Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Έφυγε ο Στάθης Ψάλτης

Ο γνωστός ηθοποιός Στάθης Ψάλτης, έφυγε από τη ζωή (χθες 21 Απριλίου 2017) στο Νοσοκομείο Άγιος Σάββας όπου νοσηλευόταν από το Μάρτιο.
Ο Στάθης Ψάλτης  είχε γεννηθεί στις 27 Φεβρουαρίου 1951 στο Βέλο Κορινθίας, όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια μέχρι την ηλικία των 11 ετών, όταν η οικογένειά του μετακόμισε στο Αιγάλεω.
Είχε σπουδάσει στη Δραματική σχολή του Κωνσταντίνου Μιχαηλίδη και στη συνέχεια έπαιξε σε αρκετές ταινίες, αλλά και στο θέατρο. Τη δεκαετία του 1980 έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής μαζί με την Καίτη Φίνου με εμπορικές ταινίες,  όπως Καμικάζι αγάπη μου (1983), Τροχονόμος Βαρβάρα (1981), Τα καμάκια (1981), Βασικά καλησπέρα σας (1982), Τρελός είμαι ό,τι θέλω κάνω (1985), Έλα να αγαπηθούμε ντάρλινγκ (1984) και άλλες που ξεπερνούν τον αριθμό των τριάντα.

Αλλάζει ο γάιδαρος περπατησιά;

• Δευτέρα του Πάσχα. Απόγευμα. Κάθομαι σπίτι. Όχι χαζός θα ήμουν να είχα φύγει τριήμερο και να επέστρεφα. Ακούω ραδιόφωνο. Ένα σταθμό που δίνει το λόγο σε ακροατές-οδηγούς που βρίσκονται καθ’ οδόν προς Αθήνας.
• Ακούω που λες ένα ακροατή εγκλωβισμένο στην «υπερταχεία» Εθνική Οδό Αθηνών – Κορίνθου, να λέει στους ραδιοσχολιαστές: «Πάμε σημειωτόν και δεν φτάνει αυτό, η λωρίδα έκτακτης ανάγκης (ΛΕΑ) έχει καταληφθεί από “ορδές ασυνείδητων οδηγών” και γι’ αυτό θα πρέπει να δοθεί εντολή από κάποιον εισαγγελέα, ώστε να συλληφθεί ο διευθυντής της τροχαίας, που δεν κάνει καλά τη δουλειά του».
• Όπως το διαβάζεις. Κατηγορηματικά και απόλυτα. Κάποιος εισαγγελέας να συλλάβει το διευθυντή.
• Κάτσε ρε φίλε. Εσύ επιστρέφεις από διακοπές και ο εισαγγελέας πρέπει να είναι πάνω από το pc του να γράφει εντολές σύλληψης, ενώ ο διευθυντής της τροχαίας έπρεπε να είναι μέσα στη ΛΕΑ και να εμποδίζει τις… ορδές; Διότι μόνος σου μίλησες για «ορδές». 
• Τι να σου κάνει δηλαδή, ένας διευθυντής όταν υπάρχουν «ορδές ασυνείδητων»;
• Το θέμα, δεν είναι ο διευθυντής. 
• Το θέμα είναι η παιδεία ενός ολόκληρου λαού, φίλε ακροατή.

Παρασκευή, 21 Απριλίου 2017

Κι άλλες ταινίες από 20/4/2017

Ηνωμένες Πολιτείες της Αγάπης
Η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του Πολωνού σκηνοθέτη Τόμας Βασιλέφσκι (Floating Skyscrapers), έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο 66ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου, όπου και απέσπασε το Βραβείο Σεναρίου. Ο σκηνοθέτης συνθέτει τα πορτρέτα τεσσάρων γυναικών, μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, στην αποδεσμευμένη από τον κομουνιστικό έλεγχο Πολωνία.
«Το United States of Love είναι ένα γεμάτο αυτοπεποίθηση έργο ενός γρήγορα εξελισσόμενου, νεαρού κινηματογραφιστή, με ισχυρή φωνή και αιχμηρή οπτική αισθητική» (Stephen Dalton – The Hollywood Reporter).

