Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

The Mafia manager

Πρωτότυπο εγχειρίδιο  για τη διοίκηση επιχειρήσεων
«Μπορεί να φαίνεται παράξενο και επικίνδυνο, αλλά πολλές από τις μεθόδους, που χρησιμοποιεί η Μαφία, μία από τις μεγαλύτερες και πιο επιτυχημένες επιχειρήσεις στον κόσμο, μπορούν να αποτελέσουν παράδειγμα για πολλές εταιρείες. Πρακτικές, που σήμερα είναι της μόδας, όπως οι «συγχωνεύσεις», οι «εξαγορές», αλλά και η διεθνοποίηση των επιχειρήσεων, είναι από την εποχή του Μεσοπολέμου στην καθημερινή πρακτική της «σιωπηλής αυτοκρατορίας» στο Σικάγο, το Μαϊάμι, τη Νέα Υόρκη και αλλού. Άτομα όπως ο Καπόνε, ο Λουτσιάνο, ο Τζενοβέζε και άλλοι υπήρξαν στελέχη, που θα ήταν περιζήτητα σήμερα σε κάθε σύγχρονη επιχείρηση».

Αχ, βρε Τσέχωφ

Δε λέω, υπάρχουν εξαιρέσεις. Αλλά σε συνέλευση πολυκατοικίας 16 διαμερισμάτων (που συναντιόμαστε ανά διετία), είναι είδηση να μιλάει 1 και οι υπόλοιποι 15 να μένουμε άναυδοι.
Εκτός και αν είχα χάσει συνέχειες, επειδή έφτασα στη συνέλευση τελευταίος. Τι να πω;
Μπήκα την ώρα που μια κοπέλα έλεγε: «Είμαι παράλογη; Δεν ζητάω πολλά. Ένα Σαββατοκύριακο που έρχομαι στην εξοχή, θέλω λίγη ησυχία. Δεν μπορώ να ακούω ένα σκυλάκι να γαυγίζει συνεχώς».
Και άκουσα μια κυρία να απαντά: «Και εγώ ένα Σαββατοκύριακο που έρχομαι, έχω δικαίωμα να παίρνω μαζί μου το σκυλάκι μου. Με καλύπτει και ο νόμος. Αν εσείς θέλετε ησυχία, να πάτε στην Ελβετία».

Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

Τα μπλουζ του Αγίου Παντελεήμονα

Κοιτάζω την αφιέρωση στην πρώτη λευκή σελίδα του βιβλίου «Τα μπλουζ του Αγίου Παντελεήμονα». «Στον Άγγελο, με τις κοινές μας μνήμες», υπογράφει ο Κώστας Ποντικόπουλος και επειδή έχω διαβάσει τη νουβέλα προηγουμένως, με βάζει στο τριπάκι η αφιέρωση, σε σχέση με τον πρόλογο, που τον θυμάμαι καλά. 
Γράφει ο Κώστας: «Τι να λέμε, άλλες εποχές… Κάποιοι θυμούνται την κηδεία του βασιλιά Παύλου στο Τατόι, κάποιοι τις εκλογές βίας και νοθείας του ’61, κάποιοι τους γάμους του διαδόχου Κωνσταντίνου με την πριγκίπισσα Άννα-Μαρία, κάποιοι το τρίκυκλο του Κοτζαμάνη και την περίφανη νίκη του αμφιλεγόμενου Γέρου της Δημοκρατίας το ’63, κάποιοι το “ποιος κυβερνάει αυτόν τον τόπο”, κάποιοι άλλοι την αποστασία, τον Σωτήρη Πέτρουλα, τους Λαμπράκηδες, τον Αθανασιάδη –γαργάλα τα, γαργάλα τα- Νόβα, τον Λινοξυλάκη, τον Λουκανίδη…». 

Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

Απέραντο γαλάζιο – Le grand bleu

Δραματοποίηση μιας πραγματικής ιστορίας από τον Λικ Μπεσόν, ο οποίος κινηματογραφεί έχοντας στο νου του ότι κάνει ντοκιμαντέρ. Οι υποβρύχιες σκηνές που έχουν γυριστεί μάλιστα στο γαλάζιο του Αιγαίου είναι συγκλονιστικές και η φωτογραφία της ταινίας ανυπέρβλητη (μεγάλο μέρος της ταινίας γυρίστηκε στην Αμοργό, στο χωριό της Αγίας Άννας και το μοναστήρι της Παναγίας Χοζιοβιότισσας). 

Σημασία έχει να αγαπάς - L’ important c’est d’ aimer

Ο Αντρέι Ζουλάφσκι με την πρώτη γαλλόφωνη ταινία του, θέτει την προσωπική του σφραγίδα στην έννοια «έρωτας» με την σπαρακτική αριστουργηματική και ακραία ρομαντική ιστορία που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή. Σκηνοθετεί με μαεστρία την εύθραυστη Ρόμι Σνάιντερ καθοδηγώντας την ώστε να αποδώσει την πιο συγκλονιστική ερμηνεία της ζωής της. 

Κάποτε στην Καλιφόρνια - Once upon a time in Venice

Τουλάχιστον σ’ αυτή την περιπέτεια διασκεδάζεις και λίγο, διότι έχεις τον Μπρους Γουίλις στο ρόλο που του ταιριάζει (έτσι έχει καθιερωθεί τουλάχιστον), έχεις επίσης και τον Τζέισον Μόμοα στο ρόλο του εμπόρου ναρκωτικών καθώς και τον αμίμητο Τζον Γκούντμαν, που όσο μεγαλώνει τόσο πιο ωραίος και εκφραστικός γίνεται. 

Εκδίκηση με στυλ - Going in style

Σ’ αυτή την κωμωδία τουλάχιστον έχουμε θέμα. Οι συντάξεις τριών φίλων που εργάζονταν στην ίδια εταιρία στη Νέα Υόρκη «παγώνουν», επειδή η εταιρεία (που πλήρωνε τις ασφαλιστικές εισφορές τους) αποφασίζει για λόγους κόστους να μεταφερθεί στο Βιετνάμ. Δεν φτάνει αυτό όμως. 
Ο ένας από τους τρεις, που έχει αναλάβει λόγω του κόστους ζωής, να συγκατοικεί και να ενισχύει οικονομικά γιό και εγγονή, λαβαίνει «κόκκινη» ειδοποίηση, ότι έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές δανείου και πρόκειται να του πάρουν το σπίτι.