οποίες την έστρωσε για να «απωθήσει» τους skateboarders και τις αφαίρεσε τάχιστα), τρεις φορές.
• 
Επίσης, προέβη σε βιοκλιματική ανάπλαση, μιας πλατείας και τριών πεζόδρομων τοποθετώντας τεράστιες καμάρες και πλάκες που λεκιάζουν ανεξίτηλα.
• 
Επίσης, ξεκίνησε έργα για υπόγειο πάρκινγκ στην πλατεία Ευτέρπης. Έργο που θα είναι αντίστοιχο με τους κυβόλιθους της προηγούμενης διοίκησης. Θα βγει προβληματικό, διότι θα προσελκύει όλα τα αυτοκίνητα προς το κέντρο της πόλης για να παρκάρουν εκεί.
• 
Η παρούσα διοίκηση, δεν έκανε τίποτα όμως γι’ αυτόν τον κεντρικό μη δρόμο, που φυσικά δεν έχει ούτε υπερυψωμένα πεζοδρόμια.
• 
Προσέξτε καλά την εικόνα. Οι χώροι που προορίζονται για πεζοδρόμια δεξιά και αριστερά της οδού, είναι κατακλυσμένοι από σταθμευμένα αυτοκίνητα. Πίσω από το BMW (δεξιά) φαίνονται τουλάχιστον τέσσερα ακόμα οχήματα. Στην πραγματικότητα μέτρησα επτά.
• 
Έτσι, οι πεζοί αναγκάζονται να κινούνται στη μέση του δρόμου.
• 
Τράβηξα τη φωτογραφία Μεγάλη Δευτέρα μεσημέρι. Λίγο μετά τον καυγά της κυρίας που βαδίζει προς το φακό, με τον οδηγό του Megane που κατηφορίζει. Επειδή όταν την χτύπησε με τον καθρέφτη του, της έκανε και παρατήρηση. «Γιατί δεν πας από το πεζοδρόμιο;» και εκείνη τον ρώτησε «Βλέπεις εσύ πεζοδρόμιο;».
• 
Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα.
(Δημοσιεύεται 15/4/17 στην έντυπη Αμαρυσία)

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

Οι παρεμβάσεις δεν τελειώνουν ποτέ

Άλλη μια εικαστική παρέμβαση με τολμηρό βιομηχανικό ντιζάιν του Δήμου Αμαρουσίου στην οδό Αμαρυσίας Αρτέμιδος. Πράσινα προστατευτικά των δέντρων και ταυτόχρονα παγκάκια για να κάθονται οι περαστικοί και να απολαμβάνουν τους ποδηλάτες που διασχίζουν τον κόκκινο ποδηλατόδρομο, που περιβάλλεται από τις λευκές μεταλλικές κολώνες που ανάρτησα προ καιρού και όλα αυτά σε ένα δρόμο-συλλεκτήρα όπως τον αποκαλούν συγκοινωνιολόγοι και πολεοδόμοι. Ένα δρόμο με τόσο πυκνή κυκλοφορία αυτοκινήτων που συνδέει τη λεωφόρο Κηφισίας με τους σταθμούς ΗΣΑΠ Ειρήνης και Νερατζιώτισσας ώστε στο πεζοδρόμιό του δεν αντέχει να καθίσει κανείς περισσότερο από ένα λεπτό. Αλλά ας μην είμαι αχάριστος, διότι καταργήθηκε το παγκάκι στη στάση της Δημοτικής Συγκοινωνίας που υπήρχε εκεί. Μαζί με το στέγαστρο... που είναι άλλη ιστορία.

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Πλήρης εγκατάλειψη (2)

Επειδή διαπίστωσα ιδιαίτερο ενδιαφέρον και ευαισθησία επί του θέματος, έψαξα στο amaroussion.blogspot.com, το οποίο με πολύ κόπο δημιούργησε ο φίλος μου ο Χάρρυ Τούμπας και αντέγραψα ακόμα δύο φωτογραφίες του ακινήτου Λουμίδη που είχε κριθεί διατηρητέο, επαναλαμβάνω, από το Δήμο και όπως μας διαβεβαίωσε μέσω φέισμπουκ ο πρώην δημοτικός σύμβουλος Βασίλειος Μπαλάσης το είχε αγοράσει η Δημοτική Επιχείρηση Ανάπτυξης του Δήμου Αμαρουσίου (προφανώς, χάριν της ανάπτυξης).
Προσπαθώ να αποφύγω άλλους συνειρμούς βλέποντας τις τρεις φωτογραφίες. 
Θα μπορούσα ίσως να ισχυριστώ ότι υπήρξε κάποια ανάπτυξη : η τρίτη φωτογραφία είναι τραβηγμένη  με ψηφιακή μηχανή.
1966
1990
2017