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

«Afterimage»: Το κύκνειο άσμα του Αντρέι Βάιντα

Το «Afterimage» η τελευταία ταινία του διάσημου Αντρέι Βάιντα, θέτει κρίσιμα ερωτήματα για την ευθύνη μας, στο πλαίσιο μίας ρευστής μεταμοντέρνας πραγματικότητας, πηγαίνοντας πίσω στη μεταπολεμική εποχή της Πολωνίας και επιλέγοντας ως πρωταγωνιστή έναν καλλιτέχνη που η πολιτική κατάσταση της Πολωνίας τον κατέστρεψε. Μια ταινία που στόχος της είναι να μας θυμίσει το μάθημα από τις παλιότερες εμπειρίες μας.    
Πρόκειται για τη συγκλονιστική ιστορία ενός πρωτοποριακού καλλιτέχνη, που στάθηκε μόνος απέναντι στο καθεστώς με κόστος την ίδια του τη ζωή: του Πολωνού Βλάντισλαβ Στρεμίνσκι, θεωρητικού της τέχνης, ζωγράφου, σχεδιαστή των «λειτουργικών» prints, πρωτοπόρου του avant-garde Κονστρουκτιβισμού των δεκαετιών ’20 και ’30, συν-δημιουργού της θεωρίας Unism που εφαρμόστηκε στην ζωγραφική και την αρχιτεκτονική και συγγραφέα του βιβλίου τέχνης «A Theory of Vision».  Ενός καλλιτέχνη, του οποίου τα σημαντικότερα έργα παρουσιάστηκαν από τη Μόσχα στο Παρίσι, αλλά και στην Αμερική και ο οποίος υπήρξε ιδρυτής του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στο Λοτζ, που στεγάζει μία από τις μεγαλύτερες συλλογές στον κόσμο.

Ares: Κίνδυνος στο Παρίσι – Ares

Μια ιστορία ανταγωνισμού φαρμακευτικών πολυεθνικών που εκμεταλλεύονται απεγνωσμένους ανθρώπους και τους μεταβάλλουν σε πειραματόζωα και μια ομοσπονδία πυγμαχικών αγώνων που στήνει αγώνες ντοπαρισμένων αθλητών, με φόντο το Παρίσι του 2035. Μια δυστοπική Πόλη του Σκότους, στην οποία το σύστημα προσφέρει «άρτον και θεάματα» στους δυστυχισμένους κατοίκους, προκειμένου να τους κρατά «σε καταστολή» και να μην επαναστατούν.

Life

Ο σκηνοθέτης Daniel Espinosa, λέει ότι στράφηκε στους δικούς του ήρωες και στις ταινίες με παρόμοια θέματα όπως: ο Ridley Scott στο Alien, ο Stanley Kubrick στο 2001 και ο Andrei Tarkovsky στο Solaris. «Πιστεύω ότι ο λόγος που τόσο μεγάλοι σκηνοθέτες γύρισαν ταινίες επιστημονικής φαντασίας είναι αυτή η ακαθόριστη γοητεία που προκαλεί το άγνωστο» αναφέρει και συνεχίζει: «Ζούμε σε έναν κόσμο που είναι λίγο πολύ συμβατικός. Από την άλλη το διάστημα είναι αχανές. Δεν γνωρίζεις με τι μοιάζει, δεν ξέρεις τι μπορεί να σου προκαλέσει. Δεν υπάρχει κανένας ήχος. Είναι πραγματικά τρομακτικό».

Ο κύριος Τίποτα - Norman

Η ταινία του Τζόσεφ Σένταρ αφηγείται με κωμικοτραγικό τρόπο και παράλληλα με πολλή ευαισθησία, την ιστορία ενός ανθρωπάκου, του οποίου η «πτώση» οφείλεται στην ανθρώπινη ανάγκη να νιώσει ότι αξίζει κάτι. 
«Η αφήγηση της ταινίας ακολουθεί την κλασσική δομή», λέει ο σκηνοθέτης. «Ένας Εβραίος συναντά κάποιον που ναι μεν μελλοντικά θα αποκτήσει δύναμη, αλλά εκείνη τη στιγμή είναι σε πολύ άσχημη θέση. Του κάνει ένα δώρο ή μια χάρη, οπότε όταν αποκτά δύναμη, τον βάζει στην «αυλή» του. Έτσι, ο Εβραίος καταφέρνει να αποκτήσει τη θέση που ήθελε. Έρχεται κάποια στιγμή όμως, που ο ανταγωνισμός γίνεται τεράστιος και όποιος κι αν είναι αυτός που κατέχει τη δύναμη αποφασίζει να τον πετάξει όπως την τρίχα από το ζυμάρι. Κι αυτό γιατί ο Εβραίος είναι αναλώσιμος και άρα εύκολο να τον ξεφορτωθείς».  