Σάββατο, 4 Μαρτίου 2017

Πλήρης εγκατάλειψη

Θαυμάστε το ακίνητο του Λουμίδη που έχει χαρακτηρισθεί διατηρητέο από το Δήμο Αμαρουσίου σε τι κατάσταση βρίσκεται και μάλιστα δίπλα στη Πλατεία Ηρώων. Αποτελεί εστία μόλυνσης, είναι στέκι πρεζάκηδων και καταλαβαίνετε για τι άλλο χρησιμοποιείται, με κατεστραμμένη την υποτυπώδη περίφραξη, με κάδους σκουπιδιών σπασμένους χωρίς καπάκι, όπου καταλήγουν τα αποφάγια των παρακείμενων εστιατορίων και όταν οι κάδοι γεμίζουν ξεχειλίζουν, με τα απορριμματοφόρα να περνούν τρεις φορές την εβδομάδα (ακόμη και το καλοκαίρι) και τη δυσοσμία να γίνεται ανυπόφορη, ενώ και τα κλαδιά των πεύκων κοντεύουν να ακουμπήσουν στο έδαφος με αποτέλεσμα να υφίσταται κίνδυνος πυρκαγιάς. 
Η ωραία Πλατεία Ηρώων, που οι μόνοι ήρωες είναι όσοι κατοικούν πέριξ της πλατείας και της οποίας η αναδιαμόρφωση (βλέπε καταστροφή της) κόστισε ουκ ολίγα χρήματα, τυχαίνει να φιλοξενεί αυτό το ακίνητο. Αλήθεια, τι απέγινε η περίφημη σκακιέρα, ή το κάρο με τις πήλινες στάμνες και τα όμορφα παγκάκια; Απλά καταστράφηκαν από τα παιδιά που επί 24ώρου βάσεως κάνουν skateboard παρενοχλώντας όλο τον κόσμο, καταστρέφοντας τα χρυσοπληρωμένα από τους Μαρουσιώτες μάρμαρα-γρανίτες. Δεν τολμάνε οι οικογένειες που πηγαίνουν για φαγητό στην πλατεία να αφήσουν τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους να κάνουν ποδήλατο, ή να παίξουν μπάλα γιατί κινδυνεύουν να χτυπηθούν από τα skateboards. 
Κατά τ' άλλα, διοργανώνουμε δρόμους στη μνήμη του Σπύρου Λούη για να τρέχουν όλοι οι δημοτικοί σύμβουλοι να βγουν φωτογραφίες, κάνουμε ένα σωρό εκδηλώσεις και διοργανώνουμε Λευκές Νύχτες. 
("Στρογγυλεμένη" επιστολή του αγανακτισμένου αναγνώστη μου Γ.Κ. που τράβηξε και τη φωτογραφία)

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

Αν μιλούσαν, θα ούρλιαζαν...

...και θα με ρωτήσετε τώρα: λύθηκαν όλα τα προβλήματα στο Δήμο Αμαρουσίου, ώστε να ασχοληθεί και με αυτό; Εδώ υπάρχει ανθρωπιστική κρίση, οικονομικά προβλήματα, κόσμος πεινάει και εσύ ασχολείσαι με τα δέντρα που πληγώναμε; 
Ακριβώς, λόγω της κρίσης και του οικονομικού προβλήματος, έκοψα την καφετέρια και άρχισα το περπάτημα.

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Έργα τέχνης;

Κατηφορίζω προς τα γραφεία της εφημερίδας, εκεί στην οδό Αμαρυσίας Αρτέμιδος με τον έρημο και αχρησιμοποίητο ποδηλατόδρομο και ξάφνου το μάτι μου πέφτει σε κάτι αλλόκοτες, ψηλές, καμπυλωτές, μεταλλικές κατασκευές να κρέμονται απειλητικές πάνω από τον ποδηλατόδρομο. Δεν περνάω και συχνά από τα γραφεία της εφημερίδας. Πότε ξεφύτρωσαν αυτά; Δεν τα είχα ξαναδεί. Κοιτάζω πέρα στον ορίζοντα και βλέπω ότι έχουν τοποθετηθεί καθ' όλο το μήκος της οδού. Θεέ και κύριε: Ποια να είναι η σκοπιμότητά τους; Μήπως είναι έργα τέχνης και έχουν γίνει και εγκαίνια από το δήμαρχό μας και δεν το πήρα είδηση; Δεν το πιστεύω... Γιγαντιαία έργα τέχνης, χαμένα κάτω από τόσα καλώδια, δίπλα σε κολώνες δημοτικού φωτισμού και πίσω από τα κυπαρίσσια που φυτεύτηκαν με αφορμή τον μη χρησιμοποιούμενο ποδηλατόδρομο; Τι να πω; 

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016

Φτιάξτε τα πεζοδρόμια!


Δεν θα έπρεπε να υπάρχουν μάντρες. Ούτε καν σχηματισμένες από μεγάλα φυτά. Θέλει να παρκάρει ο άλλος το αμάξι του και δεν τον χωράει το πεζοδρόμιο, με αποτέλεσμα να εξέχει το πίσω μέρος με κίνδυνο να περάσει κάποιος ασυνείδητος οδηγός και να του φάει το πορτμπαγκάζ. Απαράδεκτο. Την επόμενη φορά που θα περάσω από εκεί, να έχουν φροντίσει οι υπεύθυνοι του Γυμναστηρίου Σπύρος Λούης να έχουν κλαδέψει το φυτό (μην πω να το έχουν αφαιρέσει τελείως και μου την πέσουν οι οικολόγοι-πράσινοι). 
Α, και το άλλο: Η λωρίδα των τυφλών, καθώς και η ράμπα για τα αναπηρικά αμαξίδια να μεταφερθούν σε άλλο σημείο, ώστε να μπορούν να παρκάρουν χωρίς κίνδυνο να υποστεί φθορές το αυτοκίνητό τους από τους διερχόμενους.
(Η δεύτερη φωτογραφία με το κόκκινο αυτοκίνητο απέναντι από το ΙΚΑ Αμαρουσίου δεν είναι δική μου. Την αντέγραψα από το facebook, που την είχε αναρτήσει συμπολίτης μου που τρέφει τα ίδια αισθήματα συμπάθειας με μένα για τους ταλαίπωρους εκείνους οδηγούς που τα πεζοδρόμια, τους πέφτουν μικρά και άβολα).

Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2016

Μαρούσι 2 ταχυτήτων

Είδε την ανάρτησή μου «ποδηλατόδρομοι για πότισμα» μια κυρία που κατοικεί στον Άγιο Θωμά Αμαρουσίου και την εξυπηρετεί ο σταθμός της Νερατζιώτισσας και αποφάσισε να μου γράψει (αφού τράβηξε με το κινητό της μερικές φωτογραφίες, ως απόδειξη) για την κατάσταση που επικρατεί στους γύρω δρόμους.
Μου γράφει λοιπόν μεταξύ άλλων: 

«Το μικρό στενό που δεν ξέρω καν αν έχει όνομα (σ.σ. εννοεί την οδό Γαλάτειας).... οδηγεί από και προς το MALL και τη Νερατζιωτίσσης... και είναι γεμάτο τεράστιες λακκούβες με νερό σχεδόν όλο το χρόνο. Ας μη μιλήσουμε για πέτρες και χώμα. Όπως βέβαια και το άλλο στενό (σ.σ. εννοεί την οδό Μυκηνών), που οδηγεί από τη πλευρά του JUMBO στη γέφυρα (με το μόνιμα χαλασμένο ασανσέρ και τις μανάδες να ανεβάζουν 3 ορόφους τα καρότσια τους, χωρίς άλλη πρόσβαση, δυστυχώς).
Δεν φτάνει το γεγονός, ότι πρέπει να περάσεις από τις «συμπληγάδες» για να φτάσεις στο σταθμό ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσας, αλλά σ' αυτό το μικρό στενό  (για να μη μιλήσουμε για τα σκυλιά,  που φοβάσαι ότι θα βγουν από το πλέγμα και θα σε κατασπαράξουν) και ειδικά όταν έχει βρέξει, έτσι και προσπαθήσεις να περάσεις έστω και στην άκρη, από τις τεράστιες λακκούβες, δεν μπορείς γιατί υπάρχουν παρκαρισμένα ΙΧ. Οπότε, ή χρειάζεσαι γαλότσες, ή γυρνάς πίσω.
Στο δε σταθμό Νερατζιώτισσας, που λόγω του MALL μετακινείται πολύς κόσμος καθημερινά (ο οποίος αφού δεν υπάρχει συγκοινωνία, που να  τον συνδέει με την Κηφισίας, αν είναι δυνατόν!!!), έπρεπε να είναι ο πρώτος με ηλεκτρονικούς πίνακες κυκλοφορίας, για να βοηθάει τον δύσμοιρο κοσμάκη που περιμένει να πάει προς Μελίσσια, ή να φύγει προς την Κηφισίας. Διότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος, παρά μόνο το περπάτημα. Αλλά δυστυχώς...»

Απάντηση: Καλή μου κυρία. Τι περισσότερο να γράψω εγώ για το Μαρούσι των δυο ταχυτήτων; Δεν ξέρω καν, εάν η περιοχή γύρω από τα εμπορικά κέντρα που αναφέρετε είναι Μαρουσιώτικη γη, ή Γη της Επαγγελίας για το μεγάλο κεφάλαιο, που ονειρεύεται «ανάπτυξη» της περιοχής.

Ποδηλατόδρομος για πότισμα

Φίλος, μου έστειλε αυτή τη φωτογραφία ποδηλατόδρομου στο Μαρούσι, γράφοντάς μου ότι ο Δήμος έχει ξεχάσει να ποτίσει το πράσινο που φύτρωσε σ' αυτόν και είναι κρίμα.
"Επ' αφορμής" όπως λέει και ο δήμαρχός μας, εγώ θυμήθηκα και ξέθαψα από το αρχείο μου τη φωτογραφία των εγκαινίων του ποδηλατόδρομου.
Αντιθέσεις...

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2015

Μνήμες στο διάβα του χρόνου

«Είναι καιρός που μια ιδέα καρφώθηκε στο μυαλό μου: να καταγράψω κάποιες στιγμές, που καθόρισαν τη μέχρι σήμερα ζωή μου, αλλά και μερικές από τις εμπειρίες μου, στον τόπο αυτό που γεννήθηκα και ζω, στο Μαρούσι μας. Θα ήθελα, μέσα από αυτόν τον σύντομο απολογισμό της ζωής μου, να δείξω στους συμπατριώτες μου, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο συναίσθημα από το να μπορείς να μεταδώσεις το πέρασμά σου στο χρόνο. Τις γραπτές αυτές μαρτυρίες μου αφιερώνω σε όλους εσάς, που πράγματι πονέσατε και πονάτε τον τόπο τούτο που γεννηθήκατε και επιλέξατε να ζήσετε» Αυτό γράφει στον πρόλογο της αυτοβιογραφίας της «ΜΝΗΜΕΣ ΣΤΟ ΔΙΑΒΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ» (εκδόσεις "Αμαρυσία") που κυκλοφόρησε σε βιβλίο πριν λίγο καιρό.
Η πρώην αντιδήμαρχος Μαρούλα Λύτσικα – Χατζηδημητράκη, η μοναδική προσωπικότητα στο Μαρούσι γνωστή με το μικρό της όνομα, έφυγε από τη ζωή στις 13/11/15 έχοντας αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής στην υπηρεσία της Μαρουσιώτικης κοινωνίας, ήταν μια ανήσυχη φύση, μια προσωπικότητα αντιδραστική, με πολλά ενδιαφέροντα. Δεν ήσαν λίγοι οι σύλλογοι και οι φορείς στους οποίους δραστηριοποιήθηκε: Η Χριστιανική Σταυροφορία (1965), το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων (1966), στο οποίο υπήρξε και επίτιμος πρόεδρος από το 2008, το Σώμα Ελληνίδων Οδηγών (1966), ο Εκδρομικός Όμιλος Αμαρουσίου (1970), η Επιτροπή για την Πρόληψη της Εγκληματικότητας με πρόεδρο τον Ειρηνοδίκη Ν. Σολόπουλο, η Μέριμνα του Γήρατος (1968), ο Μουσικός Σύλλογος Αμαρουσίου, η Ερανική Επιτροπή Κοίμησης Θεοτόκου, οι LIONS (4 χρόνια), το Λύρειο Ορφανοτροφείο (3 χρόνια), ο Εξωραϊστικός και Εκπολιτιστικός Σύλλογος Αμαρουσίου, ο Σύλλογος Αθμονέων και τέλος, ο Φιλοζωϊκός Σύλλογος «Άγιος Μόδεστος». Παράλληλα, είχε διατελέσει και αντιδήμαρχος του Δήμου Αμαρουσίου (2 χρόνια), πρόεδρος Παιδικών Σταθμών Δήμου Αμαρουσίου, πρόεδρος ΚΑΠΗ, πρόεδρος Ιστορικού και Λαογραφικού Μουσείου, μέλος Δ.Σ. Σπαθάρειου Μουσείου Θεάτρου Σκιών, μέλος Δ.Σ. Μουσείου Φυσικής Ιστορίας και μέλος Δ.Σ. Τοπικής Οργάνωσης Νέας Δημοκρατίας.(Πηγή: Αμαρυσία της 13/11/15)
 * * *

Για τη δημιουργία του Ιστορικού Λαογραφικού Μουσείου, αναφέρει: (...) Το 1991 ήταν ένας χρόνος όπως όλοι οι άλλοι, γεμάτος καλά και κακά, μα πάντα είχα μια ψυχική αγωνία για το αύριο. (...) Εκείνη την εποχή, ο αντιδήμαρχος Μιχάλης Μανιός μου ανέθεσε να διακοσμήσω την αίθουσα του Παλαιού Δημαρχείου για την αδελφοποίηση του Δήμου μας, με τον ιταλικό Δήμο Faenza, όπως και έκανα. Παράλληλα, γνωρίζοντας το μεράκι μου για το Μαρούσι, με βοήθησε και έφτιαξα το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο της πόλης μας. Ένα έργο εξαιρετικά σημαντικό, αφού θα διατηρούσε την ιστορική συνέχεια της πόλης μέσα από τα εκθέματά του. 
Για τη συγκέντρωση των εκθεμάτων από κάθε γωνιά της πόλης, κάτι που δεν ήταν καθόλου εύκολο και απαιτούσε χρόνο και φροντίδα, ώστε να μην καταστραφεί κάτι, με βοήθησαν πολλοί Μαρουσιώτες, μεταξύ των οποίων και η αγαπημένη μου Ελένη Θανοπούλου, η οποία έφερε ό,τι αντίκες είχε στο σπίτι της και έτσι έστησα το Μουσείο στην οδό Π. Κυριακού. Μαζί με αυτήν βοηθούσε και ο εξαίρετος φίλος και γιατρός Αλεξανδρος. Βασιλακόπουλος, ο οποίος μέχρι που σκούπιζε και καθάριζε τις βιτρίνες. Και σ’ αυτό σημείο πρέπει να τους ευχαριστήσω για τη βοήθειά τους, καθώς επίσης τον καθηγητή του Πολυτεχνείου Γιώργο Σαρηγιάννη και την ακάματη υπάλληλο του Δήμου Σούλα Ζωγράφου, αλλά και όλα τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου.
Πρέπει δε να αναφερθεί ότι με τη βοήθεια όλων, το Λαογραφικό Μουσείο εξέδωσε αργότερα τα «Πρακτικά του 9ου Λαογραφικού Συμποσίου 1999», στο οποίο είχαν λάβει μέρος 40 διαπρεπείς επιστήμονες απ’ όλη την Ελλάδα, ένας ογκώδης τόμος που διανεμήθηκε σε όλα τα Πανεπιστήμια και τις βιβλιοθήκες της χώρας. Μια ενέργεια που δεν ξανάγινε από τα Λαογραφικά Συμπόσια που επακολούθησαν, απ’ όσο ξέρω, επειδή είμαι μόνιμο μέλος του Συμποσίου. 
Το Λαογραφικό Μουσείο εξέδωσε επίσης, και τα βιβλία: «Εκκλησίες του Αμαρουσίου» (1994), «Πανηγύρι της Παναγίας» (1996), «Το Μετόχι της Καλογρέζας» (1997), « Το Μαρούσι και το Λαογραφικό Μουσείο μου» (1999), «Παναγία τη Νερατζιώτισσα» (2001) και «Μαρουσιώτικα ενθυμήματα» (2004) του συμπολίτη μας καθηγητού και λαογράφου  Δημήτρη Μασούρη (...)
* * *
Στο κεφάλαιο με τίτλο «Σύλλογος Αθμονέων» γράφει: Σ’ αυτό το σημείο, θα αναφερθώ στο τελευταίο έργο της ζωής μου, το Σύλλογο Αθμονέων, τον οποίο μετά από 27 χρόνια παρέδωσα σε νέους ανθρώπους για να συνεχίσουν μια πατροπαράδοτη ιστορία. Πιστεύω πως ο εμπνευστής, ο Αντώνης ο Διάμεσης, βρήκε τον τρόπο να εκφράσει την αγωνία του για μια ιστορική κοινότητα Μαρουσιωτών δίνοντας συνέχεια σε ένα σύλλογο του 1925, για να θυμίσει σε όλους ότι το Μαρούσι είχε και έχει συνέχεια.
Εγώ πάντως, προσωπικά ως ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου, ευχαριστώ αυτόν τον αγνό Μαρουσιώτη που μέχρι και σήμερα ακόμα οι απόγονοί του μας φιλοξενούν.
Παράλληλα, θα πρέπει να ευχαριστήσω όλους αυτούς που τόσα χρόνια συνεργαστήκαμε γι’ αυτόν τον κοινό σκοπό και να μεταδώσουμε στους νέους κατοίκους που αποφάσισαν να κάνουν δεύτερη πατρίδα τους το Μαρούσι, ότι το αγαπάμε και μας τιμά που επέλεξαν το τότε μικρό χωριό μας.
Πρέπει δε να ομολογήσω ότι αισθάνομαι μεγάλη υποχρέωση και στον κόσμο που με τίμησε επί τόσες τετραετίες και με εξέλεγε δημοτική σύμβουλο. Είναι πιστεύω η μεγαλύτερη ηθική αμοιβή που πήρα. 
Δεν ξεχνώ, επίσης, την ημέρα εκείνη του 2008, που οι αγαπημένοι μου Πρόσκοποι με ανακήρυξαν Επίτιμη Πρόεδρο σε μια πανηγυρική συγκέντρωση. Τότε κατάλαβα πως ό,τι έδωσα επί τόσα χρόνια, το πήρα πίσω όσο είμαι ζωντανή. Γιατί συνηθίζεται, να τιμούν κάποιους μετά θάνατον. Όμως εγώ έζησα αυτό το προνόμιο. Ευγνωμονώ γι’ αυτό τους φίλους μου και τους συνεργάτες μου. 
Τέλος, νιώθω απέραντη χαρά και αγαλλίαση κάθε φορά, που ύστερα από τόσα χρόνια που περνώ από το Δημαρχείο, εισπράττω πηγαία αγάπη. Είχα την τύχη, βλέπετε, να ζήσω τέσσερις εξαίρετους δημάρχους (Λέκκα, Γαρδέλη, Βλάχο και Τζανίκο) και να περάσω από πέντε δημαρχιακά καταστήματα, πριν καταλήξω στο σημερινό Μέγαρο. Η αλήθεια είναι πως πάντα αναγνώριζα, ότι κάθε έργο που έχει πραγματοποιηθεί στο Δήμο, προερχόταν και προέρχεται από το προσωπικό του και σ’ αυτό έδινα και δίνω πάντα την αγάπη μου και την υποστήριξή μου.
(Το βιβλίο διατίθεται δωρεάν από τα γραφεία της Αμαρυσίας 
στην οδό Αμαρυσίας Αρτέμιδος 27, Άγιο Θωμά Παραδείσου)