Μια βόλτα στη Γαλλία - Tour de France

Μια ταινία δρόμου με θέμα την αλληλεγγύη και το σεβασμό στη διαφορετικότητα. Μια περιήγηση στη σημερινή Γαλλία της πολυπολιτισμικότητας, με δύο διαμετρικά αντίθετους ανθρώπους, που εκφράζονται αυθόρμητα και ανεπιτήδευτα.
Ο Ρασίντ Τζαϊντανί σκηνοθετεί με ντοκιμαντερίστικο φιλμ, την κάμερα στο χέρι και σε διαρκή κίνηση, ένα γνωστό Γάλλο ράπερ, τον Σαντέκ και τον αγέραστο Ζεράρ Ντεπαρτιέ, που τριγυρνούν από λιμάνι σε λιμάνι και διαπληκτίζονται, ενώ στο βάθος αρχίζουν να συμπαθούν ο ένας τον άλλο. 

Αίμα από το αίμα μου – Sangue del mio sangue

Ο καθολικισμός, η υποκρισία, η μέσα από τη θρησκεία δίψα για εξουσία, αλλά και η αληθινή πίστη, μαζί με την παγκοσμιοποίηση και τις κοινωνικο-πολιτικές αλλαγές στη σημερινή ιταλική -και όχι μόνο- κοινωνία, είναι μερικά από τα θέματα αυτής της ταινίας του Μπελόκιο, ο οποίος στο παρελθόν μας έχει χαρίσει και άλλες καταγγελτικές ή κοινωνικού σχολιασμού ταινίες. Στον «Βιασμό στην πρώτη σελίδα» σχολίαζε τον Τύπο και στο «Βία και μοιχεία» είχε στόχο του τον Στρατό. Στο «Καλημέρα, νύχτα» ασχολήθηκε με την απαγωγή από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες και τη δολοφονία του Άλντο Μόρο, πρώην πρωθυπουργού της Ιταλίας, ενώ με την «Κρυφή ερωμένη», βασίστηκε στην αληθινή ιστορία της ερωμένης του Μπενίτο Μουσολίνι. Τέλος, με την «Ωραία κοιμωμένη» έβαλε ως θέματα την ευθανασία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το ρόλο της Εκκλησίας.

Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Reunion

Διάβασα το Reunion του Γιώργου Αράπογλου (εκδόσεις Ownbook) στο διάστημα των αργιών του Πάσχα. Με μαγνήτισε από τις πρώτες σελίδες. Κάτι η εναλλαγή της αφήγησης από τρίτο σε πρώτο πρόσωπο, κάτι η εν γένει δομή των πρώτων κεφαλαίων, με τράβηξαν. Εν τω μεταξύ (δεν είναι κακό αυτό που θα αναφέρω) υπήρχε κάτι στην αφήγηση και τις περιγραφές, που μου θύμισε τον αμερικανό συγγραφέα Τζέιμς Πάτερσον (δημιούργημά του ο Άλεξ Κρος) και νόμιζα ότι έχω μπροστά μου μια ωραία ιστορία του στυλ «ποιος το έκανε» (Who done it). 
Όσο προχωρούσα όμως την ανάγνωση, διαπίστωνα ότι η αφήγηση άφηνε απ’ έξω τις λεπτομερείς περιγραφές του περιβάλλοντος χώρου και του κοινωνικο-πολιτικού φόντου της εποχής (διαδραματίζεται τους δυο τελευταίους μήνες του 2015, εκλογές, δημοψήφισμα, διάψευση προσδοκιών, capital control) και επικεντρωνόταν περισσότερο στην περιγραφή των χαρακτήρων. Ανθρώπινων χαρακτήρων, γήινων, με αδυναμίες και ελαττώματα, αλλά και προτερήματα. Με κρυμμένη κακία, αλλά και κρυφές αρετές. Είναι περισσότερο μια περιπλάνηση σε «βαθιά κρυμμένες επιθυμίες και καταπιεσμένους πόθους», παρά σε μια κοινωνία που παρακμάζει.

Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Ένας μη δρόμος

• 
Δεν είναι πεζόδρομος και ας είναι στρωμένος με κυβόλιθους. Εάν ήταν, θα βλέπατε μόνον πεζούς να τον διασχίζουν. Δεν είναι και δρόμος. Εάν ήταν, δεν θα βλέπατε πεζούς να περπατούν στη μέση του. Θα περπατούσαν στα πεζοδρόμια.
• 
Είναι η οδός Δ. Ράλλη, στο Μαρούσι. Ένα «αρχαίο» κατασκεύασμα, που το διατηρούμε με ευλάβεια.
• 
Η παρούσα διοίκηση, ανάπλασε την πλατεία Ηρώων δύο (και αν προσθέσουμε τις μοκέτες με τις οποίες την έστρωσε για να «απωθήσει» τους skateboarders και τις αφαίρεσε τάχιστα), τρεις φορές.
• 
Επίσης, προέβη σε βιοκλιματική ανάπλαση, μιας πλατείας και τριών πεζόδρομων τοποθετώντας τεράστιες καμάρες και πλάκες που λεκιάζουν ανεξίτηλα.
• 
Επίσης, ξεκίνησε έργα για υπόγειο πάρκινγκ στην πλατεία Ευτέρπης. Έργο που θα είναι αντίστοιχο με τους κυβόλιθους της προηγούμενης διοίκησης. Θα βγει προβληματικό, διότι θα προσελκύει όλα τα αυτοκίνητα προς το κέντρο της πόλης για να παρκάρουν εκεί.
• 
Η παρούσα διοίκηση, δεν έκανε τίποτα όμως γι’ αυτόν τον κεντρικό μη δρόμο, που φυσικά δεν έχει ούτε υπερυψωμένα πεζοδρόμια.
• 
Προσέξτε καλά την εικόνα. Οι χώροι που προορίζονται για πεζοδρόμια δεξιά και αριστερά της οδού, είναι κατακλυσμένοι από σταθμευμένα αυτοκίνητα. Πίσω από το BMW (δεξιά) φαίνονται τουλάχιστον τέσσερα ακόμα οχήματα. Στην πραγματικότητα μέτρησα επτά.
• 
Έτσι, οι πεζοί αναγκάζονται να κινούνται στη μέση του δρόμου.
• 
Τράβηξα τη φωτογραφία Μεγάλη Δευτέρα μεσημέρι. Λίγο μετά τον καυγά της κυρίας που βαδίζει προς το φακό, με τον οδηγό του Megane που κατηφορίζει. Επειδή όταν την χτύπησε με τον καθρέφτη του, της έκανε και παρατήρηση. «Γιατί δεν πας από το πεζοδρόμιο;» και εκείνη τον ρώτησε «Βλέπεις εσύ πεζοδρόμιο;».
• 
Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα.
(Δημοσιεύεται 15/4/17 στην έντυπη Αμαρυσία)

Στα δάση της Σιβηρίας - Dans les forets de Siberie

Η ταινία είναι βασισμένη στο αυτογραφικό βιβλίο του Σιλβέν Τεσόν. Ο Τεσόν είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς συγγραφείς της ταξιδιωτικής λογοτεχνίας και ειδικότερα του «nature writing», όπως είναι ο όρος στα αγγλικά και αναφέρεται στους λογοτέχνες που δεν επισκέπτονται απλώς κάποια μέρη, αλλά ζουν στη φύση προτού γράψουν γι’ αυτήν. Πρόκειται για μικρές εποποιίες, στοχαστικές φυγές, όπου τα φυσικά φαινόμενα και το φυσικό τοπίο αποτελούν το πεδίο της δράσης αλλά και των ιδεών. Από τους πιο γνωστούς εκπροσώπους του είδους, ο Γάλλος Σιλβέν Τεσόν  βραβεύτηκε με το Βραβείο Γκονκούρ (γαλλ. Prix Goncourt ), ένα από τα σημαντικότερα βραβεία λογοτεχνίας για το σύγγραμμά του «Στα Δάση της Σιβηρίας» (Dans les forêts de Sibérie).
INFO
Προβάλλεται από 13/4/17

Πέμπτη, 13 Απριλίου 2017

Ο δρόμος της διαφυγής - Un sac de billes

Βασισμένη στο βιβλίο του Ζοζέφ Ζοφό «Un sac de billes» («Ένας σάκος με μπίλιες», που ήταν το τελευταίο παιχνίδι που έπαιξε με τον αδελφό του, λίγο πριν ξεκινήσουν το οδοιπορικό τους), η ταινία αναφέρεται σε ένα εκπληκτικό βιωματικό ταξίδι δύο μικρών αδελφών στη κατεχόμενη Γαλλία, μέχρι να φτάσουν στην Ελεύθερη Ζώνη. Τα δυο παιδιά θα χρησιμοποιήσουν το τρένο, θα περπατήσουν άπειρα χιλιόμετρα και θα βρεθούν αντιμέτωποι με καταστάσεις όπου ο θάνατος μοιάζει βέβαιος. Δε θα λυγίσουν όμως ποτέ, γιατί στο μυαλό τους υπάρχει μόνο μία αποστολή: να σμίξουν το γρηγορότερο με την οικογένειά τους.

Μαχητές των δρόμων 8 – The fate of the furious - Fast and furious 8

Η ιστορία της παρέας συνεχίζεται με σκαμπανεβάσματα στις σχέσεις τους. Αυτή τη φορά με δύο κύρια διαφοροποιά χαρακτηριστικά σε σχέση με τις προηγούμενες περιπέτειες: αφενός την ύπαρξη «κακιάς» (την οποία υποδύεται η Σαρλίζ Θερόν) αντί για «κακού», όπως συνηθίζεται σ’ αυτές τις ταινίες και αφετέρου η προστασία της οικογένειας, που συνοψίζεται στη μορφή ενός γλυκύτατου μωρού που ανήκει στο Ντομ (Βιν Ντίζελ) και στη Λέτι (Μισέλ Ροντρίγκεζ), το οποίο κλέβει την παράσταση στις τελευταίες σκηνές της ταινίας στην αγκαλιά του Τζέισον Στέιθαμ, που προσπαθεί να το κρατήσει ανέπαφο ενώ παλεύει με διμοιρία ολόκληρη από «κακούς». 

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Το 3 και το 7

«Σε μια μοναδική στιγμή της λαμπρής καριέρας του, ο διακεκριμένος καθηγητής της ιατρικής Μάρκος Τερζάκης, λάτρης του ωραίου φύλου και γνώστης της ανθρώπινης ψυχολογίας, κάνει ένα μοιραίο λάθος. Μια τυχαία μετάθεση των ψηφίων του αριθμού που καλεί από το κινητό του, μια άγνωστη γυναικεία φωνή που απαντά μέσα στα άγρια χαράματα και το παιχνίδι της μοίρας ξεκινά…»
Έτσι περιγράφεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου, το μυθιστόρημα «Το 3 και το 7» του Γιώργου Παπαχρήστου (εκδ. Λιβάνη), που διάβασα πρόσφατα απνευστί. O συγγραφέας που είναι χρόνια δημοσιογράφος χρησιμοποιεί την απλή (και ελκυστική θα έλεγα) δημοσιογραφική γλώσσα για να περιγράψει καταστάσεις της ελληνικής καθημερινότητας, μέσα από δύο μοιραίες σχέσεις ενός Αθηναίου μεγαλογιατρού. Μόνο που το μυθιστόρημα, παρόλο που είναι γραμμένο σε απλή δημοσιογραφική γλώσσα, έχει στοιχεία αρχαίας ελληνικής τραγωδίας (Ύβρη, Νέμεση και Κάθαρση), τα οποία ο Παπαχρήστος χρησιμοποιεί με εξαιρετική άνεση και χωρίς φτηνούς μελοδραματισμούς.
Δεν θα περιγράψω την υπόθεση, διότι θα χαλάσω το suspense του μυθιστορήματος. Θα αναφέρω μόνο ότι η αγωνία κορυφώνεται σταδιακά και οι χαρακτήρες είναι απόλυτα γήινοι και καθημερινοί, ενώ οι περιγραφές του συγγραφέα αποδεικνύουν ότι έχει πιάσει το σφυγμό της ελληνικής κοινωνίας με τα καλά της και τα κακά της και πολλές φορές μου έφερε στο μυαλό τις νουάρ καταστάσεις του Γιάννη Μαρή.