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Βιοκλιματική: Τώρα θα βάλουμε κι από την τσέπη μας.

Χθες βράδυ στο Δημοτικό Συμβούλιο συζητήθηκε το θέμα "Έγκριση διενέργειας διαγωνισμού για τις εργασίες προστασίας των επιστρώσεων των πεζόδρομων στην περιοχή του κέντρου Αμαρουσίου" και για όποιον δεν κατάλαβε: Η Βιοκλιματική Ανάπλαση των πεζόδρομων εγκαινιάστηκε, παραδόθηκε αλλά όπως είπε και ο αντιδήμαρχος Β. Κόκκαλης "οι πλάκες ρουφάνε σάλτσες σουβλακιών, τσίχλες κλπ υγρά" που μένουν ανεξίτηλα και πρέπει να αδιαβροχοποιηθούν με υλικό από πάνω.

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε

Έλαβα πρωί πρωί σήμερα το ακόλουθο μήνυμα από το συνδυασμό της μείζονος αντιπολίτευσης στο Δήμο Αμαρουσίου "Ενότητα, Ανατροπή και Έργο για το Μαρούσι":
"Σας προωθούμε την ανταπάντηση του μέλους της παράταξής μας Σπύρου Σαμιακού στην απάντηση που εξέδωσε ο Γ. Πατούλης στο άρθρο του μέλους μας:
Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε ο δήμαρχος
Η οργισμένη πλην γενικόλογη απάντηση του Δημάρχου Γ. Πατούλη στο κείμενο που είχα δημοσιεύσει σχετικά με την αλαζονική και διχαστική στάση του κατά την ημέρα της ορκωμοσίας των μελών του νέου Δημοτικού Συμβουλίου, επιβεβαιώνει την ισχύ των λεγομένων μου. 
Αν μπορούν -που δεν μπορούν, ας απαντήσουν σημείο προς σημείο.
Όλα τα υπόλοιπα είναι κλασική συνταγή ύφους Σοφίας Βούλτεψη και Σίμου Κεδίκογλου σε έκδοση copy paste δίχως φαντασία και ταλέντο.
Σπύρος Σαμιακός"
Επειδή, διαβάζω τις "απαντήσεις" των ανθρώπων του λαλίστατου Γραφείου Τύπου του δημάρχου Γ. Πατούλη (που τώρα εν όψει ΚΕΔΕ φαίνεται να γράφουν και για λογαριασμό της "Ενότητας για την Ανατροπή στην Αυτοδιοίκηση"), θεωρώ ότι αυτή την απάντηση την αξίζουν και μπορεί να χρησιμοποιείται με copy paste από όλους τους "συζητητές" του δημάρχου Γ. Πατούλη, που μπορούν να αντικαθιστούν τη φράση που έχω υπογραμμίσει, με το ανάλογο θέμα κάθε φορά.

Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2014

Ένα γκρίζο και μεταλλικό τοπίο

Ο φίλος και συνεργάτης της Αμαρυσίας Γιώργος Πάλλης, έγραψε ένα εύστοχο και με το δικό του καυστικό τρόπο, άρθρο που δημοσιεύτηκε στις 28/6/14 στην εφημερίδα και με καλύπτει πλήρως αναφορικά με τον πεζόδρομο Ερμού, για τον οποίο έχω γράψει κάποια πράγματα ΕΔΩ στο μπλογκ, όχι όμως με το δικό του στυλ, το οποίο με γοητεύει. Φυσικά και πήρε αμέσως απάντηση από το Γραφείο Τύπου του Δήμου Αμαρουσίου, το οποίο διαθέτει μια ισοπεδωτική γραφή, όπως του χειρότερου ανώνυμου μπλόγκερ, την οποία αν θέλετε μπορείτε να διαβάσετε στην εφημερίδα υπό τον τίτλο.«Πιο ανθρώπινο το Κέντρο και η Αγορά»
Το άρθρο του Γιώργου έχει ως εξής 
«Δύο μήνες πέρασαν ήδη από τα πανηγυρικά εγκαίνια του έργου της «βιοκλιματικής ανάπλασης» του κέντρου του Αμαρουσίου και την παράδοσή του στους πολίτες. Το γεγονός εορτάστηκε με επίκεντρο τον επανεκλεγέντα Δήμαρχο Αμαρουσίου κ. Γ. Πατούλη και, καθώς συνέβη να εγκαινιαστεί ένα μήνα πριν από τις εκλογές, αξιοποιήθηκε ιδιαίτερα στον προεκλογικό του αγώνα, όπου μεταξύ άλλων κυριάρχησε το επίθετο βιοκλιματικός – βιοκλιματική - βιοκλιματικό. 
Είναι όμως καιρός να διερωτηθούμε, τί μένει στο Μαρούσι από αυτό το έργο, μετά την επικοινωνιακή προβολή του κ. Δημάρχου; Ποια είναι η νέα εικόνα του κέντρου της πόλης μετά από αυτή τη μείζονα επέμβαση, που εκτείνεται από τη λεωφόρο Κηφισιάς μέχρι το σταθμό του τρένου;  
Το πρώτο πράγμα που κάνει εντύπωση στο νέο κέντρο είναι το χρώμα του –ή μάλλον, η απουσία χρώματος. Παντού κυριαρχούν το γκρίζο του γρανίτη και το μέταλλο των δεκάδων στύλων - κουτιών φωτισμού, που «φυτεύτηκαν» σε πυκνή παράταξη σε όλο το μήκος των αναπλασμένων οδών.

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Τονωτικά σεμινάρια στο Μαρούσι

Μεγάλη επιτυχία, σημείωσε το σεμινάριο «Στοχοθεσία - Πώς να εκπληρώσετε τα όνειρά σας», που διεξήχθη με την υποστήριξη του Δήμου Αμαρουσίου.
 Αρκετοί συμπολίτες μας, που με σύνταξη γύρω στα 450 - 500 ευρώ και δόσεις δανείων γύρω στα 600 - 700 ευρώ μηνιαίως, που το παρακολούθησαν, ακόμα προσπαθούν να δώσουν λύση στην εκπλήρωση του ονείρου τους, για εξόφληση των δόσεων και ταυτόχρονη επιβίωση…
Αλλά δεν έχει σημασία.
Θα ακολουθήσει και άλλο ένα σεμινάριο, με θέμα «Αυτοπεποίθηση - Αυτοεκτίμηση».
Σ’ αυτό, ίσως μάθουν πως μπορούν να ανακτήσουν την αυτοπεποίθηση που είχαν, όταν λάβαιναν ετησίως 14 (και όχι μειωμένες) συντάξεις και μπορούσαν να εξοφλούν 12 δόσεις δανείου.
•  Όλα είναι θέμα στόχων.
Και όπως εγράφη και στην επίσημη ιστοσελίδα του Δήμου: «Κάθε άνθρωπος μπορεί να πετύχει ένα ξεχωριστό επίτευγμα, αρκεί να έχει τόλμη, θέληση και κουράγιο για να το κυνηγήσει, μέχρι τελικής πτώσεως».
Βέβαια, εκείνο το «τελικής πτώσεως» δεν χτυπάει καλά στα μάτια του κόσμου, αλλά οι επιστήμονες κάτι παρά πάνω θα γνωρίζουν, από τους απλούς φορολογούμενους πολίτες.
(Απόσπασμα από τα Έπεα Πτερόεντα που δημοσιεύονται στην Αμαρυσία σήμερα)

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Πεζόδρομοι για όλα, στο Μαρούσι

Καταργήθηκε η δημ. αστυνομία, συμπονέσαμε τα παιδιά που έμειναν χωρις δουλειά, διαμαρτυρηθήκαμε στην κυβέρνηση για τις απολύσεις, μετακινήσεις, διαθεσιμότητα των εργαζομένων και μετά... Τί κάναμε για να διευκολύνουμε τη ζωή μας χωρίς τη Δημοτική Αστυνομία;
Τίποτα!
Αρχίσαμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε στους πεζόδρομους.
Στην Ερμού, ο ένας άπλωσε τα τραπεζοκαθίσματά του μέχρι... όπου έφτανε.
Ο άλλος παρκάρισε εκεί που τον βόλευε... δίπλα στα τραπεζάκια αυτών που θα ήθελαν να φάνε σ' αυτόν που απλώθηκε και 
οι εποχούμενοι άρχισαν να διασχίζουν τον... πεζόδρομο από το μοναδικό ελεύθερο μέρος που απέμεινε για τους πεζούς, οι οποίοι περνάνε ανάμεσα και από τα τραπεζάκια αυτού που απλώθηκε..
Δεν είμαστε χώρα που θέλει να προοδεύσει. Πάρτε το είδηση. Η κρίση δεν είναι μόνον οικονομική.
Και δεν μας φταίει ο εκλεγμένος αντιδήμαρχος που έκοβε βόλτες το Σάββατο το μεσημέρι για να εποπτεύσει τον πεζόδρομο Δήμητρος που βρίσκεται υπό "βιοκλιματική ανάπλαση".
Ξέρετε τι περιμένω τώρα; 
Να μου πεταχτεί κάποιος άνθρωπος του πνεύματος (των γραμμάτων και των τεχνών, βρε) και να αρχίσει να δημοσιεύει στο facebook τα δικαιώματα των "εποχούμενων στους πεζόδρομους". Ε, άνθρωποι είναι κι αυτοί... Θέλουν να ζήσουν.
Άλλωστε σε ελεύθερη χώρα ζούμε.

Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2013

Διανοητική Ανάπλαση

Δεν είναι μόνον η νοοτροπία "πόσο με απόδειξη και πόσο χωρίς;", που δεν την έχουμε εγκαταλείψει ακόμα. Δεν είναι το "παρκάρω όπου μου γουστάρει" που συνεχίζουμε να εφαρμόζουμε, είναι και το "πετάω όπου θέλω, ό,τι θέλω".
Η φωτογραφία είναι από την είσοδο του Δημαρχείου Αμαρουσίου το βράδυ της Τρίτης 5 Φεβρουαρίου 2013, όπου υπάρχει αυτός ο κάδος ανακύκλωσης ηλεκτρικών συσκευών και πήγα να πετάξω ένα παλιό ασύρματο τηλέφωνο. 
Διακρίνονται πλαστικά πιάτα με αποφάγια πρωτοχρονιάτικης πίτας και πλαστικά ποτήρια από κερασμένα αναψυκτικά, από την κοπή πίτας  του συνδυασμού του Δημάρχου κ. Πατούλη που είχε γίνει το προηγούμενο βράδυ.
Δεν φταίνε σε τίποτα οι εργαζόμενοι στην ανακύκλωση αυτών των πραγματικά καθαρών προϊόντων να "φάνε στη μάπα" τις ζάχαρες και τα ζυμάρια και τις χαρτοπετσέτες, όταν θα αδειάζει μπροστά τους ο κάδος. 
Δεν φταίνε σε τίποτα, επειδή υπάρχουν ασυνείδητοι, τεμπέληδες και κακομαθημένοι που βαρέθηκαν να πάνε λίγο πιο πέρα να βρουν κανονικούς κάδους, που είναι διάσπαρτοι στο Δημαρχείο, ούτε επειδή κάποιοι άσχετοι διοργανωτές της εκδήλωσης δεν σκέφτηκαν να τοποθετήσουν έναν επιπλέον κάδο για τη συγκεκριμένη βραδιά.
Η χώρα δεν θα πάει μπροστά, δυστυχώς, με τέτοιες νοοτροπίες (έχω βαρεθεί να το γράφω). 
Τελικά η μεγαλύτερη προτεραιότητά μας σ' αυτή τη ζωή είναι η "Διανοητική Ανάπλαση" του νεοέλληνα και όχι η "Βιοκλιματική" μιας καταπράσινης πλατείας.

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Λαχανόκηποι με μέλλον

Αν και διαφωνώ γενικά με την επιδεικτική τακτική της διοίκησης του Δήμου Αμαρουσίου, η τελευταία πρωτοβουλία για αξιοποίηση των ελεύθερων χώρων στο Μαρούσι για τη δημιουργία δημοτικών λαχανόκηπων, τους οποίους θα καλλιεργούν και θα παράγουν για ιδία χρήση οι δημότες και κάτοικοι Αμαρουσίου με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο και μακάρι να μη μείνει "στα χαρτιά". Στο παρελθόν έχω ξαναγράψει ότι η χώρα μας έχει κορεσθεί από νέους που σπουδάζουν managers και γενικά "επαγγέλματα γραφείου". Όμως όπως απεδείχθει από την κρίση που μαστίζει τη χώρα (που δεν είναι μόνον οικονομική, να μη το ξεχνάμε και αυτό), αυτό που έχουμε ανάγκη σήμερα όσο ποτέ άλλοτε είναι η στροφή σε παραγωγικά επαγγέλματα και όχι στις υπηρεσίες παροχής υπηρεσιών προς εαυτούς και αλλήλους. Αρκετά γκρίζα κοστουμάκια έχουμε, τα οποία αμοίβονται ήδη με τους υψηλούς μισθούς κάτω των 500 ευρώ. Οι νέοι πρέπει να πάρουν απόφαση ότι η παραγωγικότητα και η ανάπτυξη στη χώρα μας είναι συνδεδεμένα με τη γεωργία και τον τουρισμό (υψηλής ποιότητας και όχι "να τους τα πάρουμε χοντρά και εύκολα"). Προς τα εκεί πρέπει να στραφεί η αγανάκτηση και η εκτόνωση των "αγανακτισμένων" νέων. Οπότε, για να τελειώσω από εκεί που άρχισα, καλή η ιδέα για τους λαχανόκηπους, ειδικά διότι καλλιεργεί και μια άλλη νοοτροπία στα παιδιά, αλλά προς θεού μη μείνει στα χαρτιά.

Δευτέρα, 26 Δεκεμβρίου 2011

Ανάμνηση τα πεύκα του οικοπέδου πρώην ΗΒΗ

Έλαβα αυτή τη φωτογραφία στο mail μου της εφημερίδας σήμερα το πρωί από το Δημοτικό Συνδυασμό ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ και ειλικρινά πολύ λυπήθηκα. Βέβαια γνωρίζω πολύ καλά ότι κανείς δεν μπορεί να παρέμβει στην ιδιοκτησία κανενός, ούτε μπορεί να του υπαγορεύσει πως θα τη χρησιμοποιήσει. Ο καθένας έχει δικαίωμα να χρησιμοποιήσει το οικόπεδό του όπως θέλει στο πλαίσιο των νομικών κανόνων που διέπουν μια περιοχή (αμιγής κατοικία... γενική κατοικία... κλπ), αλλά για το κτήμα αυτό που κάποτε ανήκε στην ΗΒΗ Αμαρουσίου (η ρετρό φωτογραφία κάτω είναι από το "Μαρούσι άλλοτε") είχαμε ακούσει πάρα πολλά εκ μέρους των διοικήσεων του Δήμου Αμαρουσίου, όπως επίσης ακούγαμε και πολλά από περίοικους της περιοχής και εξωραϊστικούς συλλόγους. Μάλλον όμως επικράτησε το δίκαιο του ιδιοκτήτη.
Δυστυχώς, καμία διοίκηση δεν μπόρεσε να κρατήσει αυτό το κεντρικό οικόπεδο και να το αξιοποιήσει υπέρ του Δήμου. Τώρα θα ακούσουμε πάλι τα μύρια όσα από πλειοψηφία και μειοψηφία στο Δημοτικό Συμβούλιο, αλλά η ουσία είναι ότι αιωνόβια πεύκα χάθηκαν και αυτό είναι σημαντικό. Ειδικά για μας που είχαμε μεγαλώσει γνωρίζοντας αυτή τη γειτονιά πιό άπλετη και χωρίς μεγαθήρια.
Δεν μπορώ να ξεχάσω ότι ο θερινός κινηματογράφος που είχε ιδρύσει ο πατέρας μου το 1946, στο οικόπεδο του Αντύπα, ήταν μεσοτοιχία με αυτό το οικόπεδο της ΗΒΗ Αμαρουσίου (και θυσιάστηκε νωρίτερα, φυσικά, στο βωμό της εμπορευματοποίησης). Όπως δεν θα ξεχάσω και αυτή την εικόνα των πεσμένων πεύκων, που όπως αναφέρουν οι ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ κόπηκαν σήμερα το πρωί, που είναι μέρα γενικής αργίας. Άλλη μια κακή ανάμνηση...

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

Έργο του Αστεριάδη για το Μαρούσι


Η Εθνική Πινακοθήκη Αθηνών εγκαινίασε στις 20 Οκτωβρίου 2011 έκθεση με θέμα «Στα άδυτα της Εθνικής Πινακοθήκης - άγνωστοι θησαυροί από τις συλλογές της», η οποία θα διαρκέσει έως τις 8 Ιανουαρίου 2012.
Ανάμεσα στα έργα τα οποία έχουν εκτεθεί, υπάρχουν και έργα του ζωγράφου Αγήνορα Αστεριάδη, τα οποία έχουν αρκετά χρόνια να παρουσιαστούν στο κοινό.
Ένα από αυτά είναι ο γνωστός πίνακας με θέμα το «Μαρούσι», μία από τις πολιτείες του, σε μεγάλες διαστάσεις.
Παράλληλα, στο μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς, παρουσιάζεται μέχρι τις 20 Νοεμβρίου 2011 αναδρομική έκθεση του καλλιτέχνη.

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2011

Λίγες ειν' οι ώρες της

Με αφορμή τη γνωστή γιορτή που έχει στηθεί και φέτος για την «ώρα της Γης» (συμμετέχει και ο Δήμος Αμαρουσίου), το Αρχιπέλαγος, Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας, "δηλώνει αποστροφή απέναντι:
Στο πανηγύρι της τεχνητής ενοχοποίησης των απλών πολιτών για την κλιματική αλλαγή και τα δεινά του πλανήτη
Στη σκόπιμη απενεχοποίηση των βιομηχανιών και των εταιρειών – χορηγών της «Ώρας της Γης 200...+» που ευθύνονται για τα καθημερινά και τεράστια περιβαλλοντικά εγκλήματα στη χώρας μας
Στην ανούσια φλυαρία του περιβαλλοντικού λόμπι και των όψιμων οικολόγων που αφιερώνουν ώρες σε καμπάνιες που αποπροσανατολίζουν τους πολίτες, δηλώνοντας ότι με τον τρόπο αυτό «στέλνουν ηχηρό μήνυμα στους ηγέτες της γης»!, και ούτε λεπτό στα ουσιώδη περιβαλλοντικά προβλήματα των αστικών κέντρων και της περιφέρειας.
Σε αυτή τη χώρα, η οποία: πρωτοστατεί στην αύξηση της κατανάλωσης ενέργειας, χωρίς κανένα πλάνο εξορθολογισμού της κατανάλωσης, και ενώ η παγκόσμια τάση επικεντρώνεται στη μείωση της κατανάλωση ρεύματος αναλώνεται σε οικολογικά πανηγύρια τύπου «ώρα της γης», ανησυχώντας μην χάσουμε την πρωτιά από τις …Φιλιππίνες, αδιαφορώντας παράλληλα για την κατασπατάληση του ρεύματος θεωρεί επίτευγμα να σβήσει τα φώτα Σάββατο βράδυ, όταν ούτως ή άλλως τα ενεργοβόρα κτίρια και βιομηχανίες δεν λειτουργούν, ανοίγουμε τα μάτια μας – δεν είμαστε πιόνια
Απέναντι στις ανέξοδες οικολογίζουσες γιορτές η σιωπή μας είναι ένοχη και η άγνοιά μας επικίνδυνη, εάν θεωρούμε ότι έχουμε τελικά ευθύνη για την πραγματική διαχείριση των περιβαλλοντικών προβλημάτων στην Ελλάδα.
* Σε μια εποχή που ο πολίτης σβήνει το διακόπτη καθημερινά επειδή αδυνατεί να πληρώσει τον λογαριασμό ρεύματος (και όχι επειδή έχει οικολογική συνείδηση), οι συμβολικές γιορτές είναι προκλητικές…"
(Αρχιπελάγος, ΙΘΠ - Η επιστημονική και ερευνητική ομάδα